บทที่ 14: เซตอุปกรณ์ระดับตำนานและการพัฒนาอย่างก้าวกระโดด

ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะพุ่งกลับเข้าไปนั้นเอง

เย่ชิงก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง เขาเคลื่อนตัวไปยังป่าผลไม้ทางตอนใต้ของหมู่บ้านร้าง

เขาเริ่มฟื้นฟูพลังเวทในทันที ภายใต้ผลของผลวิญญาณครามและการทำสมาธิ

เพียงไม่กี่วินาที พลังเวทของเขาก็ฟื้นคืนกลับมาถึงสามสิบส่วน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากฟื้นฟูให้มากกว่านี้ แต่ปัญหาคืออัตราการฟื้นฟูพลังชีวิตของแมงมุมมารมรณะนั้นรวดเร็วยิ่งกว่าการฟื้นฟูพลังเวทของเขาเสียอีก

วิชาชักกระบี่!

ปราณกระบี่มหึมาสายหนึ่งพลันฟาดฟันออกไป

กระบี่อสรพิษวิญญาณทะยานวาบ จากหนึ่งกลายเป็นสิบ พุ่งเข้าจู่โจมแมงมุมมารมรณะโดยตรง!

อสูรร้ายกรีดร้องโหยหวนไม่หยุดหย่อน ก่อนที่ร่างของมันจะล้มลง สิ้นใจในที่สุด

จางขุยซึ่งยืนตะลึงงันอยู่ด้านข้าง พลันมีสีหน้าเปี่ยมสุขปรากฏขึ้น

มุมปากของเย่ชิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ขณะที่เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว

【ท่านสังหารบอสระดับตำนาน แมงมุมมารมรณะ ได้รับค่าประสบการณ์ 800,000】

【ขอแสดงความยินดีที่ท่านผ่านดันเจี้ยนที่ซ่อนอยู่เพียงหนึ่งเดียว ค่าสถานะทั้งหมด +5】

【ดันเจี้ยนจะปิดตัวลงอย่างสมบูรณ์ในอีกสิบนาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม】

เย่ชิงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อเก็บไอเทมทั้งหมดที่แมงมุมมารมรณะดรอป

เขาไม่ได้นำค่าประสบการณ์เหล่านี้ไปใช้อัปเลเวล แต่เลือกที่จะเพิ่มให้กับระบบลงชื่อแทน (800,000/1,000,000)

สายตาของเขาจับจ้องไปยังหน้ากากชิ้นหนึ่งในกองไอเทม: หน้ากากแมงมุมพิษ (ตำนาน), ส่วนหนึ่งของเซตแมงมุมพิษ (5/5)

เขายังไม่ได้ตรวจสอบค่าสถานะโดยละเอียด ตั้งใจว่าเมื่อออกจากดันเจี้ยนแล้วค่อยพิจารณา

การมาเยือนดันเจี้ยนที่ซ่อนอยู่ครั้งนี้ นับว่าได้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์ไปอย่างมหาศาล

จางขุยที่อยู่ข้างๆ น้ำตาไหลพราก “ขอบใจเจ้าหนุ่ม... นี่มันปาฏิหาริย์โดยแท้ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะสังหารแมงมุมมารมรณะได้สำเร็จ”

“ข้าต้องไปแล้ว... สุดท้ายนี้ ขอมอบรางวัลให้เจ้าเป็นที่ระลึกแล้วกัน!”

“ลาก่อน”

เย่ชิงมองร่างของจางขุยที่ค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงดาว ความยินดีฉายชัดในแววตาจนยากจะบรรยายเป็นคำพูด

ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอีกครั้ง

【ท่านทำภารกิจของจางขุยสำเร็จ ได้รับรางวัล: ค่าสถานะทั้งหมด +5】

【อุปกรณ์ทั้งหมดที่ได้รับจากหมู่บ้านร้างพิศวง ลดเงื่อนไขเลเวลในการสวมใส่ลง 10 เลเวล】

ดวงตาของเย่ชิงเบิกกว้างทันที ‘หมายความว่าตอนนี้ข้าสามารถสวมใส่เซตแมงมุมพิษได้แล้วอย่างนั้นรึ!’

【ดันเจี้ยนหมู่บ้านร้างพิศวงได้สลายไป กำลังเคลื่อนย้ายท่าน...】

หลังสิ้นสุดความรู้สึกหมุนคว้างชั่ววูบ เย่ชิงก็พบว่าตนเองกลับมาปรากฏตัวอยู่ใจกลางป่าเร้นลับ

เขาเลือกออกจากดันเจี้ยนโดยตรง การต่อสู้ในหมู่บ้านร้างพิศวงทำให้เขาต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา และมันกินเวลาไปทั้งวันทั้งคืนกว่าจะสำเร็จ

ตอนนี้เขาแค่อยากกลับไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายเท่านั้น

เมื่อราตรีมาเยือน เย่ชิงก็กลับมาถึงห้องเช่าของตน

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและพบว่าแบตเตอรี่หมดจนเครื่องดับไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

เขาจึงเสียบสายชาร์จไฟ

เมื่อหน้าจอสว่างขึ้น เย่ชิงก็เห็นสายที่ไม่ได้รับกว่าสิบสาย และข้อความอีกหนึ่งข้อความ

“ซือถูเฟิงมันใช้เส้นสายจัดการให้เจ้าถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว” ข้อความนั้นมาจากหลินขุย

ดวงตาของเย่ชิงหรี่ลงเล็กน้อย เผยให้เห็นประกายเย็นเยียบอันตรายวาบผ่าน

‘ซือถูเฟิง... ช่างดีจริงๆ ข้ายังไม่ทันได้ไปคิดบัญชีกับมัน มันกลับชิงลงมือก่อนเสียแล้ว’

แต่ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้ามีใบรับรองเข้าศึกษาต่อโดยตรงของมหาวิทยาลัยจิงตูแล้ว ต่อให้สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ก็ยังสามารถไปที่มหาวิทยาลัยจิงตูได้โดยตรงอยู่ดี

หนึ่งคืนผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เย่ชิงจึงเริ่มตรวจสอบไอเทมที่ได้มาจากแมงมุมมารมรณะ

【หน้ากากแมงมุมพิษ (ระดับตำนาน)】: ต้องการเลเวล 15

ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด +150, ความเสียหายของทักษะ +20%

【เซตแมงมุมพิษ (5/5)】

ผลเมื่อสวมใส่ 1 ชิ้น: พลังโจมตีกายภาพ +10%, พลังโจมตีเวทมนตร์ +10%

ผลเมื่อสวมใส่ 3 ชิ้น: ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด +50 (ไม่รวมค่าโชคและค่าเสน่ห์), การโจมตีจะติดสถานะพิษร้ายแรง (ลดพลังชีวิต 50 หน่วยต่อวินาที เป็นเวลา 60 วินาที, คูลดาวน์ 80 วินาที)

ผลเมื่อสวมใส่ 5 ชิ้น: ค่าสถานะพื้นฐานทั้งหมด +100, ได้รับทักษะ 《เงาปีศาจมรณะ》

《เงาปีศาจมรณะ》: ทำให้ตนเองเข้าสู่สถานะเงาปีศาจ ลดความเสียหายทั้งหมดที่ได้รับ 80% เป็นเวลา 15 วินาที คูลดาวน์ 80 วินาที

เย่ชิงมองดูค่าสถานะอันน่าสะพรึงกลัวของเซตแมงมุมพิษแล้วพยักหน้า ‘สมแล้วที่เป็นของรางวัลจากดันเจี้ยนที่ซ่อนอยู่’

เขาตรวจสอบของชิ้นอื่นๆ ที่ดรอปจากบอส

【ถุงพิษ (ตำนาน)】: วัตถุดิบระดับตำนาน สามารถใช้สร้างอุปกรณ์ได้

【ม้วนคัมภีร์อาชีพเสริม (ตำนาน)】: เมื่อใช้งานจะได้รับอาชีพเสริมปรมาจารย์พิษมรณะ

【แกนอสูรธาตุความตาย (ตำนาน)】: วัตถุดิบพิเศษ สามารถใช้เสริมพลังในการตีบวกอุปกรณ์

【ดาบปีศาจต้องสาป (ผนึก)】: ???

เย่ชิงพิจารณาไอเทมอีกสองสามชิ้น ตัวแมงมุมมารมรณะเองไม่ได้มีพลังคำสาป

‘สิ่งที่สาปจางขุย... คงจะเป็นดาบเล่มนี้สินะ’

เขาไม่ลังเลที่จะหยิบม้วนคัมภีร์อาชีพเสริมออกมาใช้งานทันที

【ปรมาจารย์พิษมรณะ: เชี่ยวชาญในการปรุงยาพิษทุกแขนง ภายในบรรจุสูตรยาพิษ 9,871 ชนิด】

หลังจากใช้ม้วนคัมภีร์ เย่ชิงก็รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขา

เขาต้องใช้เวลาพักกว่าสิบนาทีจึงจะปรับตัวได้

จากนั้น เขาก็สวมใส่เซตแมงมุมพิษครบชุด พร้อมกับแหวนหุ่นเชิดและสร้อยคอวิญญาณแค้น

ในตอนนี้ หน้าต่างสถานะของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

【ผู้ใช้อาชีพ: เย่ชิง】

【ระดับ: 10】

【อาชีพ: เซียนกระบี่, นักแสดง】

【อาชีพเสริม: ปรมาจารย์พิษมรณะ】

【พลังชีวิต: 4600/4600】

【พลังเวท: 4850/4850】

【พลังโจมตีกายภาพ: 996】

【พลังโจมตีเวทมนตร์: 925】

【ค่าสถานะพื้นฐาน】

พละกำลัง: 60+358

สติปัญญา: 80+360

ความว่องไว: 50+393

ความทนทาน: 50+405

【ค่าสถานะพิเศษ】

เสน่ห์: 40

โชค: 41+3

【พรสวรรค์: พลังมิติเวลา (???), จิตกระบี่กระจ่างแจ้ง (ระดับ SSS), การแสดง (ระดับ D)】

【ทักษะ: วิชาควบคุมกระบี่ (lv2), วิชาชักกระบี่ (lv3), วิชากระบี่มายา (lv1), วิชาตรวจสอบขั้นสูง】

【วิชาควบคุมกระบี่ (lv2)】: การโจมตีแต่ละครั้งสร้างความเสียหาย 150%, เพิ่มอัตราคริติคอล 15%, เพิ่มระยะ 30 เมตร

【วิชาชักกระบี่ (lv3)】: ใช้พลังเวท 20 หน่วย สร้างปราณกระบี่เป็นวงกลมในรัศมี 10 เมตร สร้างความเสียหาย 460% คูลดาวน์ 4.5 วินาที

【ทักษะติดตัว: คนกระบี่หลอมรวม, กายาเหล็กทองแดง】

【ทักษะพิเศษ: หนึ่งกระบี่สะท้านสิบเก้าแคว้น (รอยกระบี่, ประกายกระบี่)】

【อุปกรณ์: กระบี่อสรพิษวิญญาณ, เซตแมงมุมพิษ, สร้อยคอวิญญาณแค้น, แหวนหุ่นเชิด, น้ำเต้าสังหารเซียน, ตำราหุ่นเชิด】

สถานะในตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นจนน่ากลัว อีกทั้งวิชาชักกระบี่และวิชาควบคุมกระบี่ก็เลื่อนระดับขึ้นด้วย

พลังโจมตีทั้งกายภาพและเวทมนตร์รวมกันสูงถึง 1921 เมื่อรวมกับผลคูณสิบเท่าของจิตกระบี่กระจ่างแจ้ง และความเสียหายสามเท่าจากน้ำเต้าสังหารเซียนแล้ว...

หากต้องเผชิญหน้ากับแมงมุมมารมรณะอีกครั้ง เขามั่นใจว่าจะสามารถสังหารมันได้อย่างง่ายดายภายในสามสิบวินาที!

น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่มีกระบี่ดีๆ สักเล่ม แม้กระบี่เสียงมังกรคำรามจะยอดเยี่ยม แต่ต้องรอถึงเลเวลสี่สิบจึงจะสวมใส่ได้ ในระยะสั้นนี้คงทำได้เพียงเก็บมันไว้ในน้ำเต้าสังหารเซียนให้ฝุ่นจับไปก่อน

เขาเริ่มทบทวนของที่ได้มาจากหมู่บ้านร้างพิศวงอีกครั้ง: น้ำเต้าสังหารเซียน, ไข่สัตว์เลี้ยงระดับเทพ, เซตแมงมุมพิษ, อาชีพเสริมปรมาจารย์พิษมรณะ และกระบี่เสียงมังกรคำราม

การมาเยือนหมู่บ้านร้างพิศวงครั้งนี้ให้ผลตอบแทนมหาศาล อีกทั้งยังทำให้เขาเลื่อนระดับเป็นเลเวล 10 แล้ว เย่ชิงคาดว่าผู้เล่นคนอื่นๆ ในตอนนี้ อย่างมากก็คงอยู่แค่เลเวล 3 หรือ 4 เท่านั้น

เย่ชิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลิ่วเหอ เพื่ออธิบายสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

หลิ่วเหอพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “อืม ข้ารู้เรื่องแล้ว เจ้ามาที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับสองได้เลย ข้าจะช่วยจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนให้เอง”

หลังจากอาบน้ำชำระร่างกายอย่างรวดเร็ว เขาก็เดินออกจากห้องเช่า

ด้วยความเร็วในปัจจุบันของเขา แม้แต่รถโดยสารประจำทางก็ยังช้ากว่า และโรงเรียนมัธยมอันดับสองก็อยู่ไม่ไกลนัก

เย่ชิงจึงตัดสินใจเดินไปแทน

ระหว่างทาง ผู้คนต่างพากันเหลียวมองเขาไม่วางตา โดยเฉพาะกลุ่มเด็กสาวในชุดนักเรียนที่ถึงกับส่งเสียงกรี๊ดออกมาเบาๆ

เย่ชิงลูบผมตัวเองเบาๆ พลางคิดในใจ ‘นี่คงเป็นผลจากค่าเสน่ห์สินะ’

เขาเป็นคนไม่ชอบทำตัวโดดเด่น เขาจึงเริ่มโคจรพลังมิติเวลาเพื่อเก็บงำกลิ่นอายของตนเอง

สิบกว่านาทีต่อมา เขาก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมอันดับสอง

หลิ่วเหอยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว ในมือกำลังถือหนังสือเล่มหนึ่งและเปิดอ่านอย่างตั้งใจ

เมื่อเห็นเย่ชิงเดินเข้ามา หนังสือในมือของเขาก็หายวับไปในพริบตา

“ข้าคุยกับผู้อำนวยการของที่นี่ไว้แล้ว เข้าไปกันเถอะ!”

ทั้งสองมาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมอันดับสอง หวังชางเซิ่ง เป็นชายสูงวัยร่างผอมบางสวมแว่นตา

เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้ามา เขาก็รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ

“ท่านอาจารย์หลิ่วมาแล้ว ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนมัธยมอันดับสองครับ”

หลิ่วเหอไม่พูดจาอ้อมค้อม “เรื่องที่ข้าแจ้งไป ท่านจัดการได้หรือไม่”

หวังชางเซิ่งรีบพยักหน้า “โอ้ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้นครับ! ว่าแต่ตอนเที่ยงนี้เราไปทานอาหารกลางวันกันสักมื้อดีหรือไม่ครับ จะได้ปรึกษาหารือเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกันด้วย”

“เรื่องกินข้าวไว้ทีหลังเถอะ การตัดสินใจครั้งนี้ท่านจะไม่เสียใจแน่นอน เพราะเย่ชิงไม่ใช่แค่อาชีพสายสนับสนุนธรรมดา” หลิ่วเหอเอ่ยขึ้น

“เย่ชิงปลุกอาชีพที่สองได้แล้ว เป็นอาชีพที่ซ่อนอยู่ซึ่งไม่ได้ด้อยไปกว่าระดับ SSS เลยแม้แต่น้อย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาของผู้อำนวยการหวังชางเซิ่งก็หดเล็กลงในบัดดล ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างสุดขีด

“ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วย” หลิ่วเหอเห็นท่าทีเช่นนั้นจึงรีบกำชับ

หลังจากเย่ชิงจัดการเรื่องย้ายโรงเรียนที่โรงเรียนมัธยมอันดับสองเสร็จสิ้น เขาก็เดินออกมา

เขามองไปยังหลิ่วเหอที่ยืนอยู่ไม่ไกล แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านอาจารย์หลิ่ว ทำไมท่านถึงได้ยืนกรานที่จะให้ข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ล่ะครับ”