บทที่ 293 ตบหน้า
บทที่ 293 ตบหน้า
บทที่ 293 ตบหน้า
ในขณะนี้
บนเวทีสูง
“ศิษย์น้องหยาง เหตุใดในการแย่งชิงในโถงหลักของสำนักเสวียนเทียนถึงไม่เห็นเจ้า?”
บรรดานักรบที่กลับมาอย่างปลอดภัยต่างรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เมื่อกลับมาถึงอาณาเขตของสำนักตนเอง ก็พากันจับกลุ่มพูดคุยกันอย่างกระตือรือร้น
หลู่เจิ้งผิงผู้หนึ่งสงสัยจึงถามหยางชิงหยุน
นี่คือสิ่งที่เขาแปลกใจ
พวกเขาเดินทางเข้าไปในปราสาทที่เรียกว่าสำนักเสวียนเทียน ผ่านบททดสอบมามากมาย และในโถงหลักสุดท้าย ก็ได้พบขุมทรัพย์ลับโบราณขนาดใหญ่
ในเวลานั้น เนื่องจากนักบำเพ็ญเพียรเร่ร่อนจำนวนมากที่เดิมทีลอยอยู่รอบๆ ได้แอบเข้ามาหลังจากพวกเขาเข้ามา หุบเขาจันทราอันเลื่องชื่อ ซึ่งเป็นสำนักใหญ่อีกแห่งก็มาถึง ดังนั้นสำนักต่างๆ มากมายจึงมารวมตัวกันที่โถงหลัก และเกิดการต่อสู้ชุลมุนเพื่อโอกาสอันยิ่งใหญ่นั้น
แม้ว่าสุดท้ายด้วยพลังอันแข็งแกร่งของมู่หรงหลานอิง คนของสำนักศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นฝ่ายชนะในที่สุด
หลังการต่อสู้ พวกเขาแต่ละคนได้รับมรดกโบราณหนึ่งหรือสองแขนง รวมถึงยาโบราณที่สามารถเพิ่มพลัง และของวิเศษโบราณอื่นๆ
แต่ในระหว่างนั้น หลู่เจิ้งผิงพบว่าไม่มีเงาของหยางชิงหยุนเลย
ยิ่งไปกว่านั้น
ก่อนหน้านั้นในการทดสอบชุดต่างๆ ก็ไม่มีใครเห็นหยางชิงหยุนเลย
ราวกับว่าเขาไม่เคยเข้ามาเลย
ด้วยเหตุนี้
เมื่อออกจากถ้ำลับโบราณและเห็นหยางชิงหยุน เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“กล่าวไปแล้วก็น่าละอายนัก หลังจากเข้าสู่พื้นที่ทดสอบนั้น อาจเป็นเพราะข้ามีของที่ระลึกชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ จึงถูกส่งตรงไปยังมิติแห่งการทดสอบอันน่าสะพรึงกลัว”
“ครั้งนั้นข้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดในที่นั่น จนกระทั่งใกล้จะจบลงถึงได้รอดออกมาอย่างหวุดหวิด จึงไม่มีโอกาสไปดูที่โถงหลักเลย”
หยางชิงหยุนยิ้มอย่างขมขื่น กล่าวว่าการเผชิญหน้าในมิติแห่งการทดสอบอันลึกลับนั้น ถือเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบากที่สุดของเขาตั้งแต่กลับมาเกิดใหม่
ดีแล้วที่ในที่สุดก็ผ่านไปได้ และได้รับประโยชน์ไม่น้อย
แต่ในขณะเดียวกัน ก็เสียโอกาสในการสำรวจโถงใหญ่ของสำนักเสวียนเทียน
สิ่งนี้ก็ทำให้เขารู้สึกเสียดายเล็กน้อย
มิฉะนั้นแล้ว
เขาก็อยากจะไปตรวจสอบข้อมูลของสำนักเสวียนเทียนนี้ เพื่อดูว่ามีความเกี่ยวข้องกับแดนสวรรค์ลึกลับที่รุกรานโลกนี้ในชาติภพก่อนหรือไม่
แม้ว่าทั้งสองอาจจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ เลย ชื่ออาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
แต่หากมีความเกี่ยวข้องใดๆ จริงๆ เขาก็จะสามารถได้รับข้อมูลบางอย่างจากที่นั่น เพื่อเตรียมรับมือกับอนาคตได้ล่วงหน้า
เพียงแต่ตอนนั้นจิตใจของเขาค่อนข้างเหนื่อยล้า และเวลาก็กำลังจะหมดลง บวกกับเวลาที่ผ่านมานานขนาดนี้ คาดว่าภายในปราสาทคงถูกสำรวจจนหมดแล้ว
หยางชิงหยุนจึงไม่ได้เข้าไปร่วมด้วย
แต่ก่อนหน้านี้ หยางชิงหยุนแม้จะคิดจะเข้าไปสำรวจก็คงทำไม่ได้แล้ว
ท้ายที่สุด อีกสามเดือนต่อมา เขาก็ถูกส่งออกมาแล้ว
“ว่าไปแล้ว หากศิษย์น้องไม่จัดการกับซือคงหนาน พวกเราก็คงไม่สามารถเข้าไปในบททดสอบโบราณนั้นได้”
หลู่เจิ้งผิงเห็นสีหน้าเสียดายของหยางชิงหยุน คิดว่าเขาพลาดโอกาสอันยิ่งใหญ่ในบททดสอบไป
อดไม่ได้ที่จะตบไหล่เขาเป็นการปลอบใจ
พร้อมกันนั้น สีหน้าลังเลก็แวบผ่านไป แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความแน่วแน่ และกล่าวขึ้นว่า:
“เมื่อกลับไปแล้ว ข้าจะคัดลอกมรดกโบราณทั้งสามแขนงที่ข้าได้รับให้เจ้า!”
“รวมข้าด้วย! ในการต่อสู้กับซือคงหนานแห่งสำนักวิญญาณทมิฬ, สวีเจี้ยนแห่งสำนักดาบทะลุฟ้า, ฟ่านกังแห่งสำนักไร้สุญญะ และคนอื่นๆ ศิษย์น้องออกแรงมากที่สุด ไม่ควรที่จะไม่ได้รับอะไรเลยในตอนท้าย”
ไม่ไกลนัก เหยียนหรูฝานได้ยินการสนทนาระหว่างหลู่เจิ้งผิงและหยางชิงหยุน ก็กล่าวสนับสนุน
“ถูกต้องแล้ว รวมข้าด้วย!”
“ข้าด้วย”
“ข้าด้วย ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณศิษย์น้อง!”
ศิษย์ร่วมสำนักทีละคน
ในขณะนี้ก็พากันยืนขึ้นมา
หยางชิงหยุนตกตะลึง สายตากวาดมองผู้คนรอบข้างทีละคน ในใจก็รู้สึกตื้นตัน
เพราะวิชาการต่อสู้ที่เป็นมรดกโบราณเหล่านี้ มีคุณค่าไม่น้อย หากมอบให้สำนัก ก็จะต้องได้รับความดีความชอบอันยิ่งใหญ่
แต่หากสอนเป็นการส่วนตัวก่อนแล้วค่อยมอบให้ คุณค่าจะลดลงกว่าสิบเท่า!
“ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน อันที่จริงไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ศิษย์น้องแม้จะหลงเข้าไปในบททดสอบพิเศษในภายหลัง แต่ก็ไม่ได้ไร้ซึ่งผลตอบแทน”
เขากำมือคำนับทุกคน พร้อมกันนั้นก็ไม่เก็บงำพลังปราณอีกต่อไป พลังปราณระดับจอมยุทธ์ขั้นกลางก็แผ่ซ่านออกไป
“ตอนนี้ระดับพลังของข้าได้ถึงจอมยุทธ์ขั้นกลางแล้ว นี่คือหนึ่งในผลตอบแทนจากการทดสอบนั้น”
“ศิษย์น้องไม่จำเป็นต้องเกรงใจ ผลตอบแทนของเจ้าก็คือเรื่องของเจ้า อันที่จริงทุกคนก็ติดค้างบุญคุณเจ้าจริง ๆ หากวันนั้นไม่มีเจ้า ไม่ต้องพูดถึงการเข้าสู่บททดสอบโบราณนั้นเลย เกรงว่าจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก จะรอดกลับมาได้หรือไม่ก็ยังไม่อาจทราบได้!”
“ยิ่งไปกว่านั้น การแบ่งปันมรดกที่ได้รับให้เจ้า ก็เป็นเพียงการคัดลอกเท่านั้น พวกเราที่ได้รับก็ไม่ได้สูญเสียอะไรไปมากนัก นี่ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย”
“แน่นอนว่าของวิเศษ ยาอายุวัฒนะโบราณ และอื่นๆ ที่พวกเราได้มาจากการทดสอบในโถงใหญ่ของสำนักเสวียนเทียนนั้น จะไม่แบ่งให้เจ้าหรอกนะ!”
หลู่เจิ้งผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลกในตอนท้าย
หลายคนหัวเราะออกมา
ไม่มีใครคัดค้านเรื่องนี้
หยางชิงหยุนไม่พูดอะไร พยักหน้า และกำมือคำนับทุกคน
ทุกสิ่งอยู่ในความเงียบงัน
ในขณะเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
บางทีอาจเป็นเพราะความหวาดกลัวจากการรอดตายอย่างหวุดหวิดในถ้ำลับโบราณ บวกกับแรงกดดันจากพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวของผู้อาวุโสหยวน
ทำให้ศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬผู้นั้นกลัวจนฉี่ราด!
ใบหน้าของเขาซีดเซียวราวกับกระดาษ
ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับรำข้าวที่ถูกลมพัด
ตกใจจนพูดไม่ออก!
และฉากนี้
ถูกบรรพบุรุษของสำนักใหญ่ๆ อื่นๆ หลายคนเห็นเข้า
ท้ายที่สุดแล้ว ก่อนที่คนของสำนักวิญญาณทมิฬจะเข้าสู่ถ้ำลับโบราณ พลังของพวกเขาก็ยิ่งใหญ่ไม่น้อย นำโดยซือคงหนานผู้เป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ มีท่าทีที่แข็งแกร่งหาใครเปรียบ!
แต่ผลคือกลับมาเพียงสามคน!
สิ่งนี้จะไม่ทำให้ผู้คนสงสัยได้อย่างไร?
เมื่อศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬผู้นั้นถูกผู้อาวุโสหยวนคว้าตัวไปสอบถาม สายตาหลายคู่ก็จับจ้องมาที่เขาแล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าจะเห็นฉากที่ศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬผู้นั้นกลัวจนขี้หดฉี่ราด
โอ้โห…
ในชั่วขณะนั้น
ทุกคนก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
ส่วนผู้อาวุโสหยวน สีหน้าก็เขียวคล้ำขึ้นไปอีก ความโกรธที่อัดอั้นก็พุ่งขึ้นมา แทบจะกลืนกินสติของเขาในขณะนี้!
“เจ้าไอ้ขยะ!”
เขากดเสียงต่ำ กัดฟันแน่น
จากนั้นไม่รอให้ศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬผู้นั้นกล่าวสิ่งใด ก็เกิดเสียงดังโครม พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกมาในพริบตา ทำลายเขาและพื้นที่ทั้งหมดจนแหลกละเอียด!
ในพริบตาเดียว
ศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬผู้นั้นก็กลายเป็นผุยผง หายไปโดยสิ้นเชิง!
ผู้อาวุโสหยวนสะบัดแขนเสื้อ
ราวกับมือของเขาสกปรก
ต้องการสะบัดฝุ่นออกไป
“พวกเจ้าสองคน บอกมา ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ซือคงหนานเล่า? คนอื่นๆ เล่า?”
ผู้อาวุโสหยวนสะบัดแขนเสื้อออกไปกลางอากาศ พลังอันแข็งแกร่งจากระยะหลายพันจ้างก็ดึงศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬที่เหลืออีกสองคนมาไว้ตรงหน้า
แต่ด้วยการเรียนรู้จากบทเรียนครั้งก่อน
ในขณะนี้ แม้สีหน้าของเขายังคงดูไม่ดีนัก แต่เขาก็เก็บพลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวลง เพื่อไม่ให้แรงกดดันจากพลังปราณนั้นทำให้พวกเขาฉี่ราดอีกครั้ง
หากบีบคนสองคนนี้ให้ตายอีก
การที่จะรู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น ก็คงจะลำบากแล้ว
ใบหน้าของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด ไม่กล้าขัดขืนคำพูดของผู้อาวุโสหยวน
ก้มหน้าลง เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างในทีละอย่างอย่างสั่นเทา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการต่อสู้เมื่อสามวันก่อนที่หยางชิงหยุนสังหารซือคงหนานอย่างละเอียด
และในขณะนี้
สีหน้าของผู้อาวุโสหยวนก็ดูแย่ลงไปอีก!
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์!”
ผู้อาวุโสหยวนตะโกนเสียงดัง
มิติอากาศโดยรอบถูกฉีกขาด รอยแยกสีดำที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าปรากฏขึ้นและหายไป แสดงให้เห็นถึงความโกรธที่ไร้ขอบเขตในใจของเขา!
ศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬทั้งสองคนถึงกับตกใจกลัวจนหน้าซีด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เหงื่อเย็นเยียบไหลท่วมตัว
“ฮ่าๆๆๆๆ! ช่างเป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นใหม่ที่ยอดเยี่ยมนัก! เฒ่าหยวน ดูท่าอัจฉริยะที่เรียกขานกันในสำนักวิญญาณทมิฬของพวกเจ้าก็ไม่เท่าไรนี่!”
“ใช่แล้ว ผู้ที่สังหารซือคงหนาน ศิษย์รุ่นใหม่ที่ยอดเยี่ยมในสายตาของเจ้า ก็คือหยางชิงหยุนไอ้โง่ที่ใจร้อนซึ่งเจ้าเคยดูถูก!”
“ตอนนี้ เจ้าคิดอย่างไร?”
ท้องฟ้าเบื้องหน้าไกลๆ มีเสียงหัวเราะดังลั่น เสียงก้องไปทั่วฟ้าดิน แสดงความยินดีอย่างยิ่งของเจ้าของเสียง!
หาใช่ใครอื่นนอกจากผู้อาวุโสเกา บรรพบุรุษสำนักศักดิ์สิทธิ์!
ในขณะนี้ เขาได้รวมคำบอกเล่าของศิษย์สำนักวิญญาณทมิฬทั้งสองคน กับการสนทนาของเหล่าศิษย์ในสำนักของตนเอง และได้คาดเดาเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว
พลันยินดีเป็นอย่างยิ่ง!
เมื่อครู่ยังถูกอีกฝ่ายกล่าวถึงบ่อยๆ ว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่ที่อยู่เหนือคนรุ่นเดียวกัน ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขา
ผลคือในพริบตาต่อมากลับถูกบอกว่าถูกสังหารโดยคนรุ่นใหม่ที่เขาดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด!
ยิ่งกว่านั้น คนรุ่นใหม่ที่เข้าร่วมการทดสอบถ้ำลับในรุ่นนี้ เกือบจะพินาศไปทั้งหมด!
สามารถจินตนาการได้ว่า
ในตอนนี้จิตใจของเฒ่าหยวนคงจะปั่นป่วนเพียงใด!
ผู้อาวุโสเกาย่อมไม่พลาดโอกาสนี้ จึงกล่าวเหน็บแนมทันที
และในขณะนี้
ผู้อาวุโสหยวนสีหน้าเขียวคล้ำ
ใบหน้าแก่ๆ ของเขาถูกตบจนบวมเป่ง!