ตอนที่ 122: ปล้นย่านค้าส่งเสื้อผ้า

“ฉ่า~”

สายฟ้าฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากหัวของเจ้าของร้านซอมบี้ที่กำลังวิ่งเข้ามา มันหยุดนิ่งอยู่กับที่ หัวทิ่มลงไปในกองหิมะ และแน่นิ่งไปในที่สุด

หลังจากลู่ฉีเหยียนปล่อยพลังสายฟ้าออกมา ลูกบอลไฟ ลูกบอลน้ำ และคมมีดโลหะก็พุ่งเข้าโจมตีทันที พวกมันช่วยกันจัดการซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่รอบๆ อย่างรวดเร็ว

ในยุควันสิ้นโลก การใช้อาวุธร้อนถูกจำกัดอย่างมาก

เหมือนกับหานชิงเซี่ยในครั้งล่าสุดที่เข้าเมือง A เธอใช้ดาบถัง แต่พลังพิเศษของเธอคือการไม่ใช้ปืนหรือระเบิด เมื่ออาวุธร้อนถูกใช้ ซอมบี้ในเมืองจะถูกดึงดูดเข้ามาทั้งหมด อาวุธประเภทนั้นสามารถใช้ได้ในสภาพแวดล้อมที่ปิดตาย หรือในสถานการณ์ที่ต้องบุกทะลวงหรือเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้จำนวนมหาศาลเท่านั้น

หลังจากจัดการซอมบี้ที่ทางเข้าอาคารเสร็จสิ้น ลู่ฉีเหยียนก็นำทีมของเขาบุกเข้าไปในตัวอาคารหลักที่ไร้ซึ่งไฟฟ้าและมืดสนิทอย่างรวดเร็ว เขาปาแฟลชแบงก์เข้าไปสองสามลูก

เมื่อแสงสว่างปรากฏขึ้น ซอมบี้ที่กระจัดกระจายอยู่ภายในก็ถูกดึงดูดเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“โฮก—!”

“โฮก—!”

“โฮก—!”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเขาเข้ามาเร็วเกินไป หรือมีคนบางส่วนยังคงหลบซ่อนอยู่ที่นี่ ซอมบี้หลากหลายรูปแบบจึงทยอยออกมาจากแผงร้านค้าที่มืดมิด พวกมันส่วนใหญ่แต่งตัวเป็นพนักงานขายหรือเจ้าของร้าน และดูไม่แก่มากนัก

มีซอมบี้หญิงสาวคนหนึ่งแต่งตัวทันสมัยมาก เธอทำผมดัดสีเทาแฟล็กซ์ที่กำลังเป็นที่นิยม สวมชุดเดรสฤดูร้อนชุดใหม่ และรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา

แทบจะไม่มีคราบสกปรกหรือเลือดติดบนร่างกายของเธอเลยแม้แต่น้อย

มันแตกต่างจากซอมบี้ที่หานชิงเซี่ยเคยเห็นอยู่ข้างนอกอย่างสิ้นเชิง ห้างสรรพสินค้าที่ถูกปิดตายและเงียบสงบแห่งนี้สะอาดจริงๆ

สิ่งที่น่าเสียดายก็คือใบหน้าของเธอ เริ่มจากมุมปากขึ้นไป ใบหน้าส่วนใหญ่ของหญิงสาวที่สวยงามคนนี้ถูกกัดจนแหว่ง ลูกตาข้างขวาของเธอไม่มีเปลือกตาอีกต่อไป มันห้อยลงมาบนโหนกแก้ม ดวงตาสีขาวเทาเหลือบขึ้นข้างบนอย่างต่อเนื่อง ขณะที่เธอกำลังวิ่งเข้ามาหาพวกเขาพร้อมกับขาที่บิดเบี้ยว ด้วยการวิ่งและสั่นสะเทือนแบบนั้น หานชิงเซี่ยอดหวั่นไม่ได้ว่าลูกตาของเธอจะหลุดออกมาเมื่อไหร่ก็ได้!

“ฉ่า~”

ลูกไฟเล็กๆ พุ่งเข้าใส่ซอมบี้หญิงสาวที่สวยงามจนล้มลง และเปลวไฟก็ลุกไหม้อย่างรุนแรงที่หน้าอกของเธอ

“นับจากนี้เป็นต้นไป คนที่มีพลังไฟ ห้ามใช้พลัง!” ลู่ฉีเหยียนพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นซอมบี้ถูกไฟคลอก

“รับทราบ!”

ในบริเวณนั้นจึงเต็มไปด้วยลูกบอลน้ำ ลูกบอลโลหะ และลูกบอลดินเหนียวขนาดเล็กแทน เพราะในนี้มีเสื้อผ้าอยู่ พลังไฟสามารถจุดประกายไฟได้อย่างง่ายดาย ลู่ฉีเหยียนจึงสั่งการอย่างเด็ดขาด

ภายในไม่กี่นาที ซอมบี้ทั้งหมดที่อยู่ในร้านค้าชั้นหนึ่งก็ถูกกำจัดจนสิ้น ลู่ฉีเหยียนสั่งการอย่างเด็ดขาดให้ลำเลียงเสบียงจากชั้นหนึ่งก่อน!

ในยุควันสิ้นโลก เราต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เมื่อเห็นอะไรก็ให้รีบขนย้ายไปทันที อย่าคิดจะเคลียร์ทุกชั้นแล้วค่อยขนย้ายพร้อมกันทั้งหมด เพราะนั่นอาจทำให้เกิดอุบัติเหตุ และทุกคนอาจต้องหนีออกมาโดยที่ไม่ได้อะไรเลย

ดังนั้นต้องใจเย็นและช้าๆ จะสำรวจแผนที่ไปเรื่อยๆ ก็ได้ แต่ต้องขนย้ายทุกอย่างที่เจอ!

ลู่ฉีเหยียนแตกต่างจากฉีซางคนโง่คนนั้นในครั้งที่แล้ว ที่เกือบจะทำให้ทีมทั้งทีมถูกกวาดล้าง!

หลังจากพื้นที่ทั้งหมดที่อยู่ตรงหน้าเงียบสงบลง “ช่วยกันขนย้าย!”

ทันใดนั้น ลู่เหวินก็ก้าวออกมาและกล่าวว่า “กัปตันลู่ครับ พวกเราขอไปขนย้ายของที่สองแถวหลังนะ”

“เดี๋ยวก่อน!” ในเวลานั้น หานชิงเซี่ยที่ผุดลุกขึ้นมาพร้อมกับความ ‘ชอบธรรม’ ก็กล่าวขึ้น

“ทั้งคุณและฉันยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลยจนถึงตอนนี้ มีแต่กัปตันลู่ที่ต้องวิ่งวุ่นอยู่ตลอด ตอนนี้ถึงเวลาต้องขนของแล้ว คุณก็รีบไปทันที! ฉันขอเสนอว่า ให้ฐานทัพ K1 เอาเสบียงทั้งหมดไปก่อน แล้วค่อยแบ่งกันหลังจากที่ขนย้ายเสร็จหมดแล้ว! ฉันเชื่อใจกัปตันลู่นะ ลู่เหวิน คุณก็ต้องเชื่อใจเขาเหมือนกันใช่ไหม?”

ลู่เหวิน: “…”

เมื่อลู่ฉีเหยียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็เกือบจะยกตัวหานชิงเซี่ยขึ้นมาหมุนรอบตัวอยู่แล้ว

วันนี้เธอเป็นอะไรไปเนี่ย!

เอาใจเขาขนาดนี้!

ความรู้สึกมีความสุขนี้มันมาอย่างกะทันหันเสียจริง!

“ฉันจะไปก่อนนะ เส้าหยางไปช่วยกัปตันลู่ขนของด้วย เอาเสบียงทั้งหมดใส่รถของเขา! แล้วคุณล่ะ ลู่เหวิน?”

ลู่เหวินกัดฟันพูดว่า “กัปตันลู่มีส่วนร่วมมากที่สุด ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเราก็ต้องช่วยขนของ! ทุกคนไปช่วยกันขนเสบียงใส่รถของกัปตันลู่!”

สองชั่วโมงต่อมา หลังจากทุกคนยุ่งอยู่กับการขนย้ายเสบียงจากร้านค้าหนึ่งไปยังอีกร้านหนึ่ง พวกเขาก็ปล้นร้านค้าทั้งหมดบนชั้นหนึ่งจนหมดเกลี้ยง เพราะที่นี่เป็นย่านค้าส่ง ร้านค้าจึงถูกวางแผนอย่างดี

ชั้นหนึ่งและชั้นสองขายเสื้อผ้าผู้หญิงที่ได้รับความนิยมในราคาถูก รวมถึงเสื้อผ้าแฟชั่นที่ขายดีในหมู่วัยรุ่นและสาวๆ วัยยี่สิบต้นๆ ทุกร้านมีสินค้าจำนวนมาก และเนื่องจากไวรัสซอมบี้ระบาดในเดือนสิงหาคม ร้านค้าขายส่งที่นี่จึงเริ่มขายเสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงกันแล้ว วงจรเสื้อผ้าในตลาดค้าส่งนั้นเร็วกว่าข้างนอกมาก บางร้านถึงกับมีเสื้อผ้าฤดูหนาวอยู่แล้วด้วยซ้ำ

โชคดีที่เสื้อผ้าจำนวนมหาศาลนี้สามารถแก้ปัญหาความต้องการเสื้อผ้าฤดูหนาวของผู้หญิงจำนวนมากได้

ชั้นสามเป็นร้านเสื้อผ้าผู้ชาย ส่วนชั้นสี่และชั้นห้าเป็นร้านเสื้อผ้าผู้หญิงระดับไฮเอนด์และร้านเสื้อผ้าเด็ก แน่นอนว่ายังมีร้านชุดชั้นในและชุดนอนด้วย ซึ่งทั้งหมดตั้งอยู่ในบริเวณเดียวกัน

การขนย้ายค่อนข้างง่าย พวกที่มีราวแขวนเสื้อก็เข็นออกมาทีละอัน ส่วนเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายก็จะถูกขนย้ายออกมาเป็นมัดโดยใช้ผ้าคลุมที่วางไว้บนไม้แขวนเสื้อที่ประตูร้านค้าเหล่านี้

กระโปรงสั้น กางเกงขาสั้น กระโปรงยาว กางเกงขายาว เสื้อยืดแขนสั้นและแขนยาว ชุดเดรส เสื้อกันลม เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวที่บุด้วยสำลี ถูกขนย้ายออกมาในปริมาณมหาศาล!

เมื่อชั้นหนึ่งถูกขนย้ายจนหมด ก็เป็นเวลาเกือบห้าโมงเย็นแล้ว

“ไปพักค้างคืนที่ฐานทัพผิงอันกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาขนต่อ” ลู่ฉีเหยียนตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

การกระทำในตอนกลางคืนเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง ตามแผนเดิมที่พวกเขาตกลงกันไว้ หนึ่งในเงื่อนไขที่ลู่ฉีเหยียนจะยอมให้ฐานทัพผิงอันเข้าร่วมภารกิจนี้คือ ฐานทัพผิงอันจะต้องเป็นเจ้าภาพให้พวกเขาพักค้างคืนหนึ่งคืน การเดินทางไปยังเมืองค้าส่งเสื้อผ้าอยู่ไกลจากฐานทัพ K1 มาก จึงจำเป็นต้องค้างคืนอยู่ข้างนอกอย่างแน่นอน!

“ได้ครับ! ผมเตรียมการที่ฐานทัพไว้เรียบร้อยแล้วและรอพวกคุณอยู่!” ลู่เหวินกลับมายิ้มอีกครั้ง

หานชิงเซี่ยเลิกคิ้วเมื่อได้ยินว่าพวกเขากำลังจะกลับไปที่ฐานทัพของลู่เหวิน “ตกลง ไปกันเถอะ”

หลังจากพวกเขาปล้นชั้นหนึ่งของร้านเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ทุกคนก็กลับไปที่รถของตัวเองและเดินทางออกไป เพื่อกลับมาดำเนินการต่อในเช้าวันรุ่งขึ้น!

หลังจากขับรถไปได้ครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็กลับมาถึงสถานที่ที่เคยพบกันก่อนหน้านี้ รถของลู่เหวินเป็นผู้นำทาง และหานชิงเซี่ยที่นั่งอยู่ตรงกลางขบวนรถก็ค่อยๆ ได้เห็นสถานที่ที่คุ้นเคยมากในชาติที่แล้วของเธออีกครั้ง