บทที่ 58 ชาติที่สอง: พรสวรรค์ระดับ S บุตรแห่งธาตุ?

### บทที่ 58 ชาติที่สอง: พรสวรรค์ระดับ S บุตรแห่งธาตุ?

“ภารกิจฉุกเฉิน?”

ผู้อมตะเอมอนนอนอยู่ในโลงศพ มุมปากปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย

ในดวงตาที่ลึกซึ้งราวกับความว่างเปล่าของเขา ก็ฉายแววแห่งความทรงจำ

สองพันกว่าปีมานี้

เขาได้เห็นการผงาดขึ้นมาและการล่มสลายของผู้จำลองนับไม่ถ้วน ไม่รู้ว่าได้รับคำขอความช่วยเหลือจากผู้จำลองมากี่คน และฆ่าผู้จำลองไปกี่คนทั้งทางตรงและทางอ้อม

อัจฉริยะอะไรกัน ปีศาจอะไรกัน

เมื่อความตายมาถึง ก็เป็นเพียงคนขี้ขลาด

มีเพียงเขาที่ยังคงยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้!

เมื่อเอมอนเห็นภารกิจหลักของเจิ้งเสี่ยวหนานสามคน รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

“น่าสนใจดี เจตจำนงแห่งสรวงสวรรค์นี่รีบร้อนแล้วเหรอ?”

“ดูเหมือนว่า บทเรียนเมื่อตอนนั้นยังไม่พอ มันยังไม่จำสินะ”

เอมอนพูดกับตัวเอง ในดวงตาลึกๆ ก็ฉายแววบ้าคลั่ง

เขาจำได้ว่า

นับตั้งแต่เรื่องนั้น

เป็นเวลากว่าร้อยปีแล้ว ที่ไม่มีผู้จำลองเหยียบย่างเข้ามาในดินแดนนี้อีก!

“ขับไล่พวกมัน! ให้มดพวกนี้รู้ถึงความร้ายกาจของพวกเรา!”

“นี่คือดินแดนของพวกเรา ไม่มีใครสามารถขัดขืนเจตจำนงของพวกเราได้!”

“ในเมื่อเจตจำนงแห่งสรวงสวรรค์ไม่สำนึกผิด พวกเราก็จะตัดกรงเล็บของมัน ฆ่าสุนัขรับใช้ของมัน ให้มันไม่กล้าเหยียบย่างเข้ามาในโลกนี้อีก!”

เสียงกระซิบที่แผ่วเบาดังก้องอยู่ในสมองของเอมอน ทำให้เขายิ่งบ้าคลั่งขึ้น

“กองทัพอัศวินแสงศักดิ์สิทธิ์ฟังคำสั่ง!”

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าไปยังทุกที่ในโลก ตรวจสอบสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี!”

“พ่อแม่ตาย ถูกถอนหมั้น ฆ่า!”

“อัจฉริยะและคนไร้ค่าที่มีชื่อเสียง ฆ่า!”

“ฉลาดตั้งแต่เด็ก รู้แจ้งตั้งแต่เกิด ฆ่า!”

“พรสวรรค์โดดเด่น มีพลังสัมพันธ์ธาตุเต็มตั้งแต่กำเนิด ล้วนมีหนทางสู่ความตาย!”

“ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”

เจตนาฆ่าฟันที่รุนแรงในเจตจำนงของเอมอน ทำให้ท้องฟ้าเหนือราชวงศ์แสงศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นสีเลือด

ผู้บัญชาการแสงศักดิ์สิทธิ์ทุกคนที่ได้รับคำสั่ง ในใจก็สั่นสะท้าน

พวกเขารู้ว่า

เมื่อคำสั่งนี้ถูกส่งลงไป

ทั้งโลกเวทมนตร์ ก็จะกลายเป็นทะเลเลือดอีกครั้ง!

……

และอีกด้านหนึ่ง

ในปราสาทโลหิต

ลู่หยวนเห็นภารกิจฉุกเฉินแล้ว ก็ไม่ได้ลงมือทันที แต่พักไว้ก่อน

รางวัลแม้จะดี

แต่ก็ต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะได้รับ

ลู่หยวนตอนนี้ยังไม่มีพลังที่จะต่อกรกับเมแกนได้ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อรางวัลเล็กน้อย

ผู้จำลองคนอื่น ๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน

คนที่กล้าท้าทายความยากระดับนรก ไม่ใช่คนโง่

ล้อกันเล่นหรือไง นั่นคือนักเล่นแร่แปรธาตุทมิฬระดับเก้า!

หลายคนจำลองมาทั้งชีวิต ก็อาจจะยังไม่สามารถไปถึงระดับนี้ได้

ตอนนี้ให้พวกเขาไปสู้กับเมแกนจนตัวตาย นั่นมันไม่ต่างอะไรกับการหาที่ตาย

ดังนั้นผู้จำลองที่รอดชีวิตทั้งหมด ก็เลือกที่จะยืนดูอยู่ข้างๆ

“การจำลองครั้งนี้มีอะไรแปลกๆ ทำไมในเหตุการณ์ชีวิตของพวกเรา ไม่เคยมีข้อมูลเกี่ยวกับเมแกนเลย?”

“พวกเราครั้งนี้ถูกลักพาตัว เป็นภัยพิบัติจากฟ้าโดยสิ้นเชิง!”

เจียงเทาขมวดคิ้ว สังเกตเห็นความผิดปกติ

“ปกติมาก นี่คือความยากของระดับนรก” เจิ้งเสี่ยวหนานกลับดูสงบนิ่ง

“เหตุการณ์และข้อมูลที่บันทึกไว้ในเหตุการณ์ชีวิต สามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงเท่านั้น”

“เพราะในระหว่างการจำลองเต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้จักและสถานการณ์ฉุกเฉิน ใครจะไปรู้ว่าพรุ่งนี้จะเกิดอะไรขึ้น”

“เหมือนกับตอนที่เจ้าสามขวบ บางทีอาจจะหลบรถบรรทุกที่ฝ่าไฟแดงได้ แต่บางทีพรุ่งนี้บางช่วงเวลา ก็อาจจะถูกรถบรรทุกดินที่เสียการควบคุมพรากชีวิตไป”

เจียงเทาและหวังเผิงได้ยิน ก็ค่อนข้างท้อแท้

เดิมทีพวกเขาคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น คิดว่าความยากระดับนรกก็แค่นั้น

แต่ความเป็นจริงกลับตบหน้าพวกเขาอย่างจัง

เมื่อเวลาผ่านไป

เมื่อเห็นว่ายังไม่มีใครรับภารกิจฉุกเฉิน

ความหวังในใจของเจิ้งเสี่ยวหนานสามคน ก็ค่อยๆ ดับลง

เมื่อค่ำคืนมาเยือน

พิธียึดร่างก็เริ่มขึ้นแล้ว

เด็กหนุ่มสาวเหล่านี้ล้วนเป็นอัจฉริยะที่เมแกนคัดเลือกมาอย่างดี พลังสัมพันธ์ธาตุของทุกคน อยู่ที่ 90 ขึ้นไป

แต่เพื่อที่จะเลือกร่างกายที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เมแกนก็ยังหยิบลูกแก้วคริสตัลเวทมนตร์ออกมา ให้เด็กหนุ่มสาวทุกคนวางมือลงบนนั้นทีละคน

ลูกแก้วคริสตัลเมื่อตรวจพบพรสวรรค์ จะเปล่งแสงที่สว่างไสว

แสงยิ่งสว่าง ก็หมายความว่าพลังสัมพันธ์ธาตุของคนผู้นั้นยิ่งแข็งแกร่ง

คนที่เดิมทีชอบอวดพรสวรรค์ของตัวเองที่สุด

ตอนนี้กลับเสียใจอย่างสุดซึ้ง ร้องไห้ฟูมฟาย อยากให้ตัวเองเป็นคนไร้ค่า

เพราะทุกครั้งที่พวกเขาวางมือลงบนลูกแก้วคริสตัล แสงก็สว่างราวกับดาวฤกษ์!

และเจียงเทาในกลุ่มสามคน ยิ่งร้อนใจ

พรสวรรค์ของเขาคือระดับ S【บุตรแห่งธาตุ】 มีพลังสัมพันธ์ธาตุน้ำแข็งเต็ม!

“พี่เทา ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ปีใหม่ข้าจะเผากระดาษเงินกระดาษทองให้ท่านเยอะๆ” หวังเผิงพยายามบีบน้ำตาออกมาสองหยด

“ไสหัวไป! หรือว่าข้ามีพรสวรรค์ดีเกินไปก็ผิด?” เจียงเทากล่าวอย่างไม่พอใจ

แม้ว่าเขาจะมีไอเทมช่วยชีวิตระดับ SS สามารถช่วยให้ตายแทนเขาได้หนึ่งครั้ง

แต่ไอเทมนี้มีค่ามาก

ถ้าไม่ถึงคราวคับขัน เขาไม่ยอมใช้เด็ดขาด!

เมื่อเมแกนถือลูกแก้วคริสตัล เดินมาถึงหน้าเจียงเทา

เจียงเทานอนอยู่บนพื้น ทั้งคนขดเป็นก้อน ไม่ยอมยื่นมือออกมา

“ข้าคือทายาทของดยุค ปล่อยข้าไป ข้าจะให้ท่านมีอำนาจล้นฟ้า!”

เมแกนกลับไม่ไหวติง

อำนาจอะไรกัน ทรัพย์สมบัติอะไรกัน ต่อหน้าความตาย ก็เป็นเพียงกองอุจจาระ!

เขาต้องการเพียงอายุยืนยาว!

เมแกนถือคทาแตะพื้นเบาๆ ปล่อยคาถาหุ่นเชิดในทันที

เจียงเทารู้สึกว่าร่างกายหนักอึ้ง ราวกับสูญเสียการควบคุมทั้งหมด แล้วก็ลุกขึ้นจากพื้นอย่างไม่เต็มใจ วางฝ่ามือลงบนพื้นผิวของลูกแก้วคริสตัล

วินาทีต่อมา

ลูกแก้วคริสตัลก็สว่างจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น

ในความมืดมิดของค่ำคืน ดูแสบตาเป็นพิเศษ!

“พลังสัมพันธ์ธาตุเต็ม? ดี! ดี! ดีมาก!”

เมแกนตาทั้งสองข้างเป็นประกาย พูดคำว่าดีติดต่อกันสามคำ นี่คือร่างกายที่สมบูรณ์แบบที่เขาใฝ่ฝัน

ตอนนี้ในสายตาของเขา สาวงามเลิศล้ำอะไรกัน ของล้ำค่าบนโลกมนุษย์อะไรกัน ก็ไม่เท่ากับขนของเจียงเทาสักเส้น!

ที่สำคัญที่สุดคือ

เจียงเทาไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ที่ดี และยังหนุ่ม

เพียงแค่สิบหกปี

มีศักยภาพและความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุด!

“ปล่อยเขาไป ข้าให้เจ้ายึดร่าง” เจิ้งเสี่ยวหนานก็ลุกขึ้นยืน ขวางหน้าเจียงเทา

ในฐานะลูกสาวคนเดียวของตระกูลเจิ้ง พ่อของเธอเคยทุ่มเทอย่างมาก ขอให้ผู้ที่แข็งแกร่งระดับอ๋องคนหนึ่ง วางข้อจำกัดไว้ในส่วนลึกของวิญญาณของเธอ

ในยามคับขัน สามารถสร้างความเสียหายอย่างหนักให้เมแกนได้!

แต่เมแกนเพียงแค่กวาดสายตามองเจิ้งเสี่ยวหนาน ไม่สนใจคำขอของเธอเลย: “พรสวรรค์นักรบที่หาได้ยาก? น่าเสียดายที่พลังสัมพันธ์ธาตุธรรมดา”

ในโลกนี้ นักรบแม้จะมีตำแหน่ง แต่เวทมนตร์ต่างหากที่เป็นกระแสหลัก!

ยิ่งไปกว่านั้นเจิ้งเสี่ยวหนานเป็นเพียงผู้หญิง เมแกนก็ไม่มีรสนิยมที่จะเปลี่ยนเพศ

เมื่อเทียบกันแล้ว

เจียงเทาคือเป้าหมายการยึดร่างที่สมบูรณ์แบบที่สุด!

เมื่อเจียงเทาถูกเมแกนพาไป คนที่เหลือทั้งหมดก็ถอนหายใจโล่งอก

ท้ายที่สุดแล้วมีเจียงเทาเป็นแพะรับบาป พวกเขาก็ปลอดภัยแล้ว

แต่ทุกคนยังไม่ทันได้ดีใจ เสียงที่ราวกับปีศาจของเมแกน ก็ดังมาจากข้างหน้า

“คนไร้ค่ากลุ่มนี้เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ หาที่ ฆ่าพวกเขาทั้งหมดซะ”

สิ้นเสียง

ทุกคนราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ในใจสิ้นหวัง!

…

…