37

บทที่ 37 ไล่ตามความฝัน

เกมนี้น่าจะทดเจ็บประมาณ 3 นาที แต่แฟนๆของลูตันก็เริ่มฉลองกันตั้งแต่นาทีที่ 80 แล้ว

นำสี่ต่อหนึ่งแถมลูตันยังขึ้นชื่อว่าเป็นทีมที่มีเกมรับอันแข็งแกร่ง แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คู่แข่งจะคัมแบ็คกลับมาได้ในเวลาแค่สองสามนาที

ภาพการถ่ายทอดสดมักฉายไปที่บนอัฒจันทร์และหัวหน้าโค้ชเกาป๋อ

แม้แต่คู่ต่อสู้ในวันนี้อย่างทีมแดนนิ่งพอร์ท ก็ราวกับยอมแพ้ไปแล้ว พวกเขาจ่ายบอลไปมาในแนวหลังไม่กล้าจะบุก เพราะนักเตะของแดนนิ่งพอร์ทรู้ดีว่าทันทีที่พวกเขาคิดจะบุก นักเตะของลูตันจะพุ่งเข้ามาทันที การเพรสซิ่งของพวกเขามีประสิทธิภาพมาก นักเตะของแดนนิ่งพอร์ทรู้สึกว่าไม่ว่าพวกเขาจะครองบอลที่ไหนในสนาม มันก็จะมีนักเตะของลูตันอยู่รอบตัวเสมอ เหมือนกับว่าพวกเขาอยู่ทุกที่

มันเหมือนกับว่านักเตะของลูตันไม่ได้มีแค่ 11 คน แต่มีถึง 22 คน

ความรู้สึกที่โดนกดดันทุกทางแบบนี้ทำให้แดนนิ่งพอร์ทหมดหวังและยอมแพ้

วันนี้เหมือนเป็นวันของทีมลูตัน พวกเขาเป็นแค่ตัวประกอบเท่านั้น

ยังไม่ทันหมดทดเวลาบาดเจ็บ ผู้ตัดสินก็เป่านกหวีดจบเกม และนักเตะของทีมแดนนิ่งพอร์ทก็ไม่ได้คัดค้านอะไร เมื่อถึงเวลาที่ฝั่งลูตันกำลังจะฉลอง พวกเขาก็เดินออกจากอุโมงค์ไปก่อน

ในตอนนี้สนามกีฬาต่างครุกรุ่นไปด้วยความร้อนแรง

ไม่ใช่แค่ในสนามเท่านั้น แต่ที่อื่นๆในเมืองลูตัน อย่างบาร์ทั้งใหญ่และเล็กเหล่าแฟนๆต่างชูแก้วขึ้นฉลอง

ในเวลานี้สนามกีฬากำลังเดือดพล่านอย่างสมบูรณ์

ไม่ใช่แค่สนามกีฬา ในที่อื่นๆ ในลูตัน ในบาร์ขนาดใหญ่และเล็ก แฟน ๆ ยกแก้วขึ้น

"แด่ลูตัน!!!!!!"

นักเตะในสนามชูแขนขึ้นปลดปล่อยความดีใจ หลังจากนั้นพวกเขารีบไปยังข้างสนามตรงม้านั่งของโค้ชเพื่อฉลองกับโค้ชและทีมงาน

ไม่รู้ใครเริ่มก่อนแต่เกาป๋อถูกเหล่านักเตะยกและโยนฉลองบนอากาศ

“เกาป๋อเอาชนะใจนักเตะเหล่านี้ได้อย่างหมดจด เขาใช้เวลาแค่สองเดือนในการพิชิตทีมทีมนี้อย่างมบูรณ์แบบ แถมเขายังได้รางวัลโค้ชยอดเยี่ยมของลีกทู ในเดือนสิงหาคมและกันยายน และหากไม่มีอะไรผิดพลาด รางวัลในเดือนตุลาคมก็น่าจะยังเป็นของเกาป๋อ” เลตกินสันมองไปที่เกาป๋อที่ถูกรายล้อมด้วยเหล่านักเตะและพูดออกมา

เมื่อเกาป๋อเริ่มหน้าซีด นักเตะก็เลิกโยน

"ดูเหมือนว่าวันหยุดพรุ่งนี้จะถูกยกเลิก!!"

เกาป๋อที่กำลังกลัวแกล้งพูดเล่นๆ

“ตั้งแต่วันนี้ทุกทีมในลีกทูจะต้องหันมาสนใจ เพราะมีสัตว์ร้ายตัวนึงอยู่ในลีก สัตว์ร้ายที่กระหายในคะแนน!” เลตกินสันประกาศ

จากอันดับท้ายสุด และเป็นตัวเต็งจะตกชั้นของลีกทู

ลูตันถูกหักไปสามสิบคะแนน ตอนนี้เขาใช้เวลาแค่สิบนัดในลีก ไล่เก็บแต้มมาให้เป็นศูนย์คะแนน และสองทีมในโซนตกชั้นกรีนสบี้ ซึ่งเป็นทีมสุดท้ายเสมอ 4 แพ้ 6 แต่ทำได้เพียง 4 แต้ม ขณะที่ บาร์เน็ตต์ ที่อยู่ถัดไปชนะเพียง 2 เสมอ 1 แพ้ 7 มีแค่ 7 คะแนน

สำหรับแอคคริงตันที่ 22 และมอร์แคมบี้ที่ 23 ทั้งสองทีมก็ใกล้โซนตกชั้นมากเช่นกัน พวกเขาทำได้เพียงแปดคะแนน

เพราะแบบนี้ ตอนนี้ลูตันเลยยังไม่ได้ฉลองอะไรมากนัก เพราะพวกเขายังอยู่ล่างสุดในโซนตกชั้น แม้ว่าผลงานของพวกเขาจะไม่ต้องกังวลเรื่องตกชั้นแล้วก็ตาม

เมื่อมองไปยังนักเตะรอบตัวและเหล่าแฟนๆที่กำลังตื่นเต้นบนอัฒจันทร์เกาป๋อก็รู้สึกพอใจมาก

นี่เป็นจุดเริ่มต้นอาชีพโค้ชของเขา ถือว่าเป็นความสำเร็จส่วนตัวเล็กๆน้อยๆ เขานำทีมที่สิ้นหวังให้มีควาสมหวังขึ้นมา เขาพูดอะไรก็ได้ในทีมนี้ เขามีอำนาจในการตัดสินใจในทีม เขาสามารถนำความรู้ของเขามาใช้กับทีมได้อย่างไม่มีคนขัด

ลูตันเป็นเหมือนต้นอ่อนต้นเล็กๆ ที่เขาฟูมฟักขึ้นมา ตอนนี้ต้นอ่อนที่อ่อนแอต้นนี้หยั่งรากลงในดินได้แล้ว และแตกหน่อออกมาอย่างสดใส

......

เกาป๋อที่อยู่บนจอทีวีดูเป็นคนที่เข้มแข็งมาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจบนใบหน้าของเขา ท่าทางการยืนของเขา ราวกับราชาแห่งลูตัน

เป็นคนที่น่าค้นหาจริงๆ

ดวงตาของหลินเซินหรี่ลง ตอนนี้เขาเรียนอยู่ปีสุดท้ายและก่อนจบเขาต้องหาที่ฝึกงาน

ด้วยความสามารถทางคณิตศาสตร์ของเขา หากไม่เลือกเรียนต่อในป.โท การหางานจะค่อนข้างยาก นี่เป็นช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจเส้นทางชีวิตของเขา

การสอบเรียนต่อเป็นทางเลือกที่ง่ายที่สุด ครอบครัวของหลินเซินค่อนข้างมีฐานะทำให้เขาไม่มีเรื่องกดดันด้านการเงินเท่าไหร่ หากเขาเลือกเรียนต่ออีกสักสองสามปี หลังจบเขาก็อายุประมาณ 30 ปี...

แต่หลินเซินไม่อยากเลือกทางนี้ แต่ถ้าไม่ใช่ทางนี้เขายังจะเลือกอะไรได้อีก?

บนทีวีทีมงานของเกาป๋อยังคงฉลองกันอยู่ แต่ขณะนั้นเองหลินเซินก็คิดอะไรออก เขารีบวิ่งไปหยิบกุญแจแล้วเปิดตู้เล็กๆใต้โต๊ะ

เขาหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมา

นี่คือความสำเร็จตลอดเวลาสี่ปีในมหาลัยของเขา ฐานข้อมูลนักเตะของลีกบราซิลและลีกอังกฤษ

ในนั้นเต็มไปด้วยโน๊ตและตัวอักษร

นี่คือความพยายามอันยากลำบากของหลินเซิน เพื่อจะเก็บข้อมูลพวกนี้ เขาแทบจะไม่พลาดการแข่งขันของสองลีกนี้เลย

ทันใดนั้นประตูหอพักก็เปิดออก

“พี่หลิน ดูอะไรอยู่พี่”

รูมเมทอีกสามคนของเขามีงานอดิเรกต่างจากหลินเซิน ทั้งสามคนพึ่งกลับมาจากร้านเกม

“พรุ่งนี้มีสอบสัมภาษณ์ที่มหาลัย พี่จะไปไหม”

"มีบริษัทอะไรบ้าง" หลินเซินยังลังเล

“เรามาดูกันดีกว่าว่าตอนนี้มีบริษัทไหนดีๆบ้าง สายงานของเรามันค่อนข้างแคบ ดังนั้นเราน่าจะคิดเรื่องการเรียนต่ออีกที”

เหล่าวัยรุ่นที่กำลังจะเรียนจบต่างกำลังพูดคุยเรื่องอนาคตของตัวเองกันอยู่ แล้วอนาคตของฉันล่ะ

หลินเซินลูบไปที่สมุดบันทึกของตัวเองอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้หญิงสาว

ตอนนี้ภาพการถ่ายทอดสดจบลงไปแล้ว ตอนนี้ภาพถูกตัดกลับห้องส่ง

หลินเซินรู้จักเลตกินสันดี เขาเป็นผู้บรรยายที่มีชื่อเสียงในประเทศอังกฤษ เขาปิดทีวีแล้วเดินไปดูท้องฟ้าภายนอกหน้าต่าง

ความฝัน?

ความฝันของฉันคือสนามหญ้าสีเขียว! !

หลินเซินนึกถึงตอนที่เขาแอบเตะฟุตบอลตอนเป็นเด็ก

โดนครูใหญ่เรียกเข้าพบ…

แม่พาเขาไปขอโทษเพื่อนบ้านที่โดนบอลเตะใส่จนกระจกแตก….

ตัวเขาที่ใส่กางเกงขายาวกลับบ้านในตอนฤดูร้อนเพราะกลัวว่าจะถูกครอบครัวรู้ว่าแอบไปเล่นบอลมา...

หลินเซินเคยฝันอยากเป็นนักฟุตบอล แต่ฝันนี้ไม่สมหวัง เพราะครอบครัวไม่ยอมรับทำให้หลินเซินต้องล้มเลิกความฝันนี้

ตอนเขาอายุสิบแปดปี หลินเซินเป็นนักเรียนมัธยมสายวิทย์ในโรงเรียน ทั้งๆที่วัยนี้เขาอาจจะเริ่มเป็นนักฟุตบอลอาชีพได้แล้ว แต่เขาก็ต้องอยู่ห่างไกลจากความฝันของเขา

หลังจากเข้ามหาลัยหลินเซินก็ยังคงหมกมุ่นอยู่กับฟุตบอล เขาชอบดูบอลและวิเคราะห์แทคติกฟุตบอล ทั้งยังชอบรวบรวมข้อมูลนักเตะ เขาได้เข้าอบรมหลักสูตรโค้ชหลายหลักสูตร แถมยังผ่านได้ใบรับรองมาแล้วด้วย ถึงว่าใบรับรองนั้นจะเป็นแค่ระดับ D ก็ตาม

เขามองดูรูปเกาป๋อในประวัติในเน็ต และในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้

เขาอยากทำตามความฝันของเขา!!!

“น้องพี่ ยืมเงินหน่อย!!”

หลินเซินพูดกับเพื่อนร่วมห้องของเขา