ตอนที่ 145 งานพิเศษ

ตอนที่ 145 งานพิเศษ

“พอแล้ว ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการ พวกเจ้าสามคนไปดูหลังบ้านกันก่อนเถอะ จะเริ่มงานเมื่อไรก็แล้วแต่พวกเจ้าเลย” อี้เฟิงเอ่ยเสียงราบเรียบ

“ขอรับ”

ทั้งสามพยักหน้าด้วยความเคารพและสำนึกขอบคุณ รีบแย่งกันรับสมบัติในฝันไปกอดแน่น ๆ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังหลังโรงฝึก

พอเห็นทั้งสามคนเดินไปแล้ว อี้เฟิงจึงหันกลับมามองหลู่ต้าเซิงอีกครั้ง

คิ้วของเขาขมวดแน่น

ถึงโดยปกติอี้เฟิงจะเป็นคนใจกว้าง แต่ไม่ได้แปลว่าเขาจะปล่อยคนที่จงใจมาหาเรื่องไว้ได้ง่าย ๆ

ยิ่งคิ้วของอี้เฟิงขมวดแน่นขึ้นเท่าไร หลู่ต้าเซิงก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงแรงกดดันแปลกประหลาดถาโถมเข้ามา ทำให้ร่างกายเขาอ่อนแรงจนแทบขยับไม่ได้

แรงกดดันนี้ ถึงแม้จะไม่ได้รุนแรงแบบตรงไปตรงมาเหมือนกับไอ้โครงกระดูกนั่น แต่กลับลึกล้ำยิ่งกว่า ราวกับเป็นแรงกดข้ามมิติหรือเป็นธรรมชาติที่แผ่ขยายอยู่โดยรอบ

ชั่วพริบตา เขาทรุดตัวหมอบลงกับพื้น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

“ว่ามา เจ้ามาที่นี่ทำไมกันแน่?” อี้เฟิงถามเสียงเรียบเย็น

“ขะ...ขะ...ข้า...”

หลู่ต้าเซิงหน้าเผือด ปากตะกุกตะกัก แต่ทันใดนั้น ดวงตาเขาก็เปล่งแสงวาบ รีบพูดออกไปว่า “ท่านขอรับ! ข้าได้ยินคนอื่นพูดว่าที่ดินของท่านกำลังจะเปิดถาง เลยตั้งใจจะมาถามว่าท่านต้องการคนช่วยไหม!”

“เจ้าก็มาหางานทำงั้นหรือ?” อี้เฟิงมองเขาแบบครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

“ใช่! ข้ามาหางานจริง ๆ!”

หลู่ต้าเซิงรีบพยักหน้ารัว เมื่อเห็นอี้เฟิงเริ่มคล้อยตามก็เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ รีบพูดอย่างจริงใจทันที “ข้าพูดจริง ๆ นะ! ข้าแค่ชอบล้อเล่นเท่านั้นเอง ที่พูดเมื่อกี้ก็แค่ล้อเล่น!”

เห็นสีหน้ารู้สึกผิดอย่างจริงใจของเขา อี้เฟิงก็เริ่มเชื่อขึ้นมานิดหน่อย

ถึงชายคนนี้จะดูเพี้ยน ๆ ไม่น่าไว้วางใจ แต่ก่อนหน้านี้อี้เฟิงก็เคยบอกเรื่องเปิดถางดินกับชาวบ้านไปหลายคนและในยุคสมัยแบบนี้ คนธรรมดายังไงก็ลำบากจะคลานไปหาแม้แต่งานเล็ก ๆ ก็ไม่แปลก

ยิ่งไปกว่านั้น คนแปลกหน้าคนนี้ก็ไม่มีความแค้นอะไรกันกับเขา อี้เฟิงเลยเริ่มคิดว่าอาจจะไม่ใช่คนมาหาเรื่องจริง ๆ

“ถ้าเจ้ามาหางาน งั้นก็อย่าคุกเข่าอยู่ตรงนั้นเลย” อี้เฟิงกล่าวขณะมองเขาขึ้นลง “แต่คราวหลังอย่าพูดล้อเล่นอะไรแบบนี้อีก เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!”

หลู่ต้าเซิงรีบลุกขึ้น สีหน้าผ่อนคลายอย่างชัดเจน

แต่พอนึกถึงเมื่อครู่ที่จ้าวยุทธทั้งสามคนได้รับโอกาสอะไรบางอย่าง แววตาเขาก็สว่างขึ้น หัวเริ่มคิดแผนใหม่ รีบพูดขึ้นว่า “ท่าน ข้ามาแบบเร่งด่วนเหมือนกับพวกเขา ไม่มีของติดมือมาเลย ไม่ทราบว่าท่านพอมีไหม?”

“ข้ามีของให้เจ้าใช้ก็ได้” อี้เฟิงตอบ “แต่ก็อย่างที่เห็น งานถางดินมีคนทำหมดแล้ว ถ้าจะมีก็เหลือแค่งานพิเศษเท่านั้น เจ้าจะแน่ใจไหมว่าไหว?”

อี้เฟิงพิจารณาเขาขึ้น ๆ ลง ๆ

“ได้ขอรับ ได้! งานอะไรข้าก็ทำได้!” หลู่ต้าเซิงรีบรับคำทันที ยิ่งเห็นว่าอี้เฟิงจะให้ของเลย ยิ่งกระตือรือร้นเข้าไปใหญ่

ในใจเขาตอนนี้เต็มไปด้วยความดีใจ

ชีวิตช่างพลิกผันจริง ๆ ไม่มีใครรู้ว่าอีกเสี้ยววินาทีจะเกิดอะไรขึ้น คนอย่างหลู่ต้าเซิงสมกับเป็นนักปรุงอันดับหนึ่งแห่งหนานซาจริง ๆ วางแผนเก่ช่างประจบได้ดี

ดูสิ วิกฤตกำลังจะผ่านไปแถมอาจจะคว้าโชคใหญ่มาได้อีกต่างหาก

ของระดับวิญญาณเชียวนะ ของระดับวิญญาณ แค่คิดถึงก็ลืมแหวนมิติที่เสียไปสองวงไปหมดแล้ว

เขายิ้มแก้มปริในใจ ภูมิใจในไหวพริบของตัวเองขั้นสุด

“ท่านขอรับ รีบบอกข้ามาเลยว่าให้ข้าทำอะไร! ข้าพร้อมเต็มที่แล้ว!” หลู่ต้าเซิงกล่าวอย่างกระตือรือร้น ลืมไปเสียสิ้นว่าอี้เฟิงน่ากลัวขนาดไหนหรือแม้แต่โครงกระดูกที่เขาเหยียบอยู่ก็ยังโคตรน่ากลัว

อี้เฟิงนิ่งคิดนิดหนึ่ง จากนั้นถามขึ้นมาเสียงนิ่ง ๆ ว่า

“แบก...ขี้ไหวไหม?”

“แบก...ขี้?”

หลู่ต้าเซิงที่เมื่อครู่ยังฮึกเหิมสุดขีดถึงกับค้างเติ่งทันที