บทที่ 5 ราตรีสวัสดิ์ เจ้าเยลลี่ถั่วน้อยของฉัน

ลมหายใจเย็นๆของเป่ยนั่วรดลงบนซอกคอเปลือยเปล่าของหร่วนถัง มันเย็นหน่อยๆแต่กลับแฝงด้วยกลิ่นอายที่ใครก็เมินเฉยไม่ได้

เหมือนกับเขี้ยวของเขาที่กำลังจะฝังลงบนผิวของหร่วนถังในวินาทีถัดไป

แก้มของหร่วนถังแดงเรื่อขึ้นมานิดหน่อย ร่างกายมันแปลกๆไปหมด เหมือนอาการผิดปกติที่ทั้งแปลกและสบายตัวหลังฤดูใบไม้ผลิมาเยือน

เขาตอบตะกุกตะกัก เสียงแผ่วเบา "อ...โอเค..."

เป่ยนั่วอดไม่ได้ที่จะลูบเส้นผมของหร่วนถัง นัยน์ตาสีแดงเข้มดูทึบและหม่นลึก นิ้วของเขาลูบไปตามต้นคอด้านหลังของหร่วนถัง เหมือนกับนายพรานที่กำลังควบคุมเหยื่อของตัวเอง

เขาพูดเบาๆว่า "น่ารักชะมัด"

เสียงนั้นแว่วเข้าหูของหร่วนถัง เหมือนขนนกเล็กๆข่วนใบหู ให้ความรู้สึกคันและชาไปหมด

หร่วนถังย่อตัวลงฮวบฮาบ ห้ามใจไม่ให้ยื่นมือขึ้นมาปิดแก้มที่เห่อร้อนและไม่กล้าสบตาเป่ยนั่ว

เขา...เขาผิดปกติสุดๆไปเลย

พอเห็นเจ้าเหยื่อตัวน้อยหดตัวลงที่เท้า ก้มหน้าปิดหน้าตัวเอง หูแดงก่ำเหมือนลูกกระต่ายที่ขี้อายมากๆดูนุ่มนิ่ม ไม่มีพิษสง น่ารักโคตรๆ

เป่ยนั่วกลั้นหัวเราะไม่ไหว ถามออกไปว่า "เป็นไรไป?"

หร่วนถังส่ายหน้า ย่อตัวอยู่ตรงเท้าของเป่ยนั่ว จากนั้นก็ยื่นนิ้วไปคว้ากางเกงของเป่ยนั่วอย่างออดอ้อน เหมือนขอให้ใครสักคนช่วยลูบหัวให้

"ผมรู้สึกแปลกๆ"

เป่ยนั่วหันหน้าไปด้านข้าง แม้ว่าเขาจะพยายามคงสีหน้าขรึมไว้แค่ไหนแต่ริมฝีปากก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมานิดๆ

อะไรกัน ทําไหมน่ารักขนาดนี้

แถมยังซื่อบื้ออีก

เขาอุ้มลูกกระต่ายตัวน้อยขึ้นมาจากพื้น ยัดเข้าสู่อ้อมแขน จากนั้นก็แกะลูกอมอีกเม็ดส่งให้เจ้ากระต่ายน้อย

เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของหร่วนถัง เขาจึงหยิบหนังสือในมือขึ้นมาพูดด้วยสายตาที่ลึกล้ำว่า "จะเล่าเรื่องสงครามศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าพันธุ์โลหิตให้เธอฟัง"

หร่วนถังพยักหน้าเร็วๆแก้มป่องๆกลิ่นหอมหวานของนมออกมาจากปาก "โอเค"

ก่อนที่เขาจะก่อร่างสร้างตัว เขาก็เคยเจอเต่าบกแก่ๆตัวหนึ่ง เต่าตัวนั้นรอบรู้และเดินทางไปมาหลายที่ แค่เอ่ยปากก็จะเล่าเรื่องราวต่างๆ หร่วนถังชอบฟังเรื่องเล่าจากเต่าบกแก่ๆมาก เต่าชอบเล่าเรื่อง

แต่ไม่นาน เต่าแก่ก็ถูกนกอินทรีจับตัวไปอย่างไม่คาดคิดและเขาก็ไม่เคยได้ยินเรื่องเล่าอีกเลย

ตอนนี้พอเป่ยนั่วพูดถึง หร่วนถังก็ตื่นเต้นมาก

พอได้กลิ่นเค้กหวานๆผสมกลิ่นนมที่ตอนนี้มาซบอยู่ในอ้อมแขนอย่างว่าง่าย ปลายจมูกของเป่ยนั่วก็ขยับขึ้นนิดหน่อย รู้สึกดีแบบบอกไม่ถูกจริงๆ

เขาเปิดหน้าหนังสือ แล้วพูดด้วยเสียงที่ทุ้มและมีเสน่ห์ดึงดูดใจว่า "สงครามศักดิ์สิทธิ์สองครั้งได้ปะทุขึ้นในเผ่าพันธุ์โลหิตและสงครามศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองนี้ก็เป็นตัวนำทางให้เผ่าพันธุ์โลหิตรวมตัวเข้ากับโลกมนุษย์โดยอ้อมและด้วยเหตุนี้จึงได้ลงนามในสนธิสัญญาสันติภาพ..."

เสียงของเป่ยนั่วทุ้มนุ่มนวล ไม่เร่งรีบและอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ ในค่ำคืนที่เงียบสงัดนี้ หร่วนถังอมลูกอมไว้ในปาก มือหนึ่งจับคอเสื้อของเป่ยนั่วและดูพึ่งพาเขามาก

ร่างกายของเป่ยนั่วค่อนข้างเย็น ไม่มีอุณหภูมิเลย หร่วนถังคิดว่าเขาอาจจะใช้ขนของตัวเองเพื่อทำให้เป่ยนั่วอบอุ่น

แบบนี้ถือว่าเป็นการส่งความอบอุ่นตามที่ระบบบอกได้

ระหว่างที่เป่ยนั่วกำลังเล่าเรื่อง เขาก็รู้สึกได้ว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนนิ่งเงียบ ริมฝีปากบางสีแดงเรื่อเปิดเผยอเล็กน้อย ลูกอมในปากละลายหายไปแล้วแต่รสหวานก็ยังเคงอยู่เหมือนเดิม

ดึงดูดเป่ยนั่วไปทีละน้อย

หร่วนถังหลับตาลง คว้าเสื้อผ้าของเขาไว้แน่นและดูเหมือนจะหลับไปแล้ว

เป่ยนั่วไม่รู้สึกรำคาญเลยแม้แต่น้อย เขาจ้องมองแก้มที่นุ่มนิ่มของหร่วนถังและรู้สึกเหมือนกำลังอุ้มเด็กน้อยที่แสนอบอุ่นไว้ในอ้อมแขน อุ่นมากจริงๆ

เขายืนขึ้นพร้อมอุ้มหร่วนถัง เดิมทีตั้งใจจะส่งหร่วนถังกลับไปที่ห้องตัวเอง ต่พอเขาก้มหัวลงก็พบว่านิ้วขาวๆของหร่วนถังยังคงเกาะเกี่ยวเสื้อผ้าของเขาไว้อย่างแน่นหนาและไม่ปล่อยเลย

ดูว่าง่ายและพึ่งพาเขาสุด ๆ

เป่ยนั่วคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ส่งหร่วนถังกลับไปที่ห้อง กลับกันเขาอุ้มหร่วนถังไปที่โซฟาข้างๆ

แล้วคลุมด้วยผ้าห่ม

เขาก้มหน้าลง โน้มตัวเข้าใกล้หร่วนถัง จมูกของพวกเขาหันเข้าหากัน แค่เป่ยนั่วขยับเข้าไปอีกนิด เขาก็สามารถจูบริมฝีปากที่หอมหวานและนุ่มนวลของหร่วนถังได้แล้ว

นัยน์ตาสีแดงเข้มของเป่ยนั่วดูมืดมัวขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงเวลานี้ ดูเหมือนจะมีความปรารถนาในการครอบครอง บางอย่างกำลังงอกงามในหัวใจของเขา เขาสูดหายใจเฮือกหนึ่งและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ราตรีสวัสดิ์ เจ้าเยลลี่ถั่วน้อยของฉัน"