บทที่ 626 พลังแห่งเงินตราของกู้เฉิน

บทที่ 626 พลังแห่งเงินตราของกู้เฉิน

“นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครั้งใหญ่จริงๆ!”

กู้เฉินส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา พร้อมบอกให้หลินว่านเซี่ยงและเซี่ยงเซินหลัวหยุดทำท่าทางขอขมาอันแปลกประหลาดนั่นเสียที

ดูแล้วมันออกจะเกินจริงไปหน่อย

ขณะเดียวกัน กู้เฉินก็เริ่มเอ่ยปากพูด

“พวกคุณจะให้ผมพูดให้จบก่อนได้ไหม แต่ละคนไม่ยอมฟังใครพูด ไม่ทำความเข้าใจเรื่องราวให้ดีก่อนเลย!”

กู้เฉินส่ายศีรษะอย่างจนใจ

ทว่าถงจื่อซินกลับอยากจะหัวเราะออกมา ในตอนนี้ความสุขของเธอมันเปี่ยมล้นจนแทบจะระเบิดออกมา

เจียงหมินเดินเข้ามาหาถงจื่อซินแล้วควงแขนเธอไว้พลางถามว่า

“พี่ถงจื่อซิน ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!”

“ไม่เป็นไรๆ แค่ซาบซึ้งใจนิดหน่อยน่ะ!”

ถงจื่อซินตบมือของเธอเบาๆ แล้วอธิบาย

ตอนนี้เองที่หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ได้ยินประโยคนี้เข้าพอดี ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ

“สรุปว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดจริงๆ เหรอ!”

“แบบนี้ก็เท่ากับว่าขายหน้ายับเยินเลยสิ!”

“น่าอายชะมัด อยากจะหาที่มุดดินหนีไปให้พ้นๆ!”

ในใจของแต่ละคนต่างก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

เมื่อกู้เฉินเห็นว่าตนพูดจบแล้วแต่ไม่มีใครตอบสนอง เขาก็ไม่ได้ใส่ใจและพูดต่อไป

“เอาล่ะๆ พวกคุณไม่ต้องคิดมากแล้ว”

“ตอนนี้ผมจะบอกความจริงให้พวกคุณรู้เอง!”

ขณะที่พูด กู้เฉินก็มองไปที่ถงจื่อซินซึ่งอยู่ข้างๆ อีกครั้ง

ตอนนี้ถงจื่อซินได้รับการปลอบใจจนสงบลงแล้ว ไม่มีความคิดที่จะต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อเห็นสายตาของกู้เฉิน ถงจื่อซินก็พยักหน้าเบาๆ เป็นการแสดงว่าเธอยอมรับความปรารถนาดีของเขา

ดังนั้น กู้เฉินจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า

“เรื่องนี้จริงๆ แล้วมันง่ายมาก ก็คือจื่อซินเคยทำโปรเจกต์บล็อกเชนมาก่อนหน้านี้ ชื่อของมันคือถงซินปี้...”

จากนั้น กู้เฉินก็เล่าเรื่องราวที่ถงจื่อซินเคยประสบพบเจอมาให้หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ฟัง

แน่นอนว่า เพื่อไม่ให้พวกเขาคิดไปในทางที่ไม่ดี กู้เฉินจึงไม่ได้เล่าถึงสถานการณ์ของถงจื่อซินในตระกูลหลี่ ณ เวลานั้น

แต่เพียงแค่ได้ฟังว่าหลี่เจียหาวใช้วิธีที่ต่ำช้าเช่นนี้เพื่อควบคุมถงจื่อซิน ในใจของพวกเขาก็พลันรู้สึกรังเกียจขึ้นมาจับใจ

ราวกับว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง

หรืออาจกล่าวได้ว่า ประสบการณ์ที่พวกเขาเคยเจอมานั้น คล้ายคลึงกับเรื่องราวของถงจื่อซินอยู่ไม่น้อย

ดังนั้น หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่จึงรู้สึกเห็นอกเห็นใจเธอเป็นอย่างมาก

ทุกคนกำหมัดแน่น อยากจะแก้แค้นให้ถงจื่อซิน หรืออาจจะกล่าวได้ว่า...เป็นการล้างแค้นให้ตัวเองไปพร้อมกัน

“ท่านประธานกู้ ท่านบอกมาเลยครับว่าตอนนี้พวกเราต้องทำอะไร!”

“ใช่ครับ ท่านประธานกู้! ท่านไม่ใช่คนพูดจาเรื่อยเปื่อย ที่ท่านเล่าเรื่องพวกนี้มา ก็เพื่อจะบอกให้พวกเราลงมือกับถงซินปี้แล้วใช่ไหมครับ!”

“ไม่มีปัญหา! ท่านประธานกู้สั่งมาได้เลย พวกเราจะจัดการถงซินปี้เดี๋ยวนี้ ให้เจ้าหลี่เจียหาวนั่นได้เห็นดีกัน!”

ทุกคนต่างพูดสนับสนุนและตอบรับภารกิจนี้อย่างกระตือรือร้น

สิ่งนี้ทำให้กู้เฉินพอใจมาก เขาจึงส่งสายตาไปให้ถงจื่อซิน

“เธอนี่เป็นที่รักของทุกคนจริงๆ นะ!”

คราวนี้ถงจื่อซินก็ไม่ได้ถ่อมตัว เพียงแค่ปิดปากยิ้มเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

สถานการณ์เหล่านี้ล้วนทำให้กู้เฉินพึงพอใจอย่างยิ่ง

พอใจจนเขาต้องโบกมือให้หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่หยุดพูด

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา ผมหวังว่าพวกคุณจะพักงานในมือของตัวเองไว้ก่อนเพื่อมาจัดการเรื่องนี้!”

“ทำได้ไหม!”

กู้เฉินถามย้ำหลินว่านเซี่ยงและคนอื่นๆ เพื่อดูความตั้งใจของพวกเขา

ผลลัพธ์คือ คนที่เตรียมใจพร้อมอยู่แล้วก็ตอบคำถามของกู้เฉินอย่างหนักแน่น

“ทำได้! ท่านประธานกู้ มอบหมายให้พวกเราเถอะครับ!”

“ใช่ครับท่านประธานกู้ ท่านวางใจได้เลย พวกเราจะทำให้เจ้าหลี่เจียหาวนั่นได้รู้ซึ้งว่าอะไรคือพลังแห่งความยุติธรรม!”

“ใช่แล้วๆ ความยุติธรรมอาจจะมาช้า แต่ไม่เคยขาดหาย!”

“พูดอะไรของแก อะไรคือมาช้าคือความยุติธรรม พวกเรานี่เรียกว่าการแก้แค้น! การแก้แค้นไม่มีคำว่าสายเกินไป!”

พวกเขาทุกคนตื่นเต้นอย่างมาก ตื่นเต้นจนดูเหมือนจะไม่มีใครข่มตานอนหลับลงได้

สิ่งนี้ทำให้ถงจื่อซินรู้สึกอยากจะร้องไห้อีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ในห้องไม่มีคนนอกอยู่ ถงจื่อซินจึงไม่ได้คิดอะไรมากนัก ยิ่งไม่คาดคิดว่าหลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่จะคอยเฝ้ามองตนเองจากนอกหน้าต่าง

เธอคาดไม่ถึงเลยว่า ในฐานะผู้ก่อตั้งเทคโนโลยีบล็อกเชน ‘เซินหลัวว่านเซี่ยง’ จะไม่มีใครเข้าใจถึงความสำคัญของการเปิดตัวเทคโนโลยีนี้ได้ดีไปกว่าพวกเขาอีกแล้ว แต่...

บัดนี้ พวกเขากลับตัดสินใจยอมทิ้งโครงการของตัวเองโดยพร้อมเพรียงกัน ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่มีความลังเล

“ขอบคุณพวกคุณ!”

“ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีจริงๆ ทั้งที่โครงการของพวกคุณ ทุกอย่างของพวกคุณสำคัญกว่าฉันมาก ถงซินปี้เทียบไม่ได้กับเซินหลัวว่านเซี่ยงเลยแม้แต่น้อย!”

“แต่พวกคุณก็ยังยินดีที่จะทำเช่นนี้เพื่อฉัน ฉันดีใจมากจริงๆ! ขอบคุณพวกคุณ!”

ถงจื่อซินจึงโค้งคำนับให้ทุกคนจากใจจริง

การกระทำนี้ทำให้หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ตกใจเป็นอย่างมาก

“ไม่ได้ครับๆ ทำแบบนี้ไม่ได้!”

“ใช่แล้วครับพี่จื่อซิน คุณทำอะไรอยู่ ก่อนหน้านี้คุณเคยช่วยผมไว้ ตอนนี้พวกเรามาช่วยคุณกลับก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอครับ?”

“ใช่ครับพี่จื่อซิน ถ้าคุณรู้สึกเกรงใจ ก็มาร่วมมือกับพวกเราเถอะครับ! มาแข่งกันซื้อถงซินปี้คืนมาให้ได้มากที่สุดกัน!”

ทุกคนต่างพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองและยิ้มต้อนรับถงจื่อซิน

ซุนซูหลันรีบเข้าไปประคองถงจื่อซินที่กำลังโค้งคำนับแล้วพูดว่า

“พี่จื่อซินคะ คุณคิดอะไรอยู่ พวกเราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันแล้ว!”

“เรื่องราวที่คุณเคยเจอมา ก็เหมือนกับเรื่องที่พวกเราทุกคนเกือบจะได้เจอ! ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าคุณต้องแบกรับความกดดันทั้งหมดไว้คนเดียวได้อย่างไร!”

“ฉันอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกของคุณในตอนนั้น แต่ตอนนี้พวกเราสามารถร่วมมือกันทวงคืนมันกลับมาได้! ถึงตอนนั้นเราจะร่วมพลังกันแย่งชิงส่วนแบ่งของถงซินปี้กลับคืนมาให้หมด!”

“เพื่อบรรลุการแก้แค้นของเรา!”

คำพูดของซุนซูหลันทำให้ถงจื่อซินซาบซึ้งใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

แต่คำพูดมากมายก็ถูกแทนที่ด้วยอ้อมกอดเดียว

บรรยากาศในตอนนั้นเปี่ยมไปด้วยความสุข

กู้เฉินปรบมืออยู่ข้างๆ ไม่หยุด แต่ว่า...

สถานการณ์เช่นนี้แม้จะดี แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องราวจะดำเนินไปอย่างราบรื่นตามที่คาดไว้

พวกเขาเพียงแค่กำหนดทิศทางใหญ่ๆ ไว้เท่านั้น

ส่วนรายละเอียดปลีกย่อยต่างๆ ยังไม่มีใครคิดอย่างถี่ถ้วน

ไม่ต้องพูดถึงกู้เฉินเลย ความสามารถพิเศษของเขาก็คือการวางรากฐาน ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็แค่โยนให้ผู้เชี่ยวชาญไปจัดการ

ดังนั้น ตอนนี้กู้เฉินจึงเดินไปหาเจียงหมิน

“เสี่ยวหมิน ถ้าผมจะโอนเงินไปที่บัญชีต่างประเทศนี้ ยังต้องทำตามขั้นตอนเดิมไหม?”

คำถามของกู้เฉินทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบลงทันที

หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่มองมาทางนี้เป็นตาเดียว ถงจื่อซินเองก็ค่อยๆ หันกลับมามอง

เธอรู้มูลค่าส่วนแบ่งของถงซินปี้ดี และย่อมรู้ว่าครั้งนี้กู้เฉินจะต้องทุ่มเงินมากขนาดไหน

ดังนั้นแววตาที่เธอมองกู้เฉินจึงเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ

‘ในอนาคต ต้องทำงานถวายชีวิตให้ท่านประธานกู้!’

ขณะที่เธอกำลังคิด เจียงหมินก็เอ่ยปากตอบ

“ใช่ค่ะพี่กู้เฉิน ยังคงเป็นขั้นตอนเดิม ง่ายมากค่ะ!”

คำพูดของเจียงหมินทำให้กู้เฉินพอใจมาก เขาจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมโอนเงิน

แต่ก่อนหน้านั้นต้องถามราคาก่อน

“ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะซื้อถงซินปี้กลับคืนมาได้ทั้งหมด?”

ถงจื่อซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็บอกตัวเลขออกมา

ทันใดนั้น หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ก็ตกตะลึง

พวกเขาไม่คิดเลยว่าราคาของถงซินปี้จะสูงถึงเพียงนี้

ดังนั้นสายตาที่พวกเขามองกู้เฉินจึงเปลี่ยนไป มีทั้งความปรารถนาและชื่นชมระคนกัน

โดยเฉพาะเมื่อกู้เฉินฟังคำพูดของถงจื่อซินจบ เขาก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

เขาค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจัดการ เจียงหมินก็เริ่มดำเนินการไปพร้อมกัน

เพียงแค่หนึ่งถึงสองนาที หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ก็พากันก้มลงไปดูข้อความบนโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่ง

“สิบร้อยพันหมื่น... 20,000,000( ยี่สิบล้าน)เข้าบัญชีแล้ว เร็วขนาดนี้เลยเหรอ!”

“เดี๋ยวนะครับ20,000,000( ยี่สิบล้าน?) ไม่ใช่ว่าต้องการแค19,000,000 (่สิบเก้าล้าน)หรอกเหรอครับ ท่านประธานกู้โอนเกินมาหนึ่งล้านนี่ครับ?”

เพราะก่อนหน้านี้ถงจื่อซินบอกว่าต้องการ19,000,000 (สิบเก้าล้าน) แต่กู้เฉินกลับโอนมา20,000,000 (ยี่สิบล้าน)

นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

พูดตามตรง ในใจของหลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่ต่างก็เริ่มมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา

เพราะอย่างไรเสีย เงินก็สามารถเปลี่ยนใจคนได้ พวกเขาเข้าใจหลักการนี้ดี

และกู้เฉินก็ไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังเลยแม้แต่น้อย เขาพูดขึ้นโดยตรงว่า

“ไม่ต้องคิดมาก อีกหนึ่งล้านที่เกินมาก็เพิ่มเข้าไปในงบพัฒนาระบบของพวกคุณ ไม่ว่าจะซื้ออุปกรณ์ฮาร์ดแวร์อะไร ก็ไม่ต้องสนใจเรื่องเงิน! ซื้อได้ตามสบาย เข้าใจไหม?”

“เงินที่เหลือก็ถือว่าเป็นโบนัสที่ผมให้พวกคุณ! แต่ถ้าเงินไม่พอต้องบอกผมนะ!”

“ผม กู้เฉิน ไม่เคยขี้เหนียวเรื่องการพัฒนา เข้าใจไหม?”

คำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค ก็ทำให้หลินว่านเซี่ยง เซี่ยงเซินหลัว ซุนซูหลัน และอาเยว่พยักหน้าหงึกๆ อย่างบ้าคลั่ง

เพราะอย่างไรเสีย ตอนนี้มีเงินก้อนโต20,000,000 (ยี่สิบล้าน)อยู่ในมือ ต่อให้กู้เฉินจะพูดเล่นอะไร พวกเขาก็พร้อมจะเชื่ออย่างสนิทใจ

นี่แหละพลังของเงินตรา!

แต่กู้เฉินก็ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น

เขามองไปที่ถงจื่อซินโดยตรง

ถงจื่อซินกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์

‘ทำไมทุกคนถึงมองมาที่ฉันล่ะ? ท่านประธานกู้เป็นเจ้านาย ท่านพูดอะไร พวกเราก็แค่ทำตามก็พอแล้ว!’