บทที่ 266 บ่อเลือด
บทที่ 266 บ่อเลือด
บทที่ 266 บ่อเลือด
สวีเจี้ยนหนีไปแล้ว!
ไม่มีความลังเล ไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ
จู่ๆ เขาก็ถอยอย่างรวดเร็ว
ทิ้งระยะห่างจากทุกคน จากนั้นก็กลายเป็นแสงเรืองรองดุจสายฟ้า พุ่งหนีไปไกล!
ร่างของเขาหายลับไปในป่ากระดูกเลือดในพริบตา!
ไม่มีสัญญาณใดๆ เลย
จู่ๆ ก็ถอนตัวออกจากสนามรบ และหนีไปอย่างรวดเร็ว
ทำให้ผู้คนในสนามรบไม่ทันได้ตอบสนองเลย
มีเพียงหยางชิงหยุนที่จดจ่ออยู่กับเขา และกำลังเตรียมที่จะกระตุ้นกระบวนท่าสังหารด้วยยันต์ ที่พอจะมองเห็นเลือนลาง
ตอนที่อีกฝ่ายกำลังหนีไปอย่างรวดเร็ว เขาก็หันกลับมามองทิศทางหนึ่ง ใบหน้าเผยความหวาดกลัวออกมา
ราวกับว่าทิศทางนั้นมีอะไรที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง!
สิ่งนี้ทำให้หยางชิงหยุนตกตะลึงไปชั่วขณะ
แต่โชคดีที่เขาตอบสนองทันเวลา
หยุดการกระตุ้นหยกในมือลง
ไม่ทำให้ไพ่ตายนี้เสียเปล่าไป
แต่ในขณะเดียวกัน
ความสงสัยมากมายก็ผุดขึ้นในใจของเขา
ทำไมหมอนั่นถึงหนี?
ด้วยพลังของอีกฝ่าย ที่กดดันพวกเขาจนต้องถอยร่น สถานการณ์การต่อสู้แทบจะพลิกกลับด้าน
ตราบใดที่การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกสักครู่ หรือออกกระบวนท่าเพิ่มอีกสองสามกระบวนท่า ฟันดาบเพิ่มอีกสองสามครั้ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาจะต้องมีคนบาดเจ็บล้มตาย!
สถานการณ์เมื่อครู่นี้อันตรายมากเกินไป
จนกระทั่งหยางชิงหยุนจำเป็นต้องเตรียมใช้กระบวนท่าสังหารลับสุดยอด
เป็นไปได้ไหมว่าหมอนั่นสัมผัสได้ถึงไพ่ตายของเขา สัมผัสได้ถึงอันตรายถึงตาย จึงรีบหนีออกจากสนามรบ?
ไม่
ทิศทางที่อีกฝ่ายหันกลับไปมองไม่ใช่ทิศทางของเขา แต่เป็นส่วนลึกของป่าหมอกเลือดอีกด้านหนึ่ง
ไม่น่าจะกลัวเขา
นี่มีอันตรายบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา?
ในชั่วพริบตา
ความคิดมากมายก็ผุดขึ้นในใจของหยางชิงหยุน ความคิดต่างๆ แวบเข้ามาในหัวของเขา
ในขณะนั้น
การจากไปของสวีเจี้ยน
ทำให้สนามรบที่กำลังดุเดือดกลับสู่ความเงียบงัน
ลู่เจิ้งผิงและคนอื่นๆ เดิมทีกังวลว่าอีกฝ่ายจะแค่หลอกล่อ เพื่อเตรียมถอยกลับไปใช้กระบวนท่าสังหารที่น่าสะพรึงกลัวกว่า และสังหารพวกเขาที่นี่ ทุกคนต่างก็ใจหายใจคว่ำ เตรียมพร้อมที่จะต้านทานกระบวนท่าสังหารอันน่าสะพรึงกลัวของอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง
ผลคือ
อีกฝ่ายหนีไปจริง ๆ หรือ?
เกิดอะไรขึ้นกับสวีเจี้ยน หัวหน้าดาบของสำนักดาบทะลุฟ้าผู้นี้?
เมื่อเทียบกับลู่เจิ้งผิงและคนอื่นๆ ที่งงงวย วังจื่อไป๋กลับเบิกตากว้าง อารมณ์ของเขาตกลงจากจุดสูงสุดสู่จุดต่ำสุดภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ!
จนกระทั่งพลังของสวีเจี้ยนหายไปอย่างสิ้นเชิง
เขาก็แทบจะกระอักเลือดออกมา!
ไม่นำมาซึ่งหายนะแบบนี้สิ!
เพื่อนร่วมทีมกำลังต่อสู้อย่างเต็มที่ แต่เจ้ากลับหายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว?!
ในขณะนั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับลู่เจิ้งผิง, เหยียนหรูฝาน และคนอื่นๆ ที่ล้อมเขาไว้ วังจื่อไป๋สีหน้าเขียวคล้ำ!
จริงอยู่ที่
หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ เขายังมีพลังเหนือกว่าคนทั้งห้าตรงหน้ามาก และสามารถกดดันพวกเขาได้อย่างง่ายดายในการต่อสู้
แต่ นั่นมันเมื่อหนึ่งเดือนที่แล้ว!
ในหนึ่งเดือนนี้ ด้วยการเริ่มต้นหล่อหลอมกายทองคำ พลังของลู่เจิ้งผิงและคนอื่นๆ ก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย โดยเฉพาะเหยียนหรูฝานที่ทะลวงสู่ขอบเขตจอมยุทธ์แล้วด้วยซ้ำ!
ส่วนวังจื่อไป๋นั้น
เพื่อที่จะหล่อหลอมกายทองคำพิเศษ ต้องใช้สมบัติวิญญาณฟ้าดินจำนวนมาก ทำให้ตอนนี้เขาก็เพิ่งหล่อหลอมกายทองคำได้เพียงห้าส่วนเท่านั้น!
ด้วยการกดขี่ของขอบเขตจอมยุทธ์ พลังของเหยียนหรูฝานก็ได้เข้าใกล้เขาไปมากแล้ว
บวกกับลู่เจิ้งผิง, ฟางฉิง, หยางชิงหยุน, ชุยหมิงโจว ที่ต่างก็หล่อหลอมกายทองคำได้หลายส่วน และพลังของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมากในเดือนนี้ เมื่อทั้งสี่คนร่วมมือกัน
ในขณะนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับทีมห้าคนนี้อีกครั้ง เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้เลย!
“สวีเจี้ยน เจ้ามันลูกอีตัว!”
วังจื่อไป๋ตะโกนด่าด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
แต่ลู่เจิ้งผิงนย่อมไม่ไปฟังคำด่าทอที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นของอีกฝ่าย
โครม!!!
ลู่เจิ้งผิงฟันดาบลง แสงดาบส่องประกายทั่วเก้าฟ้า!
เหยียนหรูฝานก็ชกหมัดออกไป พลังหมัดทะลวงฟ้า พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
ฟางฉิงและชุยหมิงโจวก็ไม่รอช้า ต่างลงมือฟันกระบวนท่าสังหารอันแข็งแกร่งของตนออกไป!
หยางชิงหยุนค่อนข้างสนใจฉากที่สวีเจี้ยนหันกลับไปมองก่อนจากไป แม้จะเก็บไพ่ตายไว้เผื่อมีใครอยู่เบื้องหลัง แต่ก็ไม่ได้ละทิ้งโอกาสที่จะซ้ำเติมศัตรูที่กำลังเพลี่ยงพล้ำ
ดาบยาวในฝ่ามือฟันออกไป ฉีกกระชากท้องฟ้า แสงดาบที่กว้างใหญ่ฟันผ่าน เพิ่มแรงในการโจมตีซ้ำเติมศัตรู
“เข้าใจผิด! ทุกท่านล้วนเข้าใจผิด!”
“ตัวการคือสวีเจี้ยน ไม่เกี่ยวกับข้า!”
วังจื่อไป๋ถูกล้อมโจมตีอย่างหนักหน่วง
พลังปราณป้องกันทั่วร่างถูกทำลาย หน้าอกมีบาดแผลขนาดใหญ่ เลือดสดๆ พุ่งออกมาจากปาก กายทองคำห้าส่วนแทบจะถูกทำลายสิ้นในการถูกล้อมโจมตี
เขาก็ถอยร่นไปเรื่อยๆ ตะโกนเสียงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ไม่มีใครสนใจเขา
ลู่เจิ้งผิงกลับมาเงียบ เสียงอากาศระเบิด แสงดาบอันแข็งแกร่งฉีกกระชากอากาศ ฟันลงบนร่างของวังจื่อไป๋ที่เต็มไปด้วยเลือด ทำให้เกิดบาดแผลเพิ่มขึ้นอีกหลายแห่ง!
หลายคนตามมาติดๆ
พลังปราณแผ่ซ่านทั่วฟ้า พลังอันน่าสะพรึงกลัวทะลวงอากาศ พุ่งกระหน่ำใส่วังจื่อไป๋อย่างหนักหน่วง
วังจื่อไป๋ต้านทานไม่ไหว จึงได้รับบาดเจ็บสาหัสอีกครั้ง!
เลือดสดๆ พุ่งออกมาจากปากจำนวนมาก เลือดสีทองอ่อนปนกับอวัยวะภายใน
“สวีเจี้ยน วันหน้าเจ้าจะต้องตายไม่ดีแน่!”
ก่อนตาย
วังจื่อไป๋ที่รู้ตัวแล้วว่าตนเองไม่มีทางรอดชีวิตอีกต่อไป ตะโกนเสียงดังออกมา เสียงเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นและความเกลียดชัง
เห็นได้ชัดว่า
เขานับความผิดทั้งหมดไปที่สวีเจี้ยน
และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
หากเขาไม่ได้ถอนตัวจากการต่อสู้อย่างกะทันหัน โดยไม่บอกกล่าวแม้แต่น้อย จนทำให้วังจื่อไป๋ถูกล้อม วังจื่อไป๋ด้วยพลังของเขาก็ยังสามารถหนีออกมาได้
ตัวการของเรื่องทั้งหมดนี้คือสวีเจี้ยน!
แต่ที่น่าเสียดายคือ
ไม่ว่าจะเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและความแค้นเพียงใด ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าเขาได้ตายไปแล้วได้!
โครม!!!
ลู่เจิ้งผิงฟันดาบขวางอากาศ แสงดาบอันน่าสะพรึงกลัวทะลวงร่างของวังจื่อไป๋ และพรากชีวิตสุดท้ายของเขาไป
สังหารเขาในทันที!
“เรื่องนิสัยของสวีเจี้ยน มีข่าวลือมานานแล้ว การที่เจ้าไปร่วมมือกับเขา และต้องจบลงเช่นนี้ ก็เป็นผลกรรมที่เจ้าก่อขึ้นเอง!”
ลู่เจิ้งผิงเก็บดาบยืนนิ่ง เขามองศพของวังจื่อไป๋ที่ล้มอยู่บนพื้น กล่าวอย่างเรียบเฉย
“ใช่แล้ว เจ้าหมอนั่นขึ้นชื่อเรื่องคำพูดไม่น่าเชื่อถือ กดขี่ผู้อ่อนแอ ทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะปีนขึ้นไปให้สูงขึ้น”
“การเลือกคนแบบนั้นมาร่วมมือด้วย มันคือการหาที่ตายชัดๆ!”
เหยียนหรูฝานที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กล่าวอย่างรู้สึกเสียดายเช่นกัน
ในฐานะที่เป็นศิษย์ชั้นในส่วนที่โดดเด่นที่สุด พวกเขาย่อมไม่พลาดที่จะรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่มีชื่อเสียงในรุ่นเดียวกันจากสำนักอื่น
เจ้าหมอนั่นที่ชื่อสวีเจี้ยน นิสัยของเขาแทบจะขึ้นชื่อเลื่องลือในทางที่ไม่ดีไปทั่วภายนอกแล้ว
ไม่รู้ว่าหมอนี่มีความกล้ามาจากไหนถึงกล้าไปร่วมมือด้วย
ถูกหลุมพรางจนตาย ก็โทษใครไม่ได้แล้ว
“สนใจอะไรกับเขามากนัก เรื่องนี้กลับเป็นเรื่องดีสำหรับพวกเรา หากสวีเจี้ยนไม่ได้จากไปกะทันหันกลางคัน การต่อสู้ครั้งนี้คงเป็นพวกเราที่นอนอยู่ตรงนี้แล้ว!”
เมื่อสังหารวังจื่อไป๋ได้แล้ว ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอก
“ถูกต้องแล้ว สวีเจี้ยนนิสัยอาจจะไม่ค่อยดีนัก แต่พลังของเขาแข็งแกร่งจริง ๆ เมื่อครู่นี้ข้าเกือบจะคิดว่าตนเองจะต้องตายใต้คมดาบของเขาเสียแล้ว!”
ชุยหมิงโจวกล่าวด้วยความหวาดผวา
แต่ในขณะเดียวกันก็เผยสีหน้าสงสัย:
“แต่ว่าไปแล้ว หมอนั่นหนีไปอย่างกะทันหันทำไม?”