บทที่ 20 ปัญหาของลี

บทที่ 20 ปัญหาของลี

ในความทรงจำของเสี่ยวลี่ ลีดูเหมือนไม่เคยซึมเศร้า เขาพยายามนึก แต่ความทรงจำส่วนใหญ่เป็นตอนที่ลีจบการศึกษาแล้ว ส่วนเรื่องตอนเด็กดูเหมือนไม่มี

ดังนั้น ในเรื่องต้นฉบับไม่ได้เล่าเรื่องตอนเด็กหรือ? หรือตัวเองข้ามไปไม่ได้อ่าน เสี่ยวลี่รู้สึกปวดหัว พรุ่งนี้ค่อยดูต่อดีกว่า ดูท่าไกคงตามไปแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ยังซึมอยู่ค่อยถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ถ้าช่วยได้เสี่ยวลี่ก็อยากช่วย ยังไงคู่ซ้อมฟรีก็สำคัญ แม้ว่าเขาเองก็เป็นคู่ซ้อมของอีกฝ่าย แต่คู่ซ้อมที่ตามเสี่ยวลี่ทันมีไม่มาก แม้แต่ในด้านวิชาต่อสู้ก็เช่นกัน

แม้ในแผนของเสี่ยวลี่ วิชาต่อสู้จะไม่ใช่วิธีโจมตีหลัก แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาคิดว่าวิชาต่อสู้ไม่สำคัญ ที่ไม่อยู่ในแผนก็แค่เพราะในเวลาจำกัดไม่สามารถทำวิชาต่อสู้ถึงระดับที่ต้องการได้

ตัดสินใจแล้ว เสี่ยวลี่ก็ไม่เสียเวลาอีก เมื่อกี้แม้จะดูเหมือนฝึกตอนค้นหาสภาวะนิ่ง แต่จริงๆ แล้วทุกส่วนก็ได้พัก วันนี้เพื่อฝ่าขีดจำกัดก็ไม่ได้ใช้ร่างแยก จักระเหลือเยอะ ฝึกเปลี่ยนรูปได้อีกสักพัก

อย่างไรก็ตาม วันรุ่งขึ้น สภาพของลีไม่ได้ดีขึ้น กลับแย่ลงด้วยซ้ำ ถึงขั้นหยุดฝึกเร็ว นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น

"ลี เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทำไมหดหู่แบบนี้ ไม่เหมือนเธอเลย" เสี่ยวลี่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปหาเลย คู่ซ้อมจะหยุดงานแบบนี้ไม่ได้นะ!

"ลี..." ลีเงยหน้ามองเสี่ยวลี่ สีหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง "เสี่ยวลี่ ฉันคงเป็นนินจาไม่ได้แล้ว"

"เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เสี่ยวลี่ขมวดคิ้ว

"ก่อนหน้านี้อาจารย์สอนสามท่าพื้นฐานให้พวกเรา แต่ฉันไม่เคยรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของจักระเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้ ไม่ว่าจะฝึกแค่ไหนก็ไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่นิดเดียว" ลีพูด แล้วมองเสี่ยวลี่ด้วยสายตาอิจฉา

"ทั้งที่เสี่ยวลี่ใช้ได้สมบูรณ์แบบ แต่ฉันที่อยู่ชั้นปีเดียวกันกลับมองไม่เห็นแม้แต่ทางเข้า"

ทันใดนั้น เสี่ยวลี่ก็เข้าใจ อ้อ เป็นแบบนี้นี่เอง เขาพอจะจำฉากนี้ได้ แค่ไม่เคยสนใจเรื่องนี้ พูดแบบนี้ ต้นเหตุกลับเป็นตัวเขาเอง?

แต่เสี่ยวลี่ก็ปฏิเสธความคิดนี้เร็ว ถึงไม่มีเขา ลีก็ต้องเจอปัญหานี้สักวัน แค่การที่เขาใช้สามท่าพื้นฐานได้คล่องทำให้ลีมีตัวเปรียบเทียบ ปัญหาเลยระเบิดออกมาเร็วขึ้น

แล้วก็ มีอะไรไม่ถูกต้อง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขากับลีอยู่ชั้นปีเดียวกัน?

เสี่ยวลี่มองลี คิดสักครู่ แล้วพยักหน้า พอเดาได้ว่าทำไม นี่คือลีนี่นา คงไม่ค่อยสนใจเรื่องในโรงเรียน

แล้วเสี่ยวลี่เองก็พัฒนาร่างกายดี ทั้งยังใช้สามท่าพื้นฐานได้ ที่ลีคิดว่าอยู่ชั้นปีเดียวกันก็ดูปกติ...

แต่เสี่ยวลี่ก็อยากบ่น คบกันมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่รู้แม้แต่ข้อมูลพื้นฐานแค่นี้ ได้แต่บอกว่าสมแล้วที่เป็นลี และโชคดีที่หัวหน้าทีมเป็นเนจิจากตระกูลฮิวงะ

"อย่างนั้นเองหรอ" เสี่ยวลี่รู้ว่าลีใช้วิชานินจาไม่ได้ก็ไม่ได้แนะนำให้ฝึกต่อ คิดสักครู่แล้วพูด "แล้วลีรู้ไหม ที่จริงแม้จะเรียนวิชานินจาไม่ได้ ก็เป็นนินจาได้นะ"

"จริงเหรอ?" ลีจ้องเสี่ยวลี่แน่วนิ่ง ดวงตาสีดำใต้คิ้วหนาเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับเจอความหวังบางอย่าง

"จริงสิ ฉันเห็นในห้องสมุดว่าหมู่บ้านโคโนฮะเคยมี 'เกะนินตลอดกาล' ที่ใช้วิชาต่อสู้ ที่จริงเขาเก่งมาก ในภารกิจหนึ่ง เพื่อช่วยทีมโคโนฮะ เขาวิ่งพันลี้ไปคนเดียว แล้วสังหารเจ็ดนินจาดาบแห่งหมู่บ้านหมอกทั้งหมด"

"อ้อ เจ็ดนินจาดาบแห่งหมู่บ้านหมอกเธอคงไม่รู้จัก ฉันจะเล่าให้ฟัง..."

จริงๆ แล้วเสี่ยวลี่เองก็ไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด เจ็ดนินจาดาบตายหมดหรือไม่เขาก็ไม่รู้ เขาแค่เห็นผ่านๆ ตอนอ่านเรื่องของไก ยังไงตอนนี้พูดให้เกินจริงหน่อยก็ดี

พูดจบ เสี่ยวลี่ก็เห็นลีจ้องเขาตาเป็นประกาย

อืม น่าจะได้ผล เสี่ยวลี่คิดแล้วพูดต่อ

"แล้วรู้ไหม? ฉันจำได้ว่าหมู่บ้านเรามีนินจาที่ไม่ค่อยใช้วิชานินจาคนหนึ่ง แถมยังเป็นโจนินด้วย!"

"โจนิน?! จริงเหรอ?!!" ลีได้ยินแล้วอดร้องออกมาไม่ได้ สำหรับเขาแล้วตำแหน่งโจนินมีค่ามาก

"แน่นอนว่าจริง!" เสี่ยวลี่พยักหน้า มองลีพลางพูด "ดังนั้นแม้จะฝึกแค่วิชาต่อสู้ ก็เป็นโจนินได้ แต่เส้นทางนี้จะเหนื่อยมาก"

"ฉันไม่กลัวเหนื่อย!" ลีตะโกน

"และจะทรมานมาก"

"ฉันไม่กลัวทรมาน!"

"ยิ่งกว่านั้นยังยากมากที่จะยืนหยัด"

"ฉันจะยืนหยัดต่อไป จนกว่าจะเป็นนินจาวิชาต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด" ดวงตาของลีราวกับลุกเป็นไฟ

"งั้นก็พยายามต่อไป อย่าท้อแท้อีก" เสี่ยวลี่ให้กำลังใจ

"โอ้! พลังวัยรุ่นของฉัน จงลุกโชนต่อไป!" ลีตะโกนพลางกลับสู่สภาพเดิม หรืออาจจะขยันกว่าเดิมด้วยซ้ำ

เห็นแบบนี้ เสี่ยวลี่ก็โล่งใจ ดีที่เป็นลี ไม่คิดมาก ชักจูงง่าย

แต่เสี่ยวลี่ก็ถอนหายใจอีก จริงๆ แล้วลีกับไกยังต่างกันอยู่จุดหนึ่ง ไกแค่ใช้วิชานินจายาก จริงๆ แล้วไกก็ยังใช้วิชานินจาง่ายๆ บางอย่างได้

แต่ลีไม่เหมือนกัน ในความทรงจำของเขา ลีใช้วิชานินจาไม่ได้เลย การจบการศึกษามีไครับประกันคงไม่มีปัญหา แต่การพัฒนาต่อไปคงยากที่จะเก่งกว่าไก

แต่เรื่องภายหน้าค่อยกังวลทีหลัง เสี่ยวลี่ไม่มีสิทธิ์กังวลเรื่องคนอื่น เส้นทางของตัวเองยังไม่ผ่านเลย และก่อนจะผ่าน เขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าจะผ่านได้หรือไม่

ไกที่แอบอยู่ก็โล่งใจ แต่แรกเขาจะใช้วิธีของตัวเองสืบดู ไม่คิดว่าเสี่ยวลี่จะปลอบลีได้แล้ว

อีกอย่าง เกะนินตลอดกาลและโจนินวิชาต่อสู้ที่เสี่ยวลี่พูดถึงเขาก็รู้จักดี อืม ก็คือพ่อเขาและตัวเขาเอง และการที่เสี่ยวลี่ยกตัวอย่างพวกเขาทำให้ไกรู้สึกสนิทใจ

แต่สถานการณ์ของลีก็ต้องสังเกตอย่างละเอียด แม้การใช้วิชาต่อสู้จะเป็นโจนินได้ แต่ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าไกว่าความยากลำบากมีแค่ไหน

และสำคัญกว่านั้น แม้แต่นินจาสายวิชาต่อสู้ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทิ้งวิชานินจาไปเลย แม้แต่ไกเองก็ไม่สอนแบบนั้น นั่นมันเป็นการทำลายอนาคตลูกศิษย์!

สิ่งที่ไกไม่รู้คือ ที่เสี่ยวลี่ไม่ได้แนะนำให้ลีฝึกต่อเพราะรู้จากเรื่องต้นฉบับว่าลีใช้วิชานินจาไม่ได้ จึงไม่อยากให้ลีเสียเวลากับส่วนนี้

ขณะที่ไกกำลังคิด เสี่ยวลี่ก็เข้ามาหาเขา อืม ไกก็ชินแล้ว ก่อนหน้าก็ถูกจับได้ ครั้งนี้ถูกจับได้อีกก็ไม่แปลก

"ผมถามมาแล้ว ท่านคือไก โจนินสายวิชาต่อสู้ของหมู่บ้านใช่ไหมครับ? ขอให้ท่านช่วยสอนวิชาต่อสู้ให้พวกเราหน่อยได้ไหม?" เสี่ยวลี่ถามตรงๆ คงด้วยนิสัยของไก น่าจะตกลง ยิ่งมีลีด้วยยิ่งดี

"ไม่ได้"

แต่สิ่งที่เสี่ยวลี่ไม่คาดคิดคือไกปฏิเสธทันที

"มันผิดกฎ และการฝึกวิชาต่อสู้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอจะทำได้ตอนนี้"

ทันใดนั้น เสี่ยวลี่ก็เข้าใจ ความหมายในคำพูดของเขาคงผิด รีบพูดว่า "ผมไม่ได้อยากเรียนวิชาต่อสู้ แค่อยากขอให้ท่านช่วยดูวิธีฝึกของพวกเรา เช่น ความหนักที่เหมาะกับเรา และควรฝึกถึงระดับไหนจึงจะดีที่สุด"

"อย่างนั้นเองหรอ" ไกได้ยินแล้วลังเลนิด แค่แนะนำการฝึกก็ไม่มีปัญหาอะไร แล้วไกก็มองไปทางลีที่กำลังพยายามอยู่ ราวกับเห็นตัวเองตอนเด็ก คิ้วหนาเหมือนกัน ไม่มีพรสวรรค์ด้านวิชานินจาเหมือนกัน และขยันเหมือนกัน...

ในชั่วขณะนั้น ไกคิดถึงหลายอย่าง สุดท้ายก็ตกลง

นี่ทำให้ตาเสี่ยวลี่เป็นประกาย แม้อีกฝ่ายอาจจะตกลงเพราะลี แต่เขาก็อยู่กับลีไม่ใช่หรือ ถือโอกาสแฝงตัวไปด้วยก็ดี

เป็นอันว่า มีไกคอยแนะนำ การฝึกร่างกายก็จะไม่เป็นปัญหาอีกต่อไป

(จบบทที่ 20)