[KotB] : บทส่งท้าย

King of the Battlefield  : บทส่งท้าย 

‘หากฉันมีทางเลือก ชีวิตของฉันจะแตกต่างไปจากนี้ไหม’

เขาคร่าชีวิตผู้คนมากเกินไป มือของเขาเปื้อนเลือดไม่ว่าจะเป็นคนที่สมควรตายหรือไม่ มันคงเป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ร่วมกับคนอื่นโดยมีกลิ่นคาวเลือดติดตัวอยู่เช่นนี้

เมื่อมูยองคุกเข่าลง เลือดก็ทะลักออกจากบาดแผลทั่วร่างกาย มันน่ากลัวจนน่าแปลกใจที่เขายังไม่ตายจากการเสียเลือด การที่ต้องต้องเผชิญหน้ากับมือสังหารฝีมือดีสามร้อยคนพร้อมหัวหน้าของพวกมันนั้นมากเกินไป แม้จะเป็นผู้ที่เก่งกาจที่สุดแห่งป่านักฆ่าอย่างเขา

‘ช่างเป็นถนนที่ทอดยาวเหลือเกิน’

มูยองพยายามฝืนคลี่ยิ้มออกมาทั้งๆที่เขาจำไม่ได้แม้กระทั่งวิธียิ้มหรือชื่อของตัวเอง ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดหลังจากที่เขาถูกเรียกตัวไปยังอันเดอร์เวิลด์ ดินแดนนรกที่มีเทพปีศาจเจ็ดสิบสองตนปกครองอยู่

มนุษยชาติค่อยๆถูกเรียกตัวไปเป็นเวลานานแล้วและมูยองเป็นหนึ่งในนั้น เขาต้องปกป้องชีวิตตนเองจากสัตว์ประหลาดทุกประเภทโดยไม่มีเวลาปรับตัว การที่ชีวิตสามารถถูกพรากไปได้ง่ายๆทำให้เขาไม่สามารถไว้วางใจมนุษย์คนอื่นได้อีก

หลังจากเข้าสู่อันเดอร์เวิลด์ไม่นานนัก มูยองก็ถูกจับเป็นเชลยของป่าแห่งความตาย ภายใต้อิทธิพลของการปลูกฝังและยากล่อมประสาทเขาจึงกลายเป็นเครื่องจักรสังหาร ไม่มีความรู้สึกใดๆในยามที่เขาลงมือฆ่าคน และมีคนดีๆมากมายที่ต้องตายภายในเงื้อมมือของเขา

มูยองเงยหน้าขึ้นและคิดว่าเขาไม่เหมาะที่จะอยู่ท่ามกลางคนอื่นๆอีกต่อไป

“นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะได้เห็นท้องฟ้าแบบนี้สินะ”

ท้องฟ้าตอนนี้ชัดเจนอย่างหาที่เปรียบมิได้และดวงดาวเหล่านั้นยังคงสวยงามอยู่เสมอ อย่างไรก็ตามมันกลับทำให้มูยองยิ่งเศร้าใจ แม้เขาเองจะอยากเผชิญหน้ากับความตายด้วยรอยยิ้ม แต่ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา

‘ฉันไม่เคยอยากฆ่าใครเลย’

เขาเกลียดตัวเองที่ไม่รู้สึกอะไรเลยจากการตายของผู้คนเหล่านั้น

‘ถ้าเกิดใหม่ได้อีกครั้งฉันจะเปลี่ยนตัวเองได้รึเปล่า’

การตกเป็นเบี้ยของผู้อื่นทำให้ชีวิตของเขานั้นว่างเปล่า มูยองเอื้อมมือไปสัมผัสร่างไร้วิญญาณที่นอนอยู่ข้างๆ ร่างนั้นเย็นชืดและไม่มีการตอบสนองใดๆ อย่างไรก็ตามมูยองต้องการรับรู้ถึงอารมณ์และความอบอุ่นเหล่านั้น

‘ความอบอุ่น…’

แม้มูยองอยากเปลี่ยนแปลงแค่ไหนก็ไม่มีเวลาเหลือสำหรับเขาแล้ว ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัวพร้อมๆกับการเต้นของหัวใจที่เริ่มช้าลง

แต่ถ้า

ถ้าเขายังมีเวลา ถ้าเขาได้รับโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลง

“ฉัน……ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้”

มูยองเอื้อมมือไปคว้าแสงสว่างเลือนลางที่อยู่ห่างออกไปอย่างเลื่อนลอย

------------------