ตอนที่ 198 กวาดเรียบไม่เหลือ
ตอนที่ 198 กวาดเรียบไม่เหลือ
ตอนที่ 198 กวาดเรียบไม่เหลือ
ทั้งสองเดินฝ่ามาโดยไม่มีอุปสรรคใด ๆ
“พี่ รู้ได้ไงว่าข้างในมีเหรียญทอง?” เจ้าหมาน้อยเดินตามโครงกระดูกไปพลางถามด้วยความสงสัย
“ในโลกนี้ มีอะไรอีกที่พี่ไม่รู้?” โครงกระดูกเชิดอกตอบอย่างภูมิใจ
“นั่นสิ พี่ใครเป็นล่ะ ก็คนที่สาว ๆ ทั่วหล่าหลงใหลยังไง!” เจ้าหมาน้อยพยักหน้าหงึก ๆ ปรบมือชมเชยอย่างเหมาะเจาะ
โครงกระดูกพอใจมาก พยักหน้าอย่างภาคภูมิ แต่ก็ไม่ลืมตักเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ชิ่งเอ๋ย ต่อให้เราเป็นคนหรือเป็นหมา ก็ต้องรู้จักถ่อมตัวไว้”
“พี่สอนถูกแล้ว ข้าจะจดจำไว้ไม่ลืม”
พูดคุยกันเพลิน ๆ ไม่นานก็เดินผ่านระเบียงยาวไปถึงห้องโถงใหญ่ด้านในสุด
“ฮ่า ๆๆๆ ชิ่งเอ๋ย วันนี้เราสองพี่น้องรวยแล้ว!” โครงกระดูกเห็นกองเหรียญทองสูงเป็นภูเขาเล็ก ๆ ด้านหลังแท่นบูชาแล้วก็ร้องดีใจลั่น
“ยินดีด้วยพี่ ข้าขอแสดงความยินดีด้วย!” เจ้าหมาน้อยตะโกนตอบอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ภายใต้แสงทองเรืองรอง ทั้งคู่ละสายตาจากสิ่งอื่น ๆ ไปหมด
“ไป! ตามพี่ไปเก็บสมบัติ!”
โครงกระดูกเดินอาด ๆ มุ่งไปยังแท่นบูชา
“ฟิ้ว!”
แต่เพิ่งจะก้าวออกไปไม่กี่ก้าว สมบัติระดับวิญญาณทั้งสามชิ้นที่ลอยอยู่ในอากาศก็สั่นไหวทันที จากนั้นก็แผ่หมอกดำออกมา
แล้วพวกมันก็เคลื่อนไหว
สิ่งที่พุ่งเข้าโจมตีก่อนก็คือเชือกสวรรค์ระดับวิญญาณมันพันเข้าที่หัวของโครงกระดูกทันที
“เชือกหญ้าเน่า ๆ เส้นหนึ่ง คิดจะขวางข้า?”
โครงกระดูกยกมือคว้าทีเดียวดึงขาดออกเป็นสองท่อน โยนลงพื้นอย่างไม่ใยดี
ทันใดนั้น กระบองลมเมฆและกรรไกรเทพมารก็จู่โจมเข้ามาพร้อมกัน
“เหอะ ไม่จบไม่สิ้นจริง ๆ”
หมัดเดียวซัดออกไป
เสียง “ตึง ตึง” ดังขึ้น ไม้กระบองหักครึ่งตกลงพื้น
“ส่วนกรรไกรเน่า ๆ นี่…”
โครงกระดูกคว้าขึ้นมาแล้วบีบจนแหลกกลายเป็นเศษเหล็ก โยนทิ้งไว้ที่มุมหนึ่ง
“แหวะ ของขยะพรรค์นี้กล้าขวางทาง?” เจ้าหมาน้อยมองเศษเหล็กกับซากไม้บนพื้นแล้วถ่มน้ำลายใส่ เดินตามขึ้นไปอย่างไม่ยี่หระ
“ครืน ครืน ครืน!”
แต่ทันทีที่ทั้งสองไปถึงกลางแท่นบูชา เสียงครืนสนั่นก็ดังขึ้น เสาแสงพุ่งขึ้นจากพื้น
ภัยร้ายค่อย ๆ ปรากฏตัว
“พี่ ที่นี่เหมือนจะมีค่ายกลนะ!” ขนหมาน้อยลุกซู่ เผลอขยับเข้าใกล้โครงกระดูกแล้วพูดว่า “ดูแล้วน่าจะโหดพอตัว แก้ไม่ง่ายแน่ พี่มีวิธีไหม?”
“อืม”
“แก้ไม่ง่ายจริง ๆ เพราะข้าก็ไม่เข้าใจเรื่องค่ายกล” โครงกระดูกเกาศีรษะ
“งั้นพี่ก็ทำอะไรไม่ได้รึ?” เจ้าหมาน้อยถาม
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเลย”
พูดพลาง โครงกระดูกก็ยกเท้าขึ้นเหยียบลงไป
“โครม!”
เสียงระเบิดดังลั่น แท่นบูชาแตกร้าว ความสั่นไหวหายไปทันที แสงเรืองรองก็มืดลงอย่างเงียบงัน
แกร๊ก!
“สุดยอด!” เจ้าหมาน้อยพูดไม่ออก ได้แต่เอ่ยคำเดียวว่า “สุดยอด”
ในที่สุด ทั้งคู่ก็ไปถึงด้านหลังแท่นบูชา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ามีเงินแล้ว!”
“สาว ๆ ที่หออี๋หง รอข้าก่อนเถอะ ครั้งนี้ข้าจะเหมาทั้งหอ!”
โครงกระดูกหัวเราะลั่น ใช้สองมือคว้ากำเหรียญทองโยนขึ้นไปเล่น เสียงกรอบแกรบดังมาจากในชุดคลุมดำ
“ชิ่งเอาทั้งหมดใส่กระสอบ อย่าให้เหลือซักเหรียญ!”
โครงกระดูกควักกระสอบใบใหญ่ออกมาจากใต้เสื้อคลุม ตะโกนเร่ง
“ได้เลยพี่!”
เจ้าหมาน้อยรับกระสอบไป แล้วก็ใช้ขาโกยเหรียญทองใส่กระสอบอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เหรียญทองทั้งหมดถูกโกยใส่กระสอบหมดเกลี้ยง
“อ๊ะ ของกินนี่ดูน่าอร่อยแฮะ?” พอเก็บเหรียญหมด โครงกระดูกก็เหลือบไปเห็นเม็ดยา คว้าขึ้นมาหนึ่งกำแล้วยัดใส่ปากเจ้าหมาน้อย
“รสชาติดีจริง ๆ ด้วย!” เจ้าหมาน้อยพยักหน้าเห็นด้วย
“เอายังไงดี เหลือกระสอบอีกตั้งสองใบ เอาไปเก็บเป็นอาหารหมาดีไหม?” โครงกระดูกถาม
“ขอบคุณมากพี่!” เจ้าหมาน้อยตอบด้วยความซาบซึ้ง
“เป็นพี่น้องกัน พูดอะไรแบบนั้น?”
หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ยุ่งอยู่พักใหญ่ กระสอบสิบกว่าใบที่เตรียมมาก็ถูกบรรจุจนเต็มหมด
“แล้วของที่เหลือล่ะ?” เจ้าหมาน้อยถามต่อ “พวกหนังสือหรือวิชาฝึกต่าง ๆ …”
“เผาไปเถอะ ของพวกนี้มันห่วยแตก ถ้าแพร่ออกไปคนฝึกเข้าก็มีแต่จะซวย!” โครงกระดูกไตร่ตรองแล้วตัดสินใจดีดนิ้วกระดูกขาวเบา ๆ ไฟลุกพรึ่บเผากองหนังสือทันที
“อ๊ะ พี่ ที่นี่มีประตูหินอีกบาน ข้างในอาจมีสมบัติเหลืออยู่ไหม?” เจ้าหมาน้อยอุทาน
“โอ้ ข้างในน่ะนอกจากศพก็มีแต่ของไร้ค่า ไม่มีเหรียญทองซักเหรียญ ไม่สนใจแล้วล่ะ ไปกันเถอะ”
โครงกระดูกพูดพลางแบกกระสอบเจ็ดแปดใบแล้วเดินออกไป
เจ้าหมาน้อยก็แบกตามไปอย่างดีใจ เต็มไปด้วยกระสอบเงิน