ตอนที่ 156 เจ้าหมาน้อย ลุย!
ตอนที่ 156 เจ้าหมาน้อย ลุย!
ตอนที่ 156 เจ้าหมาน้อย ลุย!
แต่พอนางคิดได้แค่นั้น ขาก็ถูกเตะซ้ำเข้าให้อีกครั้งอย่างจัง
“ซี้ด!”
อ๋าวชิ่งเฉิงถึงกับแสยะปากในร่างหมาป่าอสูร ดวงตาจ้องเขม็งไปยังชายชุดดำเต็มไปด้วยความอาฆาตพลังสังหารพุ่งพล่านออกมาทั้งร่าง
“เจ้าหมาเอ๊ย ยังจะกล้าจ้องอีกงั้นเรอะ?”
เสียงยังไม่ทันจบ ก็เตะเข้าไปที่ก้นของอ๋าวชิ่งเฉิงอีกหนึ่งดอก
ความโกรธแค้นและความอัปยศอดสูที่ท่วมท้น ทำให้ร่างของอ๋าวชิ่งเฉิงสั่นเทิ้มทั้งตัว แต่ในสภาพตอนนี้ อย่าว่าแต่จะตอบโต้ แค่จะเปล่งเสียงพูดยังแทบเป็นไปไม่ได้
“ฮึ!”
ชายชุดดำส่งเสียงฮึอย่างเย่อหยิ่ง แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยพวกนางไปเลยแม้แต่น้อย ทั้งเตะ ทั้งถีบไม่หยุด ยังไม่พอ ยังไม่รู้ไปเอาแส้จากไหนมาฟาดอีก พวกหมาป่าอสูรกลืนฟ้าวิ่งวุ่นกรีดร้องกันทั่วโถง
เรียกได้ว่าเล่นเอาเพลินเลยทีเดียว
“อะไรกันเนี่ย?”
อี้เฟิงที่กำลังงีบบนเก้าอี้อยู่นั้นเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปก็สะดุ้งตื่นจากเสียงโหวกเหวกทั้งหลาย เขารีบลุกขึ้นนั่งขยี้ตา แล้วเดินโซเซออกไปทางโถงหน้า
พอได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามา ชายชุดดำที่กำลังเล่นสนุกอยู่ก็รีบกระโดดลงไปนอนกลางฝูงหมาป่าอสูรทันที ยื่นขาและแขนเข้าไปในปากของสองตัว แล้วกอดอีกตัวไว้บนหน้าอก
พร้อมกับดิ้นพล่านออกเสียง...
“อะแบ้ อะแบ้!”
“อย่ากัดข้า! อะแบ้ แบ้ๆๆ~ ช่วยด้วย~ ช่วยข้าด้วย~!”
อี้เฟิงที่เดินเข้ามาพอดีก็เห็นฉากนี้เข้าเต็มตา อาการง่วงหายวับรีบคว้าด้ามไม้ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าใส่ทันที
“หมาบ้าอะไรโผล่มาแถวนี้ กล้ามากัดคนในโรงฝึกของข้าเรอะ?”
ความโกรธของอี้เฟิงพุ่งขึ้น เขาหวดด้ามไม้ใส่ฝูงหมาป่าทุกตัวอย่างไม่ยั้ง แม้ปกติจะรักหมา แต่เจอหมาบ้าพวกนี้ก็ไม่ออมมือให้แน่นอน
ต้องออกแรงสุดชีวิต กว่าจะจัดการพวกหมาบ้าให้แน่นิ่งไปหมดได้ แล้วถึงค่อยช่วยโครงกระดูกออกมาได้สำเร็จ
“อะแบ้ อะแบ้!”
โครงกระดูกหลบอยู่หลังอี้เฟิงอย่างกลัวสุดขีด
“ไปไกลๆ อย่าบังตา เดินไปตรงไหนก็ไป” อี้เฟิงกลอกตาใส่แล้วผลักเขาไปด้านหลัง ก่อนจะหันกลับมามองเหล่าหมาบ้าที่นอนแน่นิ่งอยู่ พร้อมครุ่นคิดว่าจะจัดการยังไงดี
ในตอนนั้นเอง อ๋าวชิ่งก็เดินออกมาพอดี
พอเห็นฝูงหมาป่าอสูรกลืนฟ้านอนเกลื่อนพื้น ตัวเขาก็ชะงัก ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า โดยเฉพาะตัวหนึ่งที่เป็นหมาป่าสีขาวซึ่งจ้องมาทางเขาด้วยสายตาเคียดแค้นนั่น ทำเอาเขาแทบร้องอุทานออกมา
แต่แม้จะตกใจ ทว่าในใจก็ปริ่มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจ
ใช่แล้ว...
ในฐานะสัตว์เลี้ยงของนายท่านและลูกน้องของโครงกระดูก จะมาโดนรังแกได้ยังไงกัน
พวกหมาป่าอสูรกลืนฟ้าเล็กๆ นั่นหรือเทพธิดาอะไรนั่น ก็แค่นี้แหละ
อี้เฟิงเอง เมื่อเห็นว่าเจ้าหมาน้อยที่เดินออกมานั้นมีรูปลักษณ์เหมือนกับหมาป่าทั้งหมดที่นอนกองอยู่ ก็ชะงักเหมือนกัน
แววตาของเขาส่องประกายขึ้นทันใด
เขากำลังปวดหัวเรื่องนี้พอดี แล้วอยู่ๆ ก็เหมือนฟ้าประทานโอกาสมาให้แบบนี้ เขาจะรออะไรอีกล่ะ?
เขารีบคว้าหมาป่าตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วย่อตัวลงสำรวจ
จากนั้นก็ใช้มือตบเบาๆ
“หมาตัวผู้!”
อี้เฟิงส่ายหัว แล้วโยนหมานั่นออกไปนอกประตู
จากนั้นคว้าอีกตัว...
ก็ยังเป็นตัวผู้อีก
โยนทิ้งไปเหมือนเดิม
แต่เขายังไม่ยอมแพ้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าหมาหลายตัวนี่จะไม่มีตัวเมียสักตัว
แล้วหลังจากลองหยิบ ลองดูทีละตัวจนถึงตัวสุดท้าย เป็นหมาขาวตัวหนึ่ง เขาก็เบิกตาโพลงแล้วตบเข่าพลางอุทาน
“แจ่มล่ะ!”
พูดจบ เขาก็ปิดประตูหน้าบ้าน แล้วอุ้มเจ้าหมาขาวเดินตรงไปหาอ๋าวชิ่ง
“เจ้าหมาน้อย ฤดูใบไม้ผลิของเจ้ามาถึงแล้ว”
“ลุยเลย!”
พูดจบก็โยนหมาขาวใส่หน้าอ๋าวชิ่งทันที
คำพูดของอี้เฟิงทำเอาอ๋าวชิ่งเบิกตาโต มองหมาขาวที่หมดแรงบนพื้น แล้วความคิดในใจก็พลุ่งพล่าน
นายท่านถึงกับ...
เขกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่
“เอ้า ยังจะยืนเฉยอะไรอีก เจ้าอยากได้มานานแล้วไม่ใช่เรอะ?”
อี้เฟิงกระตุ้น
ร่างของอ๋าวชิ่งสั่นเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองอี้เฟิงด้วยสายตาเลื่อมใสสุดขีด
ไม่อยากเชื่อเลย...
นายท่านถึงกับรู้ความต้องการในใจลึกสุดของเขา แล้วยังจะช่วยทำให้มันเป็นจริงอีก
ใช่แล้ว...
ถูกต้อง
อ๋าวชิ่งคนนี้ อยากจัดการกับอ๋าวชิ่งเฉิงมานานแล้ว ไม่ใช่แค่ในอดีต ปัจจุบันก็ยิ่งอยาก
ในใจเขา การที่อ๋าวชิ่งเฉิงเคยใส่ร้ายและทำร้ายเขาอย่างรุนแรงนั้น แม้แต่ฆ่านางยังไม่สาสมใจ มีแค่ ‘เหยียบให้แหลก’ เท่านั้นถึงจะสะใจ
ในเมื่อเป็นแบบนี้...
เขากัดฟันแน่น แล้วหันไปมองอ๋าวชิ่งเฉิงอย่างดุดัน
“เจ้า...เจ้า...เจ้า...”
อ๋าวชิ่งเฉิงเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบากราวกับไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเลยสักนิดว่าอ๋าวชิ่งกำลังจะทำอะไรกับนาง หรือว่าคำพูดพวกนั้นหมายถึงอะไรกันแน่
ขณะที่นางยังสับสน...
อ๋าวชิ่งก็พุ่งเข้าใส่
“โครม!”
หมาป่าอสูรกลืนฟ้าสีขาวร้องโหยหวน ดวงตาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างยากจะเชื่อ สมองว่างเปล่าไปในพริบตา
นาง...
เทพธิดาของเผ่าหมาป่าอสูรกลืนฟ้า...
ผู้นำแห่งความหวังของสายตะวันแดง...
ว่าที่อันดับหนึ่งแห่งเผ่าอสูรในอนาคต...
กลับถูกอ๋าวชิ่ง...เศษสวะผู้นี้...