บทที่ 60 การปะทะระเบิด

บทที่ 60 การปะทะระเบิด

"จะฆ่าคนไหม?"

หยูเสี่ยวเสี่ยวที่ไม่ได้พูดอะไรเลยถามเบาๆ ขณะที่ลิฟท์กำลังจะถึงชั้นบนสุด

สิ่งที่หยูจิ่งกังวลไม่ใช่แค่อีกฝ่ายมีสถานะอะไร แต่รวมถึงคำถามของหยูเสี่ยวเสี่ยวด้วย เพราะในสายตาของหยูเสี่ยวเสี่ยว วิธีจัดการกับศัตรูมีเพียงสองทาง คือ 'ฆ่า' หรือ 'ไม่ฆ่า' เท่านั้น

"หยูเสี่ยวเสี่ยว อย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้ ให้พวกเราจัดการเรื่องนี้เถอะ วันนี้พาเธอมากินอาหาร ไม่ใช่มาฆ่าคน... เว้นแต่อีกฝ่ายจะมีเจตนาฆ่าพวกเรา"

หยูจิ่งจับมือหยูเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้งเพื่อให้เธอสงบลง เมื่อสัมผัสมือที่อุ่น หยูเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าเบาๆ ยืนยัน

พร้อมกับลิฟท์มาถึงชั้นบนสุดของโรงแรมวั่นสือใหญ่ ชายชุดดำสองคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูลิฟท์ก็ลงมือสกัดทุกคนทันที

"ชั้นนี้ถูกจองแล้ว โปรดออกไปทันที"

เจียงเผิงอวี่ข่มอารมณ์โกรธไว้ สะบัดไหล่ พลังพิเศษแบบหนึ่งส่งผ่านจากไหล่ออกไป สั่นมือของชายชุดดำร่างกำยำให้สะเทือน แม้กระทั่งทำให้ข้อมือเขาเคลื่อนออกจากที่

"ที่นี่ฉันจองไว้ล่วงหน้าแล้ว ไปเรียกเจ้านายของพวกแกมาเจอฉันซะ"

เจียงเผิงอวี่ไม่สนใจท่าทางหยาบคายของชายชุดดำ เขาตัดสินใจในใจแล้วว่าจะคุยกับอีกฝ่าย

หนิงเหยี่ยนจื้อที่ยิ้มตาหยีอยู่หลังสุดตั้งใจหยิบบัตรคะแนนของตนออกมา ให้ผู้ติดตามชุดดำสองคนที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์ได้เห็น

"ศิษย์สถาบันพลังลึกลับตี้หัว... ไปแจ้งคุณชายซุนเถิด"

ชื่อเสียงของสถาบันพลังลึกลับตี้หัวเมื่อถูกเอ่ยขึ้นที่นี่ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะกล้ายุ่ง ทั้งสองคนที่รับผิดชอบเฝ้าหน้าลิฟท์รีบเดินลึกเข้าไปในชั้นนี้ทันที เชื่อว่าอีกไม่นาน ศิษย์ของสถาบันพลังลึกลับตี้หัวที่เป็นอีกฝ่ายก็จะปรากฏตัว

ในตอนนี้ หนิงเหยี่ยนจื้อพับแขนเสื้อ ปิดบังเครื่องหมายมังกรสีฟ้าที่แสดงถึงรัฐบาลไว้เล็กน้อย

เหมินเฉียน คนใหม่จากคณะการแพทย์ที่ไม่ถนัดการต่อสู้ เอามือตบไหล่ของเจียงเผิงอวี่ที่ลมปราณพลุ่งพล่านอยู่ด้านหน้า และพูด: "เดี๋ยวให้ผมเป็นคนพูดคุย ตรวจสอบตัวตนของอีกฝ่ายก่อนแล้วค่อยคิดวิธีรับมือ ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน"

หยูจิ่งไม่มีปัญหาอะไร คนเดียวที่ค่อนข้างตื่นเต้นที่นี่คือเจียงเผิงอวี่ การให้เหมินเฉียนที่พูดเก่งทำหน้าที่สนทนาต่อจากนี้ก็ดีที่สุดแล้ว

ไม่นาน ชายชุดดำคนหนึ่งที่ไปเมื่อครู่กลับมาที่ทางเข้าลิฟท์อย่างนอบน้อม

"คุณชายซุนแห่งกลุ่มทุนอันยุช้อให้พวกคุณไปพบเขา โปรดตามผมมา"

ทุกคนมองหน้ากัน แล้วตามชายชุดดำไปตามทางเดินกว้างของชั้นบนสุด จนถึงประตูหรูหราบานหนึ่ง

ยามที่อยู่ด้านในเปิดบานประตูทั้งสองด้าน สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทุกคนคือสระว่ายน้ำหรูหรากลางแจ้งบนชั้นดาดฟ้า

สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่ 90% ของห้อง ตรงกลางมีรูปปั้นผู้หญิงถือโถน้ำที่แกะสลักจากทองคำบริสุทธิ์ น้ำพุภูเขาไหลจากโถลงสู่สระว่ายน้ำไม่หยุด

ที่ขอบสระว่ายน้ำมุมหนึ่ง ชายหนุ่มอายุราว 25-26 ปีที่ใส่ต่างหูและแว่นตากรอบทองนั่งอยู่ท่ามกลางสาวสวยชุดบิกินี่เซ็กซี่ที่ล้อมรอบ มีคนนวดหลังให้ด้วย บรรยากาศเหมือนสวรรค์บนดิน

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด ชายแว่นตาคนนี้โบกมือ ให้สัญญาณผู้หญิงข้างๆ ไปเล่นที่อื่น

เขาเท้าสองมือบนขอบสระ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแบบมนุษย์เงือกต่อหน้าทุกคน แต่ที่หน้าอกมีแผลเป็นจากมีดขนาดประหลาดยาว 30 เซนติเมตร

เมื่อเขาออกจากสระว่ายน้ำ ผู้ติดตามชุดดำรีบนำเสื้อคลุมอาบน้ำมาให้ เขาพันรอบเอวอย่างง่ายๆ สวมรองเท้าแตะเดินมาทางหยูจิ่งและคนอื่นๆ

"ได้ยินว่าพวกคุณเป็นศิษย์สถาบันพลังลึกลับตี้หัวเหรอ? เป็นคนใหม่หรือ?" ชายแว่นตาคนนี้ตรวจสอบคนหนุ่มตรงหน้าที่ดูผิวพรรณดีไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน

"ใช่ครับ พวกเราทุกคนเป็นคนใหม่ปีนี้ ผมเป็นศิษย์คณะการแพทย์ ชื่อเหมินเฉียน คุณคงเป็นรุ่นพี่ของพวกเราใช่ไหมครับ?"

"โอ้? ศิษย์คณะการแพทย์ที่หายาก นับว่าพบยาก ผมบังเอิญเข้าตี้หัวก่อนพวกคุณหนึ่งปี พอจะเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณได้ไหม? ว่าแต่ น้องๆ ที่น่ารักของผม มาที่นี่หาผมมีธุระอะไรหรือ?"

ในสถานการณ์ที่เหมินเฉียนแนะนำตัวเองแล้ว ศิษย์ปีสองคนนี้กลับไม่พูดถึงชื่อของตัวเอง รายละเอียดเล็กๆ นี้ก็เพียงพอที่จะเห็นว่าเขาไม่ได้ใส่ใจหยูจิ่งและคนอื่นๆ เลย

อย่างไรก็ตาม เหมินเฉียนยังคงซื่อๆ พูดว่า: "เรื่องมีอยู่ว่า พวกเราหลายคนพ้นการฝึกร่างกายแล้ว วันนี้ตั้งใจจะมาฉลองกันที่นี่ เมื่อวานพวกเราได้จองชั้นบนสุดของโรงแรมนี้ไว้แล้ว วันนี้ได้ยินจากผู้จัดการล็อบบี้ว่ารุ่นพี่ก็ต้องการชั้นบนสุด พวกเราจึงขึ้นมาพูดคุยกับคุณ"

เรื่องนี้ ชายแว่นตาศิษย์ปีสองคนนี้รู้จากผู้รับผิดชอบโรงแรมตั้งแต่แรก จากนั้นก็ทำสีหน้าไม่เป็นมิตรและตอบ:

"ยังมีอะไรให้พูดคุยอีกหรือ? อีกสองวันผมก็จะไปรายงานตัวที่ตี้หัว จึงมาที่นี่ก่อนเพื่อผ่อนคลาย ด้วยความเคารพที่น้องๆ มีต่อรุ่นพี่ การยกสถานที่นี้ให้รุ่นพี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำตามหลักธรรมดาหรอกหรือ?"

น้ำเสียงจองหองของชายแว่นตาตอนนี้ชัดเจนมาก ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ที่จะพูดคุยต่อไป

"ถ้าพวกเราจะเอาที่นี่เหมือนกันล่ะ? เราจองชั้นบนสุดก่อน ไม่ว่าจะเคารพหรือไม่ รุ่นพี่ก็ต้องมีเหตุผลใช่ไหมครับ?" เหมินเฉียนที่ไม่เก่งการต่อสู้กลับพูดประโยคยั่วยุเช่นนี้อย่างมีนัยสำคัญ

เมื่อเหมินเฉียนพูดประโยคนี้ ชายแว่นตาตรงหน้าก็แสดงรอยยิ้มเกินจริง

"คุณอาของผมเป็นผู้บริหารหลักของกลุ่มทุนอันยุช้อ สืบประวัติพวกคุณนิดหน่อย รับรองทำให้การเงินของตระกูลพวกคุณมีปัญหาใหญ่ภายในหนึ่งเดือน ตอนนี้พวกคุณมีสามทางเลือก หนึ่ง รีบไสหัวออกไปจากที่นี่ทันที สอง อยู่ต่อและยอมรับการลงโทษจากรุ่นพี่ ขณะเดียวกันตระกูลของพวกคุณก็จะได้รับผลกระทบจากกลุ่มทุนอันยุช้อด้วย... สาม ให้สาวน้อยผิวขาวคนนี้มาอยู่เป็นเพื่อนผม แล้วผมก็จะให้พวกคุณสนุกที่นี่ด้วยกัน"

ประโยคสุดท้ายของชายแว่นตาคนนี้เหมือนเข็มที่แทงหัวใจหยูจิ่ง

"ยามธรรมดาสิบสามคนบวกรุ่นพี่ปีสองหนึ่งคน พวกเราลุยเถอะ"

ระหว่างการสนทนา หยูจิ่งได้บันทึกสถานการณ์โดยรอบเข้าสู่สายตาแล้ว เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ ไม่มีเหตุผลให้ถอยอีกต่อไป หยูจิ่งและเจียงเผิงอวี่พร้อมกันโจมตีทั้งซ้ายและขวา โดยมุ่งความสนใจไปที่ผู้ติดตามชุดดำของอีกฝ่ายก่อน

แม้ชายชุดดำเหล่านี้จะผ่านการฝึกอบรมมาแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตของคนธรรมดา

เจียงเผิงอวี่ได้รับการถ่ายทอดลมปราณฝึกร่างกายของตระกูลเจียง แม้จะยังมีบาดแผลที่ยังไม่หายดี แต่การจัดการกับคนพวกนี้ก็ง่ายมาก หมัดเดียวที่ใส่ยามร่างสูง 1.9 เมตรก็ทำให้อีกฝ่ายกระเด็นออกไป

วิธีการต่อสู้ของหยูจิ่งแปลกประหลาดกว่าเล็กน้อย

เนื่องจากฝึกฝนกับอุปกรณ์ทดสอบการตอบสนองของระบบประสาทในห้องพักเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ภายใต้ส่วนปลูกถ่ายในจอประสาทตา เขาสามารถวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ได้อย่างชัดเจน ร่างกายหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว และโจมตีจุดพิการในจังหวะที่เหมาะสม

ตลอดกระบวนการ ชายแว่นตาศิษย์ปีสองคนนี้มองดูอยู่ แต่ไม่ได้ขยับตัว

(จบบทที่ 60)