ตอนที่ 143 นี่มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย
ตอนที่ 143 นี่มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย
ตอนที่ 143 นี่มันเวรกรรมอะไรกันเนี่ย
บรรพชนฉิงซานสบตากับอี้เฟิง รีบโค้งตัวให้ทันที ไม่กล้าเอ่ยสักคำ
“เจ้าเป็นใคร?”
น้ำเสียงของอีกฝ่ายช่างไม่น่าฟัง อี้เฟิงขมวดคิ้วถามออกไปตรง ๆ
“ข้าเป็นใครงั้นหรือ?”
หลู่ต้าเซิงหัวเราะเย็นชา ก่อนจะเปิดเผยสัญลักษณ์สมุนไพรสีขาวบนหน้าอก โชว์ออกมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “เห็นนี่แล้วคงเข้าใจนะ ข้าจะบอกชื่อให้ก็ได้ หลู่ต้าเซิง!”
ว่าแล้วเขาก็เชิดหน้าขึ้นสูง มองอี้เฟิงด้วยสายตาจากที่สูง
อี้เฟิงขมวดคิ้วนิด ๆ
มองดอกไม้ขาวที่ดูเหมือนดอกไว้อาลัยบนอกของหลู่ต้าเซิง แล้วยู่ปากอย่างเบื่อหน่าย
หลู่ต้าเซิง?
ไม่เคยได้ยินชื่อเลยด้วยซ้ำ
ยิ่งทำหยิ่งท่าทางยโสนัก อี้เฟิงก็ไม่สนว่าจะมาพร้อมบรรพชนฉิงซานหรือไม่ โบกมืออย่างไร้เยื่อใย “พี่ฉิงซานเชิญข้างใน ส่วนเจ้า ข้าไม่รู้จัก ไปซะ”
คำพูดของอี้เฟิงทำเอาหลู่ต้าเซิงแทบระเบิดด้วยความโมโห
สัญลักษณ์บนอกของเขาคือเครื่องหมายประจำตัวของนักปรุงโอสถและตัวเขาหลู่ต้าเซิงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นนักปรุงอันดับหนึ่งแห่งหนานซา แต่ชายคนนี้กลับไม่รู้จักเขา?
“ไอ้หนุ่ม!”
สีหน้าหลู่ต้าเซิงเปลี่ยนเป็นเย็นชา เอ่ยเสียงเข้ม “ข้าไม่มีเวลามานั่งเถียงกับเจ้า แค่จะถามว่าลูกแก้วเปลวเพลิงอยู่ที่เจ้าใช่ไหม?”
“ลูกแก้วอะไร? ไม่รู้จัก”
อี้เฟิงตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
“ยังจะกล้าแกล้งโง่อีก ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ปรานี!”
สีหน้าหลู่ต้าเซิงแข็งกร้าวขึ้นก้าวเข้าหาอี้เฟิงทันที
“จะทำอะไร?”
อี้เฟิงขมวดคิ้วถาม
“หึ! ถ้าไม่ยอมเอาลูกแก้วออกมา ข้าจะหักขาเจ้าทั้งสองข้าง แล้วถล่มโรงฝึกบ้านี่ให้ราบ!”
พูดจบ เขาก็พุ่งเข้าใส่อี้เฟิง
ระหว่างที่โจมตี ฝ่ามือของเขาหงายขึ้นกลายเป็นกรงเล็บคมกริบ พุ่งตรงไปยังลำคอของอี้เฟิง
เพียงชั่วขณะก่อนที่กรงเล็บนั้นจะถึงตัว...
หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่คุ้นเคยเข้า
ผ้าคลุมดำนั่น...?
“เฮือก!”
เขาชะงักไปทันที
ผ้าคลุมดำนั่นมันคือของเขานี่?
แล้วถ้ามันอยู่ตรงนี้ งั้นใต้เท้าอี้เฟิง?
เขารีบมองไปยังใต้เท้าของอี้เฟิงทันที
แล้วก็เห็นร่างที่คุ้นเคย แม้กลายเป็นเถ้าธุลี เขาก็ยังจำได้
“พระเจ้า...!”
หลู่ต้าเซิงเบิกตากว้าง พึมพำเสียงเบา ๆ ความหวาดผวาพุ่งพรวดขึ้นหัวจนแทบล้มทั้งยืน
ขาพับทรุดลงทันที แรงพุ่งที่พุ่งมาก่อนหน้านี้ กลายเป็นแค่รอยครูดลากยาวมาหยุดอยู่ที่เท้าของอี้เฟิงพอดี
“ขะ...ขะ...ขะ...”
ฟันบนกระทบฟันล่าง ใบหน้าเขาซีดเผือดเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มองอี้เฟิงอย่างตัวสั่นแล้วพึมพำออกมาอย่างตะกุกตะกักว่า
“ท่าน...ท่าน...ท่านผู้เฒ่า เข้าใจผิด! เข้าใจผิดจริง ๆ! เมื่อกี้ข้าแค่ล้อเล่น! ขะ...ข้า...ข้ามาเอ่อ...มาส่งของให้ท่าน!”
พูดพลางมือก็สั่นเทา ถอดแหวนมิติออกจากนิ้ว วางลงตรงหน้าของอี้เฟิงอย่างเคารพยิ่ง
“ขอรับไว้ด้วย!”
วางเสร็จก็หันหลังหนีไปทันที
ตอนจะหนี ยังสะดุดพื้นล้มกลิ้งไปหนึ่งตลบ แต่ก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไม่หยุด
ระหว่างที่วิ่ง น้ำตาก็ร่วงอย่างไม่รู้ตัว
“บัดซบ!”
“นี่ข้าไปก่อเวรอะไรไว้กันแน่! เมืองผิงเจียงบ้าบอนี่ ต่อให้ตายก็ไม่กลับมาอีก!”
เขาสบถในใจพลางวิ่งอย่างสุดชีวิต รู้สึกเสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของบรรพชนฉิงซานดันทะลึ่งกล้ามาเล่นที่นี่
ชายเจ้าของโรงฝึกคนนี้ไม่ใช่แค่ยอดฝีมือธรรมดา แต่โคตรใหญ่ต่างหาก
ไม่อย่างนั้น จะเหยียบโครงกระดูกสุดแกร่งนั่นเละอยู่ใต้เท้าได้ไง?
แต่ตอนนี้ เขาไม่สนอะไรแล้ว ขอแค่หนีให้พ้นจากโรงฝึก พ้นจากผิงเจียง พ้นจากหนานซาเลยด้วยซ้ำ
“กลับมานี่!”
แต่ยังไม่ทันวิ่งพ้น เสียงของอี้เฟิงก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
คำพูดนั้นราวกับเสียงปีศาจ ทำให้หลู่ต้าเซิงชะงักค้างอยู่กับที่ กลายเป็นรูปปั้นทันที...