ตอนที่ 180 กลิ่นนี้...ไม่ธรรมดา
ตอนที่ 180 กลิ่นนี้...ไม่ธรรมดา
ตอนที่ 180 กลิ่นนี้...ไม่ธรรมดา
หลังจากซัดหมัดเดียวปลิดชีพอ๋าวปี้ฟาง จักรพรรดิหมาป่าอสูรกลืนฟ้ารู้สึกร้อนรุ่ม พลังภายในยังเอ่อล้น ไร้ที่ปลดปล่อย
ตอนแรกเขาคิดจะกลับไปหาพระชายา แต่เมื่อนึกถึงสภาพของนางที่เมื่อคืนยังแทบเอาชีวิตไม่รอด เขาก็ได้แต่ถอนหายใจ
ถ้าเสริมอีกดอก ชีวิตแต่งงานข้าอาจจะจบลงถาวร
สุดท้าย เขาก็หันสายตามายังเหล่ายอดฝีมือที่เหลือของสายตะวันแดง...
ภายใต้พลังระดับจ้าวอสูรของเขา พวกนั้นไม่มีแม้แต่โอกาสจะหนี
ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก
และเมื่อไม่มีเหล่าผู้แข็งแกร่งคอยควบคุม เหล่าทหารของสายตะวันแดงก็แตกพ่ายทันที
ภัยพิบัติของเผ่าหมาป่าอสูรกลืนฟ้าจบลงแล้ว
“อ๋าวอวิ๋น!”
“พะย่ะค่ะ!”
“อีกไม่กี่วัน หลังข้าจัดการเรื่องในเผ่าเสร็จ เจ้าพาข้าไปหาลูกข้า ไปกราบท่านผู้สูงศักดิ์คนนั้นด้วย ข้าอยากคารวะผู้ที่กอบกู้ราชวงศ์ของข้า!”
จักรพรรดิกล่าวด้วยแววตาเร่าร้อน
“รับทราบ”
อ๋าวอวิ๋นก้มหน้ารับคำ
“แล้วก็ไล่ไอ้พวกขยะอย่างอ๋าวเถี่ยออกจากตำหนักมกุฎราชกุมารซะ ที่นั่นเป็นของอ๋าวชิ่ง ต่อให้เขาไม่กลับมาก็ไม่มีใครแตะต้องได้!”
อ๋าวอวิ๋นเหลือบมองเจ้านายผู้กลับลำไว แล้วก็เงียบ ๆ ก้มหน้าจากไป
“อากาศดีจริง ๆ เลย~”
อี้เฟิงเหยียดแขนออกมายืดเส้นยืดสาย แล้วเดินเล่นไปยังด้านหลังโรงฝึก
“อาจารย์!”
“คารวะอาจารย์!”
ที่แปลงดินฝั่งหลังโรงฝึก อู๋หย่งหงและพวกยังคงตั้งหน้าตั้งตาพรวนดิน เมื่อเห็นอี้เฟิงก็รีบโค้งคำนับ
“ทำต่อเถอะ ข้าแค่เดินเล่น”
อี้เฟิงยิ้ม เดินชมงานรอบ ๆ ดูแล้วแม้ช้าหน่อย แต่คุณภาพก็ยังถือว่าใช้ได้
“เอ่อ...อาจารย์ขอรับ...”
จู่ ๆ หลูต้าซงก็เดินเข้ามาอย่างเกรงใจ พร้อมกลิ่นอึเต็มตัว
ใช่ กลิ่นนั้นไม่ใช่เพราะเขาสกปรกหรอก ตรงข้าม เขาอยากจะล้างกลิ่นนี้ใจแทบขาด แต่ไม่กล้าใช้พลังแม้แต่น้อย ถ้าอาจารย์ไม่อนุญาต
“มีอะไร?”
อี้เฟิงถาม
“เอ่อ...บ้านท่านหวัง บ้านท่านจาง บ้านท่านหลี่ ขนเสร็จหมดแล้วขอรับ อาจารย์...ข้าไปได้หรือยัง?”
แววตาหวังเต็มเปี่ยมกับการปลดปล่อย
“อ้อ? ขนหมดแล้วเรอะ”
อี้เฟิงเหลือบมองปริมาณปุ๋ยในแปลง
ยังไม่พอแฮะ
พอเจอแรงงานทองคำแบบนี้ จะปล่อยหลุดมือไปได้ยังไงกันเล่า
เขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมด้วยเมตตา
“เจ้าดูสิ ชีวิตคนเราควรทำให้จบเป็นเรื่อง ๆ ไป งานนี้ยังไม่เสร็จ จะไปได้ยังไง? เหลืออีกเยอะเลย สู้ต่ออีกนิดนะ”
ปึ้ก!!
ใจของหลูต้าซงแทบพัง
เขาปรมาจารย์ปรุงโอสถอันดับหนึ่งแห่งหนานซา
ที่ตอนนี้กลายเป็นกรรมกรขี้เต็มตัว
ทุกวันเขาต้องคลุกคลีกับกลิ่นอุจจาระ ชีวิตที่เคยสูงส่งกลายเป็นอดีต
ตอนนี้นึกว่าจะหลุดพ้นแล้วกลับต้องขุดต่ออีก?
แต่เขาไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่พยักหน้าทั้งน้ำตาคลอ
อี้เฟิงมองท่าทางหงอย ๆ ของเขา แล้วก็เริ่มรู้สึกผิด
“สงสัยคิดว่าข้าให้ค่าแรงน้อยแหง ๆ…”
เขาจึงกล่าวจริงจังขึ้น
“ไม่ต้องห่วง ถ้าขนเสร็จ ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน!”
แววตาของหลูต้าซงกลับมาสดใสทันที
ท่านอาจารย์ให้อภัยข้าแล้ว
“ขอบคุณอาจารย์! ขอบคุณอาจารย์!!”
อี้เฟิงเห็นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ไอ้คนนี้ก็น่ารักใช้ได้
แถมดูจะเป็นคนขี้เกรงใจ ไม่น่าจะใช่พวกดื้อหัวชนฝาแบบที่คิด
“เอาล่ะ ไปขนของต่อเถอะ ถ้าบ้านคนอื่นหมดแล้ว...ก็ไปขนของบ้านข้า!”
“ขอรับ!”
มีแรงใจแล้ว หลูต้าซงก็พุ่งไปทำงานอย่างกระตือรือร้น
พอเปิดฝาถังหลังโรงฝึก เขาก็หันหน้าหนีทันที ตามสัญชาตญาณของผู้ผ่านประสบการณ์ร่วงลงไปแล้วครั้งหนึ่ง
แต่ครั้งนี้...
กลิ่นไม่มา?
ไม่เพียงแค่ไม่เหม็น ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ลอยขึ้นมา?
เขาตกตะลึง
ที่ข้าง ๆ ถังเต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน
“เดี๋ยว...”
“นั่นมัน...สมุนไพรระดับจ้าว?”
“และนั่น...ดอกติงจี๋ของระดับปรมาจารย์?”
เขาสูดลมหายใจเข้าอย่างแรง
ดวงตาเบิกโพลง สมุนไพรเหล่านี้เป็นของหายากที่แม้แต่จักรพรรดิยุทธยังต้องแย่งชิง
และนี่มันขึ้นอยู่รอบถังขี้?
“ไม่...เป็นไปไม่ได้…”
สมุนไพรระดับนี้ปกติต้องปลูกในดินศักดิ์สิทธิ์ ใช้เวลานับพันปีถึงจะขึ้นมาได้
นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง?
แต่ยังไม่จบ...
เมื่อเขากำลังครุ่นคิด ทันใดนั้นเอง...
ดวงตาเขาเบิกโพลงอีกครั้ง
“นั่นมัน...”
นิ้วของเขาชี้ไปยังกองอุจจาระของสุนัขกองหนึ่งในถัง
ทั้งตัวของหลูต้าซงสั่นระริก