บทที่ 23 การเปลี่ยนแปลงของอารยธรรมมนุษย์

บทที่ 23 การเปลี่ยนแปลงของอารยธรรมมนุษย์

"รัฐบาลเมืองหยุนไห่ คุ้มครองสิทธิอันชอบธรรมของประชาชนในทุกด้านอย่างเต็มที่!"

"กระทรวงความมั่นคงสาธารณะออกมาตรการเด็ดขาด ปราบปรามการกระทำผิดกฎหมายทุกประเภทอย่างเข้มงวด!"

"ต่อไปนี้เป็นประกาศด่วน: เรียกรวมพลทหารผ่านศึกทุกนาย ให้มารายงานตัวที่สำนักงานเขตทุกแห่ง"

"ต่อไปนี้เป็นประกาศ..."

เสียงประกาศดังขึ้นจากลำโพงตามมุมต่างๆ ของเมือง

นี่คือสงครามครั้งยิ่งใหญ่ เป็นสงครามระหว่างด้านสว่างและด้านมืดของมนุษยชาติ และเป็นการทดสอบครั้งใหญ่ของอารยธรรม

อารยธรรมหลายแห่งล่มสลายในทันที ตกอยู่ในสภาวะฉลองวันสิ้นโลก การผลิตหยุดชะงักชั่วข้ามคืน ไม่สามารถฟื้นตัวได้อีก

กว่าประชากรที่เหลือจะกลับมาสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยได้ อาจต้องใช้เวลาหลายสิบปี...

แต่ก็มีอารยธรรมอีกมากมายที่เพียงแค่วุ่นวายชั่วคราว หรือแค่มีความไม่สงบเล็กน้อยเท่านั้น

ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นยามค่ำคืนของทวีปผ่านกู่ ดวงอาทิตย์ขึ้นใหม่อีกครั้ง เวลาหนึ่งวันผ่านไปเช่นนี้

อุณหภูมิอยู่ที่ 25 องศาเซลเซียส ถือว่าสบายดี

เมืองหยุนไห่ เป็นเมืองหลวงของจังหวัดหนึ่งในมหารัฐตะวันออก พื้นที่ในเขตปลอดภัยประมาณหนึ่งหมื่นสองพันตารางกิโลเมตร ประชากรรวมประมาณสิบล้านคน

เมื่อเกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ หน่วยงานต่างๆ ของรัฐบาลเมืองหยุนไห่เป็นอัมพาตไปหลายชั่วโมง แต่หลังจากนั้นก็ลงมือปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว

"เครือข่ายดาวเทียมทั้งหมดขาดการติดต่อ! ไม่สามารถติดต่อกับโลกได้จริงๆ"

"งานกู้ภัยแผ่นดินไหวกำลังดำเนินการอยู่ มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บไม่มาก... ขณะนี้มีผู้เสียชีวิต 7 คน และอีกกว่าร้อยคนถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง"

"ฝ่ายรักษาความปลอดภัยรายงานว่า ได้จับกุมผู้กระทำผิดกว่าห้าร้อยคน..."

"สามารถยืนยันได้ว่า เราสูญเสียการติดต่อกับโลกจริงๆ ทั้งเมืองหยุนไห่ตั้งอยู่ที่มุมหนึ่งของทวีปผ่านกู่ ติดกับทะเลสาบขนาดใหญ่เท่ากับทะเลสาบโป่อหยาง"

"การฟื้นฟูระบบไฟฟ้ายังคงดำเนินอยู่ การฟื้นฟูไฟฟ้าในเขตเมืองจะใช้เวลาอีกประมาณ 3 ชั่วโมง ส่วนพื้นที่ห่างไกลจะใช้เวลา 1-2 วัน"

"แต่โรงไฟฟ้าของเรามีถ่านหินสำรองไม่มาก จะใช้หมดภายในประมาณ 10 วัน"

"ก็ประหยัดๆ ใช้กันหน่อย หลังจากโรงงานหยุดทำงาน ก็คงไม่ต้องใช้ไฟฟ้ามากขนาดนั้น"

"คลังเก็บธัญพืชและศูนย์โลจิสติกส์ขนาดใหญ่หลายแห่งได้รับการควบคุมเรียบร้อยแล้ว... ถ้าใช้ระบบปันส่วนแบบยามสงคราม ประหยัดหน่อย อาหารที่มีจะเลี้ยงประชากรสิบล้านคนได้ประมาณหนึ่งปี"

"การสื่อสารภายในเมืองจะฟื้นฟูได้เมื่อไหร่?"

"ระบบสื่อสารระดับต่ำสุดฟื้นฟูแล้ว ถ้าต้องการการสื่อสารที่เร็วขึ้น จำเป็นต้องใช้ไฟฟ้ามากขึ้น"

ข่าวสารมากมายหลั่งไหลเข้ามาที่สำนักงานรัฐบาล

ความกดดันอันหนักอึ้งทับถมลงบนหัวใจของผู้เข้าร่วมประชุมทุกคน

การประชุมฉุกเฉินครั้งนี้เรียกว่า "การประชุมเพื่อความอยู่รอดของเมืองหยุนไห่"

นอกจากเจ้าหน้าที่รัฐบาลเมืองแล้ว ยังมีตัวแทนจากกองทัพ อาจารย์มหาวิทยาลัย และบุคคลสำคัญจากทุกวงการเข้าร่วมประชุมด้วย

เมืองหยุนไห่เป็นเมืองชั้นนำ มีศักยภาพทางอุตสาหกรรมค่อนข้างดี มีห่วงโซ่การผลิตหลายอย่าง รวมถึงโรงงานรถยนต์ไฟฟ้าและโรงงานชิปบางส่วน

แต่โรงงานเหล่านี้หยุดชะงักไปในชั่วข้ามคืน

ทุกคนมีสีหน้าสับสน เมื่อนึกถึงทวีปผ่านกู่อันไม่รู้จัก รวมถึงคำสำคัญอย่าง "การคัดกรองอารยธรรม" "เขตปลอดภัย" ก็ทำให้งุนงงไปหมด - ไม่ใช่ทุกคนที่อ่านนิยายออนไลน์จนคุ้นเคย และสามารถยอมรับเรื่องพวกนี้ได้อย่างรวดเร็ว

ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนเวทีประธานชื่อหลี่ชุนหง เป็นผู้นำอันดับหนึ่งของเมืองหยุนไห่

เขาเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "เพื่อนร่วมงานทุกท่าน ไม่ว่าเราจะยอมรับได้หรือไม่ เราก็มาถึงโลกใหม่แล้ว... โลกหายไปจริงๆ"

"เราต้องยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้โดยเร็วที่สุด"

"สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการรับประกันชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน บรรเทาความตื่นตระหนกของประชาชน และทำให้สังคมกลับสู่ความเป็นระเบียบ"

เห็นทุกคนเงียบ หลี่ชุนหงหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ: "ไฟฟ้าที่เรามีให้ไม่มาก แต่ต้องจ่ายให้ทุกวันตามเวลาที่กำหนด"

"ระบบปันส่วนอาหารก็ต้องดำเนินการให้ถึงที่ มีเพียงเช่นนี้ เราจึงจะสามารถฟื้นฟูความเป็นระเบียบได้โดยเร็ว"

"การฟื้นฟูการสื่อสารทางอินเทอร์เน็ตเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้ ให้ทุกคนสามารถใช้อินเทอร์เน็ต ส่งข้อความ และดูข่าวล่าสุดได้ มีเพียงการทำให้ข้อมูลไหลเวียน ความตื่นตระหนกของประชาชนจึงจะลดลง"

"ปราบปรามการกักตุนสินค้าเพื่อเก็งกำไร การทำลาย ปล้นสะดม และเผาทำลายอย่างเด็ดขาด!"

"และเรื่องทวีปผ่านกู่นั่น..."

"เราต้องหาวิธีสืบสวนว่าเกิดอะไรขึ้น..."

"ก่อนที่จะยืนยันข้อเท็จจริง ขอให้ประชาชนอย่าได้ลงคะแนนเสียงยกเลิกเขตปลอดภัยโดยพลการ!"

...

หลังจากเมืองหยุนไห่เข้าสู่ทวีปผ่านกู่ ในสมองของประชาชนทุกคนก็ปรากฏปุ่มลึกลับ "ยืนยันการยกเลิกเขตปลอดภัย"

หากมีผู้ลงคะแนนเสียงเกิน 50% เขตปลอดภัยจะถูกยกเลิกถาวร และเมืองนี้จะเดินหน้าเข้าสู่ทวีปผ่านกู่อย่างเป็นทางการ!

การปรากฏของสิทธิ์ลงคะแนนทำให้ชาวเน็ตตื่นเต้นยินดี

นี่คือประชาธิปไตยที่แท้จริงหรือไม่?

ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือ... ความสนุก?!

ไม่นานก็มีคนชอบสร้างความวุ่นวายกดปุ่ม "ยืนยันการออกจากเขตปลอดภัย" ในสมอง

สื่อที่ชอบความวุ่นวายเริ่มแต่งเรื่องขึ้นมา - แม้ว่า WeChat, Douyin และอื่นๆ จะหายไปหมด พวกเขาก็ยังคงโพสต์บทความที่เขียนด้วยมือถือในกระทู้เว็บที่เพิ่งเปิดใหม่

《หลักฐานการมีอยู่ของเทพเจ้าปรากฏแล้ว ผู้ที่ไม่มีศรัทธาจะถูกคัดออกไปในที่สุดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้ สามารถอธิบายได้ด้วยคำว่า "ปาฏิหาริย์" เท่านั้น!

ดังนั้นพวกแอนตี้บางคนจึงตื่นเต้นสุดขีด คิดว่าถ้าตนเองหันมานับถือพระเจ้า ก็จะได้รับการคุ้มครองจากพระเจ้า

"ไอ้บ้า งั้นแกไปเมืองอื่นสิ มาอยู่เมืองหยุนไห่ของเราทำไม? พวกเราเป็นตัวแทนอารยธรรมต้าเซี่ย! แกรีบไปเมืองอื่นแล้วไปนับถือพระเจ้าของแกเถอะ!"

"ไอ้โง่!"

ชาวเน็ตไม่ยอมให้ท้าย โดยเฉพาะตอนนี้ไม่มีอะไรทำ แม้แต่คลิปวิดีโอสั้นๆ ก็ไม่มีให้ดู ได้แต่มาด่ากัน

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายจึงด่ากันอย่างเมามัน

[404 not found! ขออภัย เนื้อหาที่คุณกำลังอ่านถูกลบโดยผู้ดูแลระบบแล้ว]

《สหรัฐฯ ติดต่อมนุษย์ต่างดาวโดยพลการ ยกหินทุบเท้าตัวเอง! สหรัฐฯ ต้องรับผิดชอบทั้งหมดสำหรับเรื่องนี้!》

[เนื่องจากละเมิดกฎของชุมชน บัญชีนี้ถูกผู้ดูแลระบบระงับการแสดงความคิดเห็นแล้ว]

《นี่ต้องเป็นแผนการของมนุษย์ต่างดาวแน่ๆ!!》

《อย่าลงคะแนนออกจากเขตปลอดภัยเด็ดขาด ไม่งั้นหมายความว่ามนุษย์จะต้องเข้าร่วมเกมคัดเลือกอารยธรรม วงแหวนพิษกำลังจะหดตัวแล้ว!》

《จริงๆ แล้วเราเป็นตัวเอกในนิยาย! รีบยกเลิกเขตปลอดภัยเร็ว!》

《เมื่อไหร่จะส่งทหารไปโจมตีประเทศเล็กๆ นั่น? ผมอยากสมัครทหารไปโจมตีประเทศเล็กๆ นั่น》

ความคิดเห็นแปลกๆ มากมายเต็มไปหมดในกระดานสนทนาที่รัฐบาลเพิ่งเปิดใหม่ ยืนยันอีกครั้งว่า "วารสารศาสตร์" เป็นสาขาวิชาที่แย่ที่สุดในโลกอย่างแท้จริง...

ส่วนเจ้าหน้าที่แผนกสื่อสารของรัฐบาลก็งงไปหมด ตั้งแต่เปิดกระดานสนทนา ทุกวินาทีมีโพสต์ใหม่ผุดขึ้นมาหลายร้อยโพสต์ ลบไม่ทัน

และยังรู้สึกว่า... ปฏิกิริยาของประชาชนดูแปลกๆ?

ดูเหมือนไม่รู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์?

โพสต์ที่บอกว่าจะโจมตีประเทศเล็กๆ นั่น มีคนตอบเป็นพันแล้ว

เกิดอะไรขึ้น เขาถึงกับไม่กล้าลบ!

...

(จบบทที่ 23)