ตอนที่ 141 ชะล่าใจเกินไป คนผู้นั้นเป็นเจ้าสำนัก
ตอนที่ 141 ชะล่าใจเกินไป คนผู้นั้นเป็นเจ้าสำนัก
ตอนที่ 141 ชะล่าใจเกินไป คนผู้นั้นเป็นจ้าวยุทธ
“ดี เช่นนั้นก็ตามนี้ พวกจักรพรรดิอสูรทั้งหลาย เราส่งคำสั่งลงไปก่อน จัดระเบียบแนวป้องกันของแต่ละดินแดนให้เรียบร้อย”
“ส่วนพวกเราก็จะเรียนรู้จากวิธีของมนุษย์ จับโจรก็ต้องจับหัวหน้าโจรก่อน เราจะร่วมมือกันสังหารพวกจักรพรรดิยุทธของมนุษย์ให้หมดก่อน พวกฝูงชนที่เหลือ ค่อยรวบกวาดทีหลัง”
“แผนดี!”
เสียงเอ่ยจบลง พวกจักรพรรดิอสูรต่างก็ปลดปล่อยคลื่นพลังอันมหาศาลออกมา จนกระทั่งอากาศแถวนั้นหวีดร้องเป็นสาย
จากนั้นร่างพวกเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นประกายแสงหลายสาย พุ่งทะยานสู่หุบเขาอย่างไม่อาจต้านทาน
“ท่านทั้งหลาย ที่ด้านหน้าไม่ไกล เราพบพลังของมนุษย์!”
“ถูกต้อง มีสองพลังที่แข็งแกร่ง น่าจะเป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิยุทธของมนุษย์ เราร่วมมือกันโจมตีทันที พยายามชิงชัยชนะครั้งแรกของเราให้ได้!”
“ดี!”
“ดี!”
เสียงตอบรับดังขึ้นไม่ขาดสาย แต่ละเสียงเปี่ยมไปด้วยพลังมั่นใจ ยิ่งฟังยิ่งแน่วแน่
ชั่วพริบตา จักรพรรดิอสูรทั้งสี่ก็พุ่งตรงไปยังจุดที่มีคลื่นพลังนั้น
เหนือฟากฟ้า
บุรุษผมขาวคนหนึ่งยืนลอยกลางอากาศโดยมีดาบยาวในอ้อมแขน สายตาเย็นชากวาดมองผ่านแนวเขา
ในเวลานั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลสี่สายพุ่งมาทางตน
นัยน์ตาเขาหรี่ลง สายตาเฉียบคมจ้องตรงไปทันที
เพียงแค่สบตาเดียว ก็จับจ้องไปที่จักรพรรดิอสูรทั้งสี่ของฝั่งฉางเกิง
เพียงแค่สบตาเดียว ก็ทำให้พวกจักรพรรดิอสูรเหงื่อเย็นไหลซึม ความรู้สึกเสียวสันหลังแผ่ซ่าน
“ชะล่าใจไปแล้ว เป็นจ้าวยุทธ! ถอนกำลัง!”
ในบรรดาพวกจักรพรรดิอสูร จักรพรรดิอสูรหลิวหยางที่เฉียบคมที่สุดรีบตะโกนเตือน เห็นชัดว่าอีกฝ่ายเป็นจ้าวยุทธ จึงไม่รีรอรีบบอกพวกเดียวกัน แล้วหันหลังพุ่งทะยานหนีทันที
จักรพรรดิอสูรฉางเกิงและหวังชวนที่อยู่ใกล้กันก็เช่นกัน เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผาก พากันรีบหนีตามหลิวหยางไป
ทว่า จักรพรรดิอสูรเพลิงชิงที่เชี่ยวชาญด้านความเร็วนั้นอยู่หน้าสุด เขายังคงจ้องมองชายผมขาวแน่นิ่ง ไม่ได้ยินคำเตือนของหลิวหยางและไม่ทันคาดคิดเลยว่าเบื้องหน้าเขาจะเป็นยอดฝีมือระดับจ้าวยุทธ
“ทั้งสามคน เจ้านี่ดูทรงพลังอยู่บ้าง แต่ถ้าเราสี่คนร่วมแรงร่วมใจกัน ต้องสังหารมันได้แน่นอน”
“ข้าเร็วกว่า ข้าจะจู่โจมจากด้านหน้า พวกเจ้าสามคนช่วยดึงเวลาไว้”
“ศึกนี้ พวกเราชนะชัวร์!”
“ข้า จักรพรรดิอสูรเพลิงชิง ขอออกลุยก่อน!”
เขาส่งเสียงเรียกสหายสองสามคำ แล้วพุ่งออกไปพร้อมกับกางปีกออก ร่างเหยี่ยวหัวล้านปรากฏขึ้นทันใด ปล่อยคลื่นพลังอันรุนแรงถาโถมเข้าใส่ชายผมขาว
สายตาเย็นชาของชายผมขาวในที่สุดก็ขยับ
ดาบยาวในมือที่อุ้มไว้ก็ถูกชักออกมา ฟาดฟันลงไปอย่างไม่มีลีลาใดๆ
“อะไรกัน?”
แววตาของจักรพรรดิอสูรเพลิงชิงเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังมหาศาล เขารีบตะโกนออกมา “พวกจักรพรรดิอสูรทั้งหลาย เจ้าคนนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่ข้าคาด รีบมาช่วยกันรับดาบนี้ไว้เร็ว!”
ทว่าหลังจากเสียงเขาจบลง ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดตอบกลับมาเลย
เขารีบหันมองข้างกายทันที แต่กลับพบว่า จักรพรรดิอสูรหลิวหยางและพวกหายไปนานแล้ว ดวงตาเขาเบิกโพลงด้วยความตกใจ
ดาบนั้นก็ฟาดลงมาพอดี
จักรพรรดิอสูรเพลิงชิง
ดับ!
“ฟู่ว!”
ในขณะเดียวกัน พวกจักรพรรดิอสูรหลิวหยางก็หนีไปไกลนับพันลี้แล้ว หายใจหอบถี่ หยาดเหงื่อเปียกชุ่มทั่วร่าง
พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า มนุษย์จะส่งยอดฝีมือระดับจ้าวยุทธมาด้วย
ยิ่งไม่คาดคิดว่ายังไม่ทันได้แตะเนื้อต้องตัวฝ่ายตรงข้ามเลยด้วยซ้ำ ก็เสียจักรพรรดิอสูรไปหนึ่งตนแล้ว
“ทำยังไงดี?”
“ตัดสินใจเร็วเข้า!”
“ใช่! การปรากฏตัวของยอดฝีมือระดับจ้าวยุทธนั้น เกินกว่าที่พวกเราจะควบคุมได้แล้ว!”
ชั่วขณะนั้น จักรพรรดิอสูรอีกสามตนหารือกันด้วยเสียงร้อนรน อารมณ์ห้าวหาญก่อนออกศึกไม่เหลือแม้แต่น้อย
“ท่านทั้งหลาย ไม่มีทางแล้ว เรื่องนี้มันเกินกำลังของพวกเราไปแล้วจริงๆ”
จักรพรรดิอสูรหลิวหยางออกมา สีหน้าเคร่งเครียดพลางกล่าว “เริ่มจากจักรพรรดิอสูรโบ๋กู่ แล้วก็มาถึงจักรพรรดิอสูรเพลิงชิง นี่มันเป็นแค้นเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน ศึกระหว่างสองเผ่าพันธุ์ต้องระเบิดขึ้นแน่นอน เหลือแต่ต้องขึ้นเขา...ไปแจ้งข่าวแก่ท่านผู้นั้นแล้ว!”
“ท่านซ่งเคอ...?”
เพียงแค่เอ่ยชื่อผู้นั้น เหล่าจักรพรรดิอสูรต่างตัวสั่นไปตามกัน
ผู้นั้นคือราชันแห่งเผ่าอสูรแห่งหนานซา ต้องรู้ไว้ว่าอสูรตนนั้นคือระดับที่สูงกว่าจักรพรรดิอสูรเสียอีก ในสายตาของท่านนั้น พวกจักรพรรดิอสูรอย่างพวกเขาก็เป็นเพียงแค่แมลงเท่านั้น
แต่เรื่องราวมันลุกลามมาถึงจุดนี้แล้ว แม้ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใดก็ไม่อาจเลี่ยงได้อีกต่อไปแล้ว