บทที่ 5 - ชุดของขวัญสุดคุ้มจากระบบ ฟื้นฟูบาดแผล พลังบำเพ็ญก้าวหน้า

บทที่ 5 - ชุดของขวัญสุดคุ้มจากระบบ ฟื้นฟูบาดแผล พลังบำเพ็ญก้าวหน้า

"ติ๊ง ตรวจพบว่าชลธาราตั้งครรภ์แล้ว ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับชุดของขวัญใหญ่หนึ่งชุด"

เสียงของระบบดังก้องอยู่ในหัว

พยัคฆ์คำรามตะลึงไปครู่หนึ่ง หันกลับไปมองชลธาราที่กำลังหลับสนิท

ตั้งท้องแล้วรึ

ในที่สุดข้าก็ได้เป็นพ่อคนแล้ว

"ดี ดีมาก"

พยัคฆ์คำรามดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขาเดินไปข้างๆ ชลธารา ค่อยๆ ลูบไล้ปอยผมที่หน้าผากของเธอ แล้วห่มผ้าให้เธออย่างระมัดระวัง

ตอนนี้นางกำลังตั้งท้องลูกของเขา จะให้หนาวไม่ได้เด็ดขาด

ตลอดสิบวันที่ผ่านมา เขาตั้งหน้าตั้งตาไถนาอย่างเต็มที่

ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับชลธาราอย่างเต็มเปี่ยม

ในที่สุดก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว

"ระบบนี่ใจดีจริงๆ แค่ตั้งท้องก็ให้รางวัลเป็นชุดของขวัญใหญ่ขนาดนี้..."

พยัคฆ์คำรามครุ่นคิด "ถ้าอย่างนั้นรอให้ลูกเสือน้อยคลอดออกมา รางวัลจะไม่ยิ่งใหญ่กว่านี้อีกรึ"

แน่นอน

เสือที่ชอบยิ้ม ย่อมมีโชคดีเสมอ

รอให้ร่ำรวยในอนาคต เทือกเขาแสนบรรพตนี้ ลูกเสือหลานเสือแต่ละตัวครองภูเขาคนละลูก... ภาพนั้นจะยิ่งใหญ่ตระการตาขนาดไหน

แค่คิดถึงภาพนั้น พยัคฆ์คำรามก็อยากจะหัวเราะ ในใจเต้นระรัวไม่หยุด

"ยังไม่ใช่เวลาตื่นเต้น มาดูก่อนว่าในชุดของขวัญใหญ่มีของดีอะไรบ้าง"

เขาคิดในใจ แล้วเริ่มเปิดชุดของขวัญใหญ่จากระบบ

วินาทีต่อมา

"ติ๊ง ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับโอสถระดับแปด โอสถมังกรนิลกาฬหยินหยาง"

"ติ๊ง ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับอิทธิฤทธิ์ พยัคฆ์เทวะคำราม"

"ติ๊ง ยินดีด้วยที่โฮสต์ได้รับโลหิตแก่นแท้ระดับแปดหนึ่งส่วน"

เสียงเตือนรางวัลดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฟังแล้วช่างสุขใจ

พยัคฆ์คำรามลูบคาง ตรวจสอบรางวัลทั้งสามอย่าง ซึ่งเป็นรางวัลสามประเภทที่แตกต่างกัน

"มาดูโอสถมังกรนิลกาฬหยินหยางนี่ก่อน"

พยัคฆ์คำรามพลิกฝ่ามือ เรียกโอสถออกมา แล้วหยิบขึ้นมาพิจารณาครู่หนึ่ง

โอสถมังกรนิลกาฬหยินหยางทรงกลม อยู่ในระดับแปด ขนาดเล็กกะทัดรัด มีไอหมอกสีดำขาวลอยวนอยู่ ลวดลายโอสถอันลึกล้ำคล้ายมังกรแหวกว่าย

ในตำนานเล่าว่า โอสถมังกรนิลกาฬหนึ่งเม็ด ใช้แก่นแท้ของมังกรบำรุงร่างกาย

ชุบชีวิตคนตาย สร้างเนื้อหนังบนกระดูก มีสรรพคุณชุบชีวิตอันน่าอัศจรรย์

หากนำไปไว้ในโลกของผู้บำเพ็ญภายนอก ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ทุกเม็ดจะก่อให้เกิดความขัดแย้งทางผลประโยชน์ต่างๆ นานา หรือแม้กระทั่งสงครามนองเลือด

"ไม่เลว เหมาะสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บของข้าพอดี"

พยัคฆ์คำรามไม่ลังเล อ้าปากกว้าง กลืนโอสถลงท้องไปทันที

อึก

โอสถมังกรนิลกาฬหยินหยางไหลผ่านน้ำลายเสือ ลงสู่ท้อง

ทันใดนั้นโอสถทิพย์ก็ละลาย กลายเป็นกระแสความร้อนอันอบอุ่น ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย บำรุงร่างกายที่เสียหาย

กระดูกและกล้ามเนื้อถูกสร้างขึ้นใหม่ โลหิตพยัคฆ์เดือดพล่าน

อาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อที่ฉีกขาดค่อยๆ ฟื้นฟู

"สบายตัว"

พยัคฆ์คำรามหลับตา สัมผัสถึงสรรพคุณของโอสถในร่างกาย ราวกับกำลังแช่อยู่ในบ่อน้ำพุร้อน

ครู่ต่อมา เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วรำเพลงมวยอุ้งเท้าพยัคฆ์หนึ่งชุด

วูบ วูบ

การออกอุ้งเท้าเฉียบคม พัดพากระแสลมในถ้ำให้หมุนวน เกิดเป็นลมพายุ

ความเจ็บปวดเมื่อยล้าก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ราวกับปลดโซ่ตรวนทองคำ หลุดพ้นจากพันธนาการของโลก ช่างสบายตัวเสียจริง

"ไม่เลว ในที่สุดอาการบาดเจ็บก็หายดีแล้ว"

พยัคฆ์คำรามบีบไหล่ตัวเอง

โอสถระดับแปดไม่เสียชื่อที่เป็นระดับแปด

อาการบาดเจ็บที่ได้รับก่อนหน้านี้ หายสนิทในพริบตา ไม่ทิ้งผลข้างเคียงใดๆ ไว้เลย

และที่สำคัญกว่านั้น

นอกจากจะรักษาอาการบาดเจ็บแล้ว โอสถมังกรนิลกาฬหยินหยางยังช่วยบำรุงร่างกาย เพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายส่วนหนึ่งอีกด้วย

ตอนนี้ ร่างกายของเขาหลังจากถูกทำลายแล้วสร้างขึ้นใหม่

ความแข็งแกร่งนั้นเหนียวกว่าเดิมหลายเท่า

"ถ้าวันไหนมีอสูรใหญ่คิดจะฉวยโอกาสตอนเสือป่วย ข้าจะได้พลิกสถานการณ์สวนกลับ ให้พวกสัตว์นรกนี่ประหลาดใจเล่น"

เมื่อคิดถึงตรงนี้

พยัคฆ์คำรามก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วหยิบรางวัลชิ้นต่อไปออกมา

เมื่อเขาคิดในใจ

โลหิตบริสุทธิ์สายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้วอย่างคล่องแคล่ว แผ่กลิ่นอายดุร้ายป่าเถื่อนน่าสะพรึงกลัวออกมา

"นี่เป็นโลหิตแก่นแท้ของเผ่าพันธุ์ไหนกัน"

พยัคฆ์คำรามยกฝ่ามือขึ้นมาตรงหน้า ย่นจมูกดมกลิ่นโลหิตแก่นแท้ พยายามสืบหาที่มา

ต้องรู้ไว้ว่า

ในเทือกเขาแสนบรรพต มีหมื่นเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่ นกและสัตว์ต่างๆ รวมตัวกัน หรือแม้กระทั่งมีอสูรน้อยบางตนเล่าลือว่า เคยเห็นมังกรสวรรค์ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า

แน่นอนว่า นั่นเป็นเพียงคำบอกเล่า

เป็นเพียงข่าวลือ ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

"ช่างเถอะ กินเข้าไปก็สิ้นเรื่อง"

พยัคฆ์คำรามสลัดความคิดฟุ้งซ่าน ดมกลิ่นโลหิตแก่นแท้ แล้วอ้าปากแลบลิ้นเสือเลียฝ่ามือ กลืนโลหิตแก่นแท้ลงไปในคำเดียว

วินาทีต่อมา

ตูม

โลหิตแก่นแท้อันทรงพลังระเบิดออกในช่องท้อง ไหลผ่านเส้นลมปราณในร่างกาย ราวกับวัวกระทิงบ้าคลั่ง พุ่งชนเส้นเลือดอย่างบ้าคลั่ง

ดุร้าย ป่าเถื่อน

โลหิตแก่นแท้รวบรวมแก่นแท้ตลอดชีวิตของอสูรไว้ ต้องใช้สมาธิอย่างสูงในการหลอมรวม มิฉะนั้นอย่างเบาะๆ ก็ธาตุไฟเข้าแทรก อย่างหนักก็เลือดทะลักตาย

"เจ้าตัวดี ถึงเจ้าจะตายไปแล้ว ข้ายังจะจัดการเจ้าไม่ได้อีกรึ"

เมื่อเห็นดังนั้น พยัคฆ์คำรามก็นั่งขัดสมาธิลงกับพื้นทันที หลับตาทำสมาธิ รวบรวมสมาธิทั้งหมด กดโลหิตแก่นแท้ที่กำลังเตลิดหนี เริ่มควบคุมมันเพื่อทะลวงระดับพลัง

ตูม ตูม

ในพริบตา โลหิตแก่นแท้ไหลผ่านอวัยวะภายในทั้งห้า ได้รับแรงกดดันชี้นำ กระตุ้นให้หัวใจของพยัคฆ์คำรามเต้นอย่างรุนแรง ราวกับเสียงฟ้าผ่า

ภายในถ้ำ ไอความร้อนแผ่ซ่าน

ฟู่

เส้นเลือดที่คอของพยัคฆ์คำรามปูดโปน เขากดโลหิตแก่นแท้ไว้อย่างมั่นคง แล้วพุ่งเข้าใส่ขีดจำกัดของระดับพลัง ข้ามผ่านไปได้อย่างง่ายดาย

ทะยานขึ้นสู่ฟ้า

พลังบำเพ็ญระดับเจ็ดขั้นกลางเดิมทีพุ่งขึ้นเต็มพิกัด ในไม่ช้าก็ถึงระดับเจ็ดขั้นสูงสุด

เหลือเพียงก้าวสุดท้าย

ก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับแปดที่แท้จริงได้

และโลหิตแก่นแท้ของเผ่าพันธุ์อื่นในร่างกายก็ถูกใช้จนหมดสิ้น แล้วสลายไป

"ดี ดีมาก ถือว่าตายได้สมเกียรติ"

พยัคฆ์คำรามรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย ในใจรู้สึกยินดี

การบำเพ็ญเพียรของเผ่าอสูรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

กระบวนการจากระดับเจ็ดขั้นกลางไปถึงขั้นสูงสุดนั้น ยากเย็นดั่งขึ้นสวรรค์ หากไม่มีสมบัติสวรรค์สะสม และการเสริมพลังจากสายเลือด อสูรบางตนต่อให้ใช้ทั้งชีวิต ก็ได้แต่หยุดอยู่กับที่

แต่ตอนนี้

เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์ ก็ทะลวงมาถึงระดับนี้ได้สำเร็จ เรียกได้ว่าก้าวกระโดด

"ข้าดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรเลยนะ"

พยัคฆ์คำรามลูบคาง หันกลับไปมองชลธาราบนเตียง แล้วส่ายหน้ายิ้มๆ ตรวจสอบรางวัลชิ้นสุดท้ายต่อไป

พยัคฆ์เทวะคำราม

เป็นอิทธิฤทธิ์ที่ควบคุมคลื่นเสียง สามารถรวบรวมพลังปราณทั่วร่างกายไว้ที่ลำคอ แล้วปล่อยออกมาทางปาก สามารถทำลายภูเขาและเนินเขาได้อย่างง่ายดาย

เมฆมาจากมังกร ลมมาจากเสือ

เสือโดยธรรมชาติแล้วมีนิสัยดุร้าย ลมคือพลังแห่งการสั่นสะเทือน ดังนั้นเมื่อเสือคำราม ลมในหุบเขาก็จะเกิดขึ้น

.........

"เรียนรู้พยัคฆ์เทวะคำราม"

พยัคฆ์คำรามหลับตาทั้งสองข้าง สัมผัสถึงโอกาส ความรู้ที่เกี่ยวข้องกับพยัคฆ์เทวะคำรามทั้งหมดก็หลั่งไหลเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา

ระหว่างการหายใจเข้าออก พลังปราณก็พลุ่งพล่าน ไหลเข้าสู่ลำคอ แล้วพุ่งออกมา กวนกระแสลมในถ้ำอย่างบ้าคลั่ง

วูบ วูบ

เสียงลมดังกระหึ่ม ลมพัดมาจากทุกทิศทาง

เขาโคจรพลังหนึ่งรอบเล็ก แล้วค่อยๆ หายใจออก ลมและเสือสัมผัสกัน

เวลาผ่านไปทีละน้อย

ครู่ต่อมา

ดวงอาทิตย์สีม่วงบนท้องฟ้าขึ้นสูง แสงอรุณในหุบเขาค่อยๆ จางหายไป ได้ยินเสียงแมลงและนกร้องแว่วๆ

พยัคฆ์คำรามค่อยๆ ลืมตาขึ้น ลุกขึ้นเดินออกไปนอกถ้ำ เสียงลมที่ดังอยู่ข้างหูเงียบลง ในที่สุดเขาก็เข้าใจอิทธิฤทธิ์นี้อย่างถ่องแท้

[จบแล้ว]