ตอนที่ 94 ผิดแผกจากสามัญ

ตอนที่ 94 ผิดแผกจากสามัญ

“ดูท่า...สถานการณ์จะไม่สู้ดีนัก”

ในโรงฝึกยุทธ์ อี้เฟิงวางฝ่ามือแตะหน้าผากจงชิง พร้อมกับขมวดคิ้ว แม้จะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เจ้าตัวกลับไม่ฟื้นขึ้นมา

“เกรงว่าคงต้องใช้ยาเม็ดนั้นแล้วล่ะ”

อี้เฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าการจะปรุงยานั้นขึ้นมาต้องใช้ของอีกมากมาย

ดูท่าต้องเข้าเขาอีกรอบแล้วสิ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาอี้เฟิงก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น ไม่รู้ว่าสมาคมเป่าฟงจัดการเรื่องนี้ไปถึงไหนแล้ว

“ท่านอาจารย์! ภารกิจสำเร็จลุล่วง เราไม่เพียงจัดการคนต้นเหตุ แต่ยังล้มสมาคมพ่อค้าผิงเจียงไปทั้งสมาคม!”

ในขณะนั้นเอง อวิ๋นสงก็นำคนมารายงาน

เมื่ออี้เฟิงเดินออกมาหน้าประตู ก็ต้องตกตะลึงไปทันที

ในมือของผู้ติดตามอวิ๋นสงแต่ละคน หิ้วหัวคนไว้หนึ่งหัว ซึ่งในนั้นก็มีหัวของเหมาหลิน

“ดีมาก!”

เห็นฉากนี้ อี้เฟิงถึงกับสะใจ

สมาคมเป่าฟงนี่ทำงานรวดเร็วจริง ๆ ศิษย์ ข้าล้างแค้นให้เจ้าแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้อี้เฟิงแปลกใจยิ่งกว่าก็คือ สมาคมเป่าฟงถึงกับล้มสมาคมพ่อค้าผิงเจียงลงทั้งองค์กร

โหดใช้ได้เลย

“พูดเถอะ อยากได้รางวัลอะไร ขอแค่ข้าทำได้จะให้หมด” อี้เฟิงกล่าวอย่างใจกว้าง

อวิ๋นสงทำงานได้ดี ขืนไม่ให้รางวัลก็คงเกินไป แม้ต้องควักส่วนแบ่งกำไรทั้งหมดเขาก็ยินดี ถ้ามันแลกกับการแก้แค้นได้

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าอวิ๋นสงก็เปี่ยมด้วยความยินดี

เพราะรู้ดีว่าแค่เศษเสี้ยวจากชายผู้นี้ก็อาจพลิกชะตาชีวิตของเขาได้แล้ว

แต่ปัญหาคือเขาไม่กล้ารับ

จึงรีบกล่าวอย่างสุภาพว่า “ท่านกล่าวเกินไป นี่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไม่กล้ารับรางวัลใด ๆ”

เรื่องเล็กน้อย?

ไม่แปลกใจเลย

อี้เฟิงมองออก สองสมาคมนี้ดูเหมือนจะมีปัญหากันมานาน สมาคมเป่าฟงคงกำลังหาโอกาสจัดการอยู่พอดี ครั้งนี้เลยฉวยจังหวะนี้ลงมือ แถมยังช่วยล้างแค้นให้เขาอีกด้วย

อย่างนี้นี่เอง

“แน่ใจนะ ไม่เอารางวัลจริง ๆ?”

อี้เฟิงถามอีกครั้ง

“ไม่ต้องเลยขอรับ”

อวิ๋นสงตอบด้วยสีหน้าซับซ้อน แต่ในใจก็อดคาดหวังไม่ได้

“งั้นก็ได้”

อี้เฟิงพยักหน้าเพราะอีกฝ่ายก็เป็นพันธมิตรที่เขาเคยช่วยหาเงินให้มากมาย การไม่รับอะไรเลยก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

“ว่าแต่ท่านอาจารย์ แล้วพวกที่เหลือของสมาคมผิงเจียงล่ะ จะให้จัดการอย่างไรดี?” อวิ๋นสงถามอีกครั้ง

“พวกอื่นงั้นรึ?”

อี้เฟิงขมวดคิ้ว เรื่องพวกนี้ถามเขาทำไม?

แต่พอคิดดูดี ๆ มันก็สมเหตุสมผลอยู่เพราะเกี่ยวข้องกับหลายชีวิต อวิ๋นสงแม้เป็นประธานสมาคมก็ยังลังเลจึงมาขอคำแนะนำ

เมื่อเป็นเช่นนี้ พูดสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

เขาลูบคางแล้วกล่าวว่า “ถ้าไม่ได้ทำชั่วก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าให้หมด ทิ้งชีวิตไว้บ้างก็ถือเป็นการทำบุญ...แต่คนที่สมควรตาย อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว”

อวิ๋นสงได้ยินก็ตาเป็นประกาย ไม่อาจไม่รู้สึกศรัทธา

ยอดคนก็คือยอดคน ความเมตตาและจิตใจกว้างขวางเช่นนี้ ไม่ใช่ใครก็มีได้

“ท่านอาจารย์ช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก!”

“ไม่ต้องชมมาก”

อี้เฟิงหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าเช่นนั้น ขออนุญาต ข้าขอตัวไปสะสางเรื่องอื่นก่อน” อวิ๋นสงกล่าวอย่างนอบน้อม

“ดี เดินทางปลอดภัย ว่าง ๆ แวะมาที่นี่อีกนะ” อี้เฟิงพยักหน้าพลางตอบอย่างมีไมตรี

อวิ๋นสงได้ยินคำพูดนี้ถึงกับสะดุ้ง น้ำตาแทบไหลด้วยความตื้นตัน

“แน่นอน แน่นอน”

แม้ไม่ได้รางวัลเป็นชิ้นเป็นอัน แต่แค่คำพูดนี้ ก็ถือว่าคุ้มค่าเกินพอแล้ว

เพราะมันแปลว่า ท่านอาจารย์ยอมรับเขาแล้ว

ในระยะยาว มันมีค่ามากกว่าอะไรทั้งหมด!

...

ในขณะเดียวกัน ลู่ฉิงซานก็นำผู้พิทักษ์ทั้งสิบแปดคนเดินทางมาถึงพรรคระเบิดฟ้าแล้ว

แต่ทันทีที่มาถึง ใบหน้าของเขาก็เคร่งเครียดทันที

เพราะสามสิบหกเทียนกาง เจ็ดสิบสองตี้ซา รวมถึงเหล่าอาวุโสและจูหยุนของสำนักฉิงซาน ถูกขังไว้ในค่ายกลบางอย่างทั้งหมด

“เกิดอะไรขึ้น?” บรรพชนฉิงซานส่งเสียงผ่านจิต

“ท่านอาจารย์ ลาก่อน ที่นี่...ไม่ธรรมดา” จูหยุนกล่าวผ่านจิต พลางนำเหล่าศิษย์ฝืนต้านแรงกดจากค่ายกล

สีหน้าบรรพชนฉิงซานตึงเครียด ยังไม่ทันคิดหาทางแก้ไข ก็สัมผัสได้ถึงอันตรายอันมหาศาล

จากนั้น...

บนท้องฟ้าเหนือค่ายกล เงาร่างหนึ่งในชุดขาวปรากฏขึ้น

มือไพล่หลัง ดวงตาเย็นชา จับจ้องมาที่บรรพชนฉิงซานอย่างไร้ปรานี...