ตอนที่ 5: ชีวิต (2)

เย่ซ่งได้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงรบกวนหลังจากที่นอนเป็นเวลานาน

เย่ซ่งลุกขึ้นมาอย่างช้าๆหลังจากที่เขาลืมตาและผ้าห่มสีขาวห่มร่างกายของเขา

'ข้าคิดว่าข้าได้ให้ผ้าห่มกับคนอื่นแล้ว?' เย่ซ่งถูตาของเขาแล้วเขาก็รู้ว่าเขาได้ให้ผ้าห่มกับเซซิเลียไปแล้วเมื่อคืนนี้

ทันใดนั้นไหล่ของเย่ซ่งก็สัมผัสถูกมือเล็กๆ

เย่ซ่งมองไปที่เตียงและเขาก็เห็นเซซิเลียนอนอยู่ข้างๆเขา ดูเหมือนว่าเธอกำลังฝันดี

นอกจากนี้เย่ซ่งยังสังเกตเห็นถุงเท้าและเสื้อคลุมของเขาถูกใครถอดออกไป

'ดี ดูเหมือนว่าเธอจะถอดให้ข้า' เย่ซ่งเดาว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น

ตามความทรงจำของแองเจเล่เขาได้พบกับเซซีเลียเป็นครั้งแรกขณะที่ออกไปล่าสัตว์ เซซีเลียต้อนแกะอยู่บนภูเขาและแองเจเล่ถูกดึงดูดด้วยรูปร่างของเธอ บารอนพาเธอกลับมาที่ปราสาทและเขาส่งเธอให้แองเจเล่เป็นของขวัญ

เด็กสาวมาจากตระกูลชาวนาดังนั้นเธอจึงรู้วิธีที่จะช่วยตระกูลให้ดีขึ้น พ่อแม่ของเธอจะมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นถ้านายน้อยแองเจเล่ถูกเธอดึงดูด นอกจากนี้เธอยังไม่ใช่ลูกคนเดียวในตระกูลเธอยังมีพี่ชายและน้องสาว เธอไม่ได้ถูกบังคับให้ส่งตัวเธอไปให้แองเจเล่แต่มันเป็นการตัดสินใจของเธอเอง

เย่ซ่งได้รู้สิ่งเหล่านี้เมื่อเขาตรวจสอบความทรงจำของแองเจเล่และเขารู้ว่าเซซิเลียเป็นคนช่วยถอดถุงเท้าและเสื้อคลุมของเขา

มันเป็นช่วงเช้ามีแสงแดงส่องเข้ามาในห้องนอนผ่านหน้าต่าง อากาศค่อนข้างเย็น มีเสียงที่เย่ซ่งได้ยินก่อนหน้านี้จากการฝึกของทหารยาม เย่ซ่งลุกขึ้นและเขายืดตัวสักพัก ส่วนนั้นของเย่ซ่งมันตื่นในตอนเช้าเหมือนผู้ชายคนอื่นๆมันทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นอกจากนี้มันยังแสดงให้เห็นว่าเขาฟื้นตัวได้ดีถึงแม้ว่าความอึดจะน้อยก็ตาม

เย่ซ่งปลุกเด็กสาวแล้วเขาก็ลุกออกจากเตียงและสายตาของเซซิเลียมองเห็นส่วนนั้นของเขา เธอเริ่มอายและเธอไม่รู้ว่าเธอควรทำอะไร

"นายน้อยแองเจเล่......มีอะไรที่ข้าสามารถทำให้ท่านได้บ้าง" เธอถามเสียงเบา

เย่ซ่งเกือบเสียศูนย์เมื่อเซซิเลียถามด้วยเสียงที่น่ารัก

"เจ้ารู้วิธีการทำงานบ้านหรือไม่ ถ้าเจ้ารู้ก็ไปเอาน้ำมาให้ข้าข้าจะล้างหน้า" เย่ซ่งพยายามทำตัวสงบที่สุด

"ค่ะ....ข้าจะไปเอามาให้ท่าน" เด็กสาวรู้สึกกลัวเล็กน้อยและเธอก็ลุกออกจากเตียงด้วยความกลัว เซซิเลียวิ่งออกไปนอกห้องนอนเพื่อไปเอาน้ำมาให้

ในที่สุดเย่ซ่งก็ได้ผ่อนคลาย แม้ว่าเซซิเลียจะถูกส่งมาเพื่อเป็นของขวัญให้เขาเธอก็ยังเด็กเกินไปสำหรับเขา เย่ซ่งไม่ต้องการทำอะไรเด็กสาวเพราะความรู้สึกผิดเรื่องศีลธรรม

ที่สำคัญกว่านั้นคือเขาอายุเพียงแค่สิบสี่ปีและเขาต้องฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บ การมีเซ็กซ์เร็วเกินไปอาจจะไปส่งผลกระทบต่อการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บและทำให้เขาอ่อนแอ

แม้ว่าเขาสามารถทำทุกสิ่งที่เขาต้องการกับเซซิเลียแต่เย่ซ่งก็ควบคุมตัวเองด้วยเหตุผลของเขา เขายังสงบลงหลังจากที่เซซิเลียออกจากห้อง

เมื่อคืนเย่ซ่งก็เหนื่อยเกินไปที่จะอาบน้ำแล้วเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย ปกติเขาเพียงแค่ล้างหน้าก่อนนอน

'แถวๆนี้มีน้ำไม่มากนักและมันดูเหมือนผู้คนจะอาบน้ำเพียงแค่วันละครั้ง มันจะเป็นปัญหาถ้าใช้น้ำอย่างเปล่าประโยชน์' เย่ซ่งคิด

เย่ซ่งเดินไปเปิดหน้าต่างและเขามองลงไปข้างล่าง มีพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ข้างหน้าป่าและมีกลุ่มยามในชุดเกราะสีดำกำลังวิ่ง พวกเขาสวมชุดเกราะหนักสีดำเต็มตัวและมีดาบกางเขนห้อยอยู่ด้านหลังพวกเขา ดาบแต่ละเล่มกว้างหนึ่งคืบ พวกเขากำลังทำกิจวัตรประจำวันยามเช้าและเย่ซ่งมองเห็นฝุ่นสีเหลืองคลุ้งหลังจากที่พวกเขาวิ่งผ่าน

"เจ็ด!" ยามที่นำหน้ากลุ่มตะโกน

"เจ็ด!" คนอื่นๆตะโกนหลังจากที่ผู้นำตะโกน พวกเขาตะโกนเสียงดังแต่มันไม่พร้อมกันทั้งหมด เย่ซ่งยังได้ยินเสียงนกร้องผสมผสานกับพวกเขา

เย่ซ่งรู้สึกสดชื่นเพียงมองไปที่พวกเขาและเขาก็ไม่ง่วงแล้ว

'ถึงเวลาที่คิดจะหาวิธีที่ทำให้ร่างกายของข้าแข็งแรงขึ้น' เย่ซ่งคิดขณะที่มองไปกลุ่มยามแล้วเขาก็ลูบคาง

'ชิปของข้ามีสองหน้าที่หลักๆคือวิเคราะห์และการจัดเก็บข้อมูล สำหรับซีโร่ถ้าจะให้วิเคราะห์อย่างแม่นยำจำเป็นต้องรวบรวมข้อมูลจำนวนมาก ผลลัพธ์ข้อมูลเมื่อวานของพ่อของข้าและอูดิสมันไม่แม่นยำมากนักข้อมูลมันขึ้นอยู่กับประสาทสัมผัสของข้า การจัดเก็บข้อมูลสามารถเก็บข้อมูลได้จำนวนมากและมันทำงานเหมือนฮาร์ดดิสก์ มันไม่สามารถแทนที่ความทรงจำของข้าได้แต่ข้าต้องหาทางโอนข้อมูลเข้าสู่สมองของข้า' เย่ซ่งครุ่นคิด

'ถ้าข้าอยากจะเสริมสร้างร่างกายของตัวข้าวิธีที่ดีที่สุดคือการฝึกฝนให้มากขึ้นและฟังก์ชั่นวิเคราะห์ของชิปจะช่วยให้ข้าค้นพบวิธีที่ดีที่สุดในการออกกำลังกายได้' เย่ซ่งยังคงคิดอยู่

เย่ซ่งรอไปสักพักหนึ่งและเซซิเลียก็นำน้ำของเขาและผ้าเช็ดตัวมาให้ เขาล้างหน้าแล้วก็ขอให้เซซิเลียอยู่ในห้องของเขา เย่ซ่งเดินลงบันไดหลังจากที่ออกจากห้อง

มันยังคงเช้าอยู่และมีแสงส่องเข้ามาในปราสาทไม่มากนักแถวๆบันไดมันค่อนข้างมืดและเย่ซ่งเดินลงไปอย่างระมัดระวังขณะที่จับราวไม้ไปด้วย

หลังจากที่ลงมาจากชั้นสี่ก็สามารถเห็นหน้าต่างๆถูกพบได้ทุกหัวมุมของบันได เย่ซ่งมองเห็นแม่บ้านเปิดหน้าต่างเพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ในขณะที่เดินลง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะนายน้อยแองเจเล่" แม่บ้านสาวทักทายอย่างสุภาพเมื่อเธอเห็นเย่ซ่ง

เย่ซ่งยังคงได้ยินเสียงการฝึกซ้อมของกลุ่มยามผ่านหน้าต่าง เขามองไปที่แม่บ้านและเธอเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปี แม่บ้านในปราสาทถูกเลือกโดยตัวบารอนเอง ต้องเป็นคนที่น่ารักและฉลาดที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ทำงานดังนั้นเย่ซ่งรู้สึกค่อนข้างดีเมื่อมองผู้หญิงรอบๆ

"ใครเป็นคนฝึกยามด้านนอก?" เย่ซ่งถาม

"เป็นกองทหารม้าของอัศวินแอนรี่" แม่บ้านตอบอย่างสุภาพ

"อัศวินแอนรี่?" เย่ซ่งถาม

"อัศวินแอนรี่เป็นทหารคนสนิทของอัศวินอูดิส เป็นไปได้ว่าท่านไม่รู้จักเขาเพราะเขาพึ่งถูกรับเข้ามาไม่นานมานี้" แม่บ้านสาวพูดเสียงเบา

"อืม" เย่ซ่งพยักหน้าและเขาเริ่มเดินลงบันไดต่อ

.

นอกที่อยู่อาศัยเป็นพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ ปราสาทถูกสร้างเป็นชุดอาคารและช่วงกลางเป็นพื้นที่กิจกรรม

พื้นที่กิจกรรมเป็นสนามสีขาว

มีการฝึกเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงอยู่ที่นั่น ส่วนใหญ่สวมเสื้อผ้าสีเทาและสีขาวเย่ซ่งได้ยินเสียงตะโกนของพวกเขา

เด็กผู้ชายกำลังใช้ดาบไม้เพื่อฝึกการฟัน เด็กผู้หญิงกำลังฝึกโดยใช้ธนูสั้นที่ทำจากไม้เล็งเป้าระยะสามสิบเมตร

มีชายร่างสูงกำลังยืนอยู่ที่ขอบของพื้นที่กิจกรรม

เย่ซ่งมองไปที่ชายคนนั้นและเขากำลังสวมเสื้อสีเทากับกางเกงสีดำ ร่างกายของเขาดูอ่อนแอกว่าอูดิสแต่เขาก็ยังดูแข็งแกร่ง เขากอดอกมองเด็กๆอย่างเงียบๆ เขาเป็นคนที่สงบมาก

ชายคนนั้นสังเกตเห็นเย่ซ่งที่กำลังมองเขาและเขาก็โบกมือให้เย่ซ่ง

"เฮ้!" ผู้ชายคนนั้นตะโกน "พวกเจ้าหยุดก่อน! ทุกๆคนมานี่!"

เด็กที่กำลังฝึกมองไปที่เขาก่อนที่หนึ่งในเด็กผู้ชายจะฟันอย่างแรงก่อนที่จะฟันต่อไปและเสียงมันเหมือนลมกระพือ เด็กผู้หญิงหลายคนมองไปที่เด็กผู้ชายคนนั้นและเด็กผู้ชายก็ยิ้มอย่างมีความสุข

"ข้าบอกให้หยุด! เกลุกเจ้าจะฝ่าฝืนคำสั่งของข้า?" ชายคนนั้นมีการแสดงออกด้วยความโกรธบนใบหน้า

"ครับ ครับ ครับ อาจารย์อแลดที่รักของข้า" เด็กชายตอบอย่างไม่สนใจและเขาก็ลดดาบไม้ลง เขาเริ่มเดินไปทางชายคนนั้นอย่างช้าๆ

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันเย่ซ่งก็เดินมาอยู่หน้ากลุ่มและเขาก็ยืนเงียบ

"วันนี้พวกเราจะต้อนรับสมาชิกใหม่" อแลดตบมือหลายครั้งเสียงค่อยๆหายไปแต่มันก็ดังมาก "นี่คือนายน้อยแองเจเล่ ท่านพึ่งกลับมาจากเมืองแคนเดียและเจ้าอาจจะได้เห็นหน้าท่านเมื่อวานในงานเลี้ยงต้อนรับ"

ไม่มีใครพูด เด็กผู้ชายดูไม่ค่อยสนใจแต่เด็กผู้หญิงมองแองเจเล่ด้วยความอยากรู้เป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเล็กน้อย

เย่ซ่งผิดหวังเล็กน้อยเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อการแนะนำตัว เขาแค่อยากจะฝึกในตอนเช้า

"อาจารย์อแลด..." เย่ซ่งพูด

"เรียกข้าว่าอแลดก็พอ" ผู้ชายวัยกลางคนพูดอย่างสภาพ

"เอาล่ะ อแลดอย่าเสียเวลาของทุกคน ข้ายังฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บอยู่และข้าต้องการเริ่มจากพื้นฐาน เจ้าช่วยแสดงการซ้อมพื้นฐานทั้งหมดให้ดูหน่อยได้ไหม" เย่ซ่งถาม

อแลดประหลาดใจไปสักพักเพราะเขาเคยบอกเย่ซ่งว่าการซ้อมพื้นฐานทำอย่างไร แองเจเล่ได้รับการฝึกก่อนที่เขาจะไปเมืองแคนเดียและเขาต้องการเห็นพื้นฐานทั้งหมดอีกครั้ง?

"อย่าบอกข้านะว่าเขายังไม่รู้ว่าการซ้อมพื้นฐานทำอย่างไร...." มีบางคนพึมพำ

"หยุด!" คนอื่นๆพยายามหยุดเด็กจากการดูหมิ่น

อย่างไรก็ตามเด็กบางคนมองไปที่เย่ซ่งอย่างดูถูก ในยุคที่สับสนวุ่นวายนี้ทุกคนชื่นชอบและนับถือคนที่แข็งแกร่ง ผู้คนมักจะมองอย่างดูถูกคนที่อ่อนแอ

กลุ่มเด็กๆจ้องที่เย่ซ่งมองเขาเหมือนพวกเขากำลังเห็นสัตว์ที่หายาก เย่ซ่งพยายามควบคุมอารมณ์ของเขาดังนั้นเขาจึงมุ่งความสนใจไปที่อแลด แองเจเล่เองก็จำการฝึกซ้อมไม่ได้ดีมากนักดังนั้นเย่ซ่งจึงไม่มีความคิดที่จะทำอะไรในตอนนี้ เย่ซ่งคงจะไม่อยู่ในตำแหน่งที่น่าอึดอัดใจนี้ถ้าแองเจเล่ไม่ได้เป็นหนุ่มเจ้าสำราญที่โง่เขลา

"เจ้าทำให้ข้าดูได้ไหมอแลด" เย่ซ่งถามซ้ำ

"ครับ....แน่นอน" อแลดพยักหน้าหลังจากที่สับสนไปสักพัก

"แต่ข้ารู้เพียงแค่พื้นฐานเท่านั้น ถ้าท่านต้องการเห็นทักษะระดับสูงมันจะดีกว่าที่จะไปถามบารอนและอัศวินอูดิส พวกท่านทั้งสองมีทักษะดาบที่ดีมากๆ" อแลดพูด

มันป็นความจริงที่เย่ซ่งสามารถเรียนรู้ทักษะระดับสูงจากพ่อของเขาและอูดิส แต่เย่ซ่งต้องการฝึกพื้นฐานก่อน สำหรับตัวเขามันเป็นไปไม่ได้ที่จะเริ่มจากทักษะระดับสูง