บทที่ 3: ทิศทางในอนาคต และการเข้าสู่ดันเจี้ยนมือใหม่

หนึ่ง: ดันเจี้ยนป่าเร้นลับ ณ ชานเมืองเจียงเป่ย ภายในมีแดนลับซ่อนเร้น ว่ากันว่ามีไข่สัตว์เลี้ยงระดับเทพอยู่

สอง: ดันเจี้ยนแม่น้ำชางหลาน บอสของที่นี่ดรอปอุปกรณ์เฉพาะอาชีพที่เติบโตได้ อีกทั้งยังมีไอเทมเพิ่มค่าความโชคดีอีกด้วย

สาม: ที่ราบสูงดาวตก ดันเจี้ยนลึกลับซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเจียงเป่ยไปทางใต้สี่สิบลี้ เป็นดันเจี้ยนสำหรับเลเวล 10-15 ปัจจุบันยังไร้ผู้ใดค้นพบ ผู้พิชิตได้เป็นคนแรกจะได้รับรางวัลมหาศาล

ดันเจี้ยนแดนลับทั้งหมดแบ่งออกเป็นที่รู้จักและไม่รู้จัก ดันเจี้ยนแดนลับที่ไม่รู้จักบางแห่งนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ผู้บุกเบิกกลุ่มแรกอาจต้องสังเวยชีวิต หรือไม่ก็ได้ครอบครองผลประโยชน์มหาศาล

เย่ชิงใช้เวลาสองชั่วโมงเต็มจดบันทึกข้อมูลจนเต็มหน้ากระดาษ ด้วยเกรงว่าตนจะหลงลืม

หลังจากนั้น จึงเก็บกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปในช่องเก็บของอย่างทะนุถนอม

ผู้ใช้อาชีพทุกคนจะมีช่องเก็บของสิบช่อง ไอเทมไม่สามารถวางซ้อนกันได้ หากต้องการเพิ่ม มีเพียงหนทางเดียวคือต้องใช้ไอเทมพิเศษ

เย่ชิงนอนอยู่บนเตียง ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องราวต่างๆ นานา

‘ครั้งนี้... โชคชะตาต้องอยู่ในกำมือของข้า!’

แล้วเขาก็ผล็อยหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เขามุ่งตรงไปยังโรงเรียน

ที่หน้าประตูโรงเรียนมีรถบัสสองสามคันจอดอยู่ วันนี้คือวันที่ผู้ที่ปลุกพลังเป็นอาชีพสายต่อสู้และสายสนับสนุนทุกคนจะต้องลงดันเจี้ยนเป็นครั้งแรก

เป้าหมายคือป่าเร้นลับ สถานที่แห่งนั้นถูกบุกเบิกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน และเป็นดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่ที่มีอัตราการเสียชีวิตต่ำที่สุดในเมืองเจียงเป่ย

ครูสองสามคนยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน คอยนำทางนักเรียนที่ปลุกพลังได้อาชีพสายต่อสู้ขึ้นรถ

อาจารย์ใหญ่เองก็ยืนอยู่ข้างๆ ครั้งนี้เขามาเพื่อคนเพียงคนเดียว นั่นคือมู่หรงเสวี่ย อาชีพระดับ SSS ที่อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอน

เขาคิดจะเป็นผู้พิทักษ์มรรคาให้แก่มู่หรงเสวี่ยในช่วงที่นางยังไม่เติบใหญ่เต็มที่ ด้วยวิธีนี้ ในอนาคตยามที่ชื่อของนางถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ เขาก็จะได้รับบารมีไปด้วย

ไม่นานนัก นักเรียนทุกคนก็ทยอยเดินทางมาถึงหน้าประตูโรงเรียน

นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สามของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเจียงเป่ยมีทั้งหมด 180 คน แต่สุดท้ายมีผู้ปลุกพลังได้อาชีพสายต่อสู้เพียง 52 คน และอาชีพสายสนับสนุน 13 คน

นักเรียนอาชีพสายสนับสนุนบางส่วนได้แต่มองรถบัสด้วยสายตาอิจฉา พวกเขาก็อยากจะนั่งรถคันนั้นไปต่อสู้ในดันเจี้ยนเช่นกัน

เย่ชิงมองเหล่านักเรียนอาชีพสายสนับสนุน ในชาติก่อน เขาก็เคยมีสายตาเช่นนี้... ใช้ชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์และธรรมดาสามัญ

ท้ายที่สุด หากมิใช่เพราะหลินขุยที่มอบอุปกรณ์ไร้ระดับให้เขาสองสามชิ้น ป่านนี้เขาคงสิ้นชีพไปตั้งแต่ตอนที่เมืองเจียงเป่ยถูกตีแตกครั้งแรกแล้ว

ขณะที่เย่ชิงกำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆ มู่หรงเสวี่ยในชุดกีฬาสีขาวก็เดินมาจากที่ไกลๆ

อาจารย์ใหญ่รีบเดินเข้าไปหา ในมือของเขาปรากฏนกสีเหลืองตัวเล็กๆ ขึ้นมา “นักเรียนมู่หรง เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ก่อนจะถึงการประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัย ให้มันอยู่เป็นเพื่อนเจ้าไปก่อนแล้วกัน!”

เหล่าคณาจารย์โดยรอบต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ “นั่นมันสัตว์เลี้ยงของอาจารย์ใหญ่ไม่ใช่รึ สัตว์เลี้ยงหายากระดับ 50 นกฉงหมิง”

“ใช่แล้ว! มีสัตว์เลี้ยงตัวนี้อยู่ด้วย ในดันเจี้ยนระดับต่ำก็แทบจะเหิมเกริมได้ตามอำเภอใจแล้ว”

“อย่าพูดเลย ถ้าไม่ใช่อาจารย์ใหญ่ชิงลงมือก่อน ข้าก็อยากจะเข้าไปมอบไอเทมให้นักเรียนมู่หรงอยู่เหมือนกัน นั่นมันอาชีพระดับ SSS เชียวนะ” อาจารย์ชายคนหนึ่งถอนหายใจเบาๆ

“แล้วทำไมท่านไม่ไปล่ะ!” อาจารย์ที่อยู่ข้างๆ พูดหยอกล้อ

อาจารย์ใหญ่คือผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงของเมืองเจียงเป่ย ต่อให้พวกเขาคิดจะทำ ก็ไร้ซึ่งหนทาง

จนกระทั่งทุกคนเกือบจะมาพร้อมหน้ากันแล้ว หลินขุยจึงค่อยๆ มาถึง

“ฮ่าๆ ขอโทษที เมื่อวานข้าตื่นเต้นไปหน่อย เลยตื่นสาย” หลินขุยหัวเราะ

ซือถูเฟิงเยาะเย้ยขึ้นมา “ไอ้บ้านนอก ก็แค่ปลุกพลังได้อาชีพระดับ S ไม่ใช่รึไง? ดูท่าทางไม่ได้เรื่องของเจ้าสิ”

ลูกน้องสองสามคนที่อยู่ข้างหลังซือถูเฟิงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ

“ใช่เลย ดูมันสิ เสื้อผ้ายังยับยู่ยี่ ไม่แน่ว่าอาจจะใส่กางเกงในกลับด้านด้วยซ้ำ”

“ฮ่าๆๆๆ”

ร่างกำยำของหลินขุยก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วตะโกนว่า “ไอ้พวกลูกเจี๊ยบ ไม่พอใจก็เข้ามาซัดกันเลย! คอยดูเถอะว่าพอเข้าดันเจี้ยนไปแล้ว ข้าจะจัดการพวกเจ้ายังไง!”

เสียงตะโกนนี้เปี่ยมไปด้วยพลังข่มขวัญอย่างแท้จริง

นักเรียนสองสามคนนั้นมองหน้ากันไปมา พวกเขาล้วนเป็นอาชีพระดับ B ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาชีพระดับ S อย่างแน่นอน

ทุกคนจึงพากันเงียบปาก

อาจารย์สองสามคนข้างๆ รวมถึงอาจารย์ใหญ่ต่างมองดูความวุ่นวายนี้ แต่ก็มิได้คิดจะห้ามปราม

ความขัดแย้งระหว่างผู้ใช้อาชีพสายต่อสู้นั้นเกิดขึ้นบ่อยเกินไป ให้นักเรียนเหล่านี้ได้ประสบกับมันเร็วหน่อยก็ดี

อาจารย์คนหนึ่งกล่าวขึ้น “เอาล่ะ คนมาครบแล้ว พวกเราขึ้นรถ ออกเดินทางได้”

ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากกลางฝูงชน

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เย่ชิงค่อยๆ เดินออกมาข้างหน้า “ข้าก็จะไปด้วย”

อาจารย์ใหญ่มีสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้าแล้วกล่าว “ได้ แต่ก่อนไปต้องเซ็นสัญญาเป็นตายก่อน หากตายไป ก็ไม่เกี่ยวกับทางโรงเรียน”

จากนั้น เขากวาดสายตามองเหล่านักเรียนที่ยืนดูอยู่โดยรอบ ราวกับจะถามว่ายังมีใครอยากไปอีกหรือไม่

นักเรียนทุกคนเงียบกริบ พวกเขายังพอจะรู้จักประมาณตนเองอยู่บ้าง ไปก็มีแต่ส่งตัวไปตายเปล่าๆ

เย่ชิงพยักหน้า กล่าวอย่างสงบ “เซ็น”

น่าแปลกที่หลินขุยไม่ได้ห้ามปราม เขารู้จักเย่ชิงดีเกินไป เมื่อตัดสินใจอะไรแล้ว จะไม่มีวันเปลี่ยนใจเด็ดขาด

แววตาของซือถูเฟิงฉายแววอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง

มู่หรงเสวี่ยอ้าปากจะพูดแต่ก็หยุดไว้ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ในมือของอาจารย์ใหญ่ปรากฏสัญญาเป็นตายและพู่กันขึ้นมาจากความว่างเปล่า เรื่องแบบนี้เขาคาดการณ์ไว้นานแล้ว

ขณะที่เย่ชิงเซ็นชื่อลงบนสัญญาเป็นตายเสร็จสิ้น

คนสองสามคนที่อยู่ข้างหลังซือถูเฟิงก็เยาะเย้ยถากถางอย่างไม่ปิดบัง

“เจ้าไปหาที่ตายจริงๆ สินะ! เป็นแค่อาชีพสายสนับสนุน แต่กลับกล้าลงดันเจี้ยน”

“ใช่แล้ว! เจ้ามันอาชีพนักแสดง มานี่สิ มาแสดงเป็นตัวตลกให้ข้าดูหน่อย ให้ข้าได้หัวเราะสักหน่อย ไม่แน่ว่าท่านปู่อย่างข้าอาจจะช่วยลากเจ้าไปด้วย”

“เจ้าพูดอะไรของเจ้า ทุกคนที่เข้าดันเจี้ยนจะถูกส่งไปยังตำแหน่งสุ่ม มันตายแน่อยู่แล้ว”

หลินขุยเดินมาข้างกายเย่ชิง กล่าวอย่างจริงจัง “ถึงตอนนั้นระวังตัวด้วย ข้าจะรีบไปหาเจ้าให้เร็วที่สุด”

เย่ชิงส่ายหน้าเบาๆ กล่าวอย่างสงบ “บางทีอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้นะ!”

ทั้งสองคนเดินขึ้นรถบัสไป

หลังจากรถบัสวิ่งมาตลอดทางเป็นเวลาสองชั่วโมง ก็มาถึงทางเข้าป่าเร้นลับ

ณ เวลานี้ ที่นี่มีผู้คนมากมายอยู่แล้ว ล้วนเป็นผู้ใช้อาชีพจากโรงเรียนมัธยมปลายแห่งอื่นๆ ในเมืองเจียงเป่ย

ที่นี่เสียงดังจอแจอย่างยิ่ง “ได้ยินข่าวรึยัง? โรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งมีคนได้อาชีพระดับ SSS ด้วย ครั้งนี้นางต้องได้อันดับหนึ่งแน่นอน”

“เฮ้อ! โรงเรียนมัธยมอันดับสองของเราปีนี้มีคนได้อาชีพระดับ S แค่คนเดียว เทียบกันไม่ติดเลยจริงๆ”

“ข้ามันก็แค่ผู้ใช้อาชีพระดับ C ชีวิตนี้คงได้แค่นี้แหละ หมดหวังแล้ว”

เย่ชิงลงจากรถบัส มองไปยังทางเข้าป่าเร้นลับที่คุ้นตาอยู่บ้าง

‘ที่นี่มีคนเยอะขนาดนี้เชียวหรือ’

อาจารย์ใหญ่และคณาจารย์จากโรงเรียนมัธยมปลายหลายแห่งล้วนอยู่ที่นี่ และยังมีเจ้าหน้าที่จากเมืองเจียงเป่ยอีกสองคน

อาจารย์ใหญ่หลายคนล้วนเป็นผู้ใช้อาชีพระดับสูงสุดขอบเขตเปลี่ยนคลาสครั้งที่สอง เลเวล 85 เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็ทรงพลังอย่างยิ่ง

ครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้กล่าวสุนทรพจน์ที่ซับซ้อนอะไร

“ถึงแม้ป่าเร้นลับจะเป็นดันเจี้ยนระดับต่ำ แต่ทุกปีก็ยังมีคนเสียชีวิตอยู่เสมอ หวังว่านักเรียนทุกคนจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

“บัดนี้ เปิดดันเจี้ยน”

ทุกคนหลั่งไหลเข้าสู่ดันเจี้ยน พลันปรากฏกระดานจัดอันดับขนาดมหึมาขึ้นมา

ชื่อของทุกคนปรากฏอยู่บนกระดาน และชื่อของอันดับหนึ่งนั้น ก็คือ...