ตอนที่ 92 กวาดล้างพรรคระเบิดฟ้า
ตอนที่ 92 กวาดล้างพรรคระเบิดฟ้า
ตอนที่ 92 กวาดล้างพรรคระเบิดฟ้า
คำถามของเหมาหลิน ทำเอาจิตยุทธ์ทั้งสามหน้าแดงก่ำจากความอึดอัด กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกไม่หยุด
ในใจถึงขั้นอยากฆ่าเหมาหลินให้รู้แล้วรู้รอด
บัดซบ ตาบอดเรอะ?
ไม่เห็นรึไงว่าฝ่ายตรงข้ามมีขุมกำลังแบบไหน แค่เรียงแถวกันแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่พวกเขาสามคน แต่เป็นสามราชายุทธ์ก็อาจพินาศได้
ทั้งสามยืนอึ้งไปนาน ไม่อาจเอื้อนเอ่ยสักคำ
ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ตัดขาดจากสมาคมพ่อค้าผิงเจียงแล้วหนีไปให้ไวที่สุด
เพราะเรื่องนี้ ขุมกำลังแบบนี้ พวกเขาไม่อาจแตะต้องได้เลย
“หืม? ท่านทั้งสาม?” แต่เหมาหลินดันไม่ดูตาม้าตาเรือ เอ่ยถามอีกครั้งพลางกระพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาคาดหวังมา
“หืมบ้าบออะไรของแก!”
จิตยุทธ์ที่เป็นหัวหน้าเงื้อฝ่ามือตบหน้าเหมาหลินฉาดใหญ่ จนดาวแทบหล่นใส่หัว แล้วพูดว่า “ประธานเหมา ของก็ซื้อเสร็จแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อนนะ”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้ คือเพื่อให้สำนักชิงซานเข้าใจว่าพวกเขาแค่ผ่านมา ‘ซื้อของ’
พูดจบ ทั้งสามก็รีบสบตากัน แล้วเตรียมจะรีบเบี่ยงตัวเดินออกไป พอไปถึงหน้าประตูก็ไม่มีใครขวาง
ทำเอาพวกเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
แต่ยังไม่ทันพ้นภัย เสียงของเหมาหลินผู้เพิ่งรู้สึกตัวจากการถูกตบก็ดังขึ้นมา
“ท่านทั้งสาม หมายความว่าไงกัน? เมื่อครู่ยังพูดอย่างมั่นใจว่าจะช่วยพวกเราจัดการพวกนั้นให้ได้ แล้วนี่จะทิ้งเรากลางทางหรือไง?”
เสียงนี้เอง
ทำให้สีหน้าของจิตยุทธ์ทั้งสามเปลี่ยนไปในทันที
ไม่กล้ารีรออีกต่อไป พวกเขาปลดปล่อยแรงจิตยุทธ์ออกมาเต็มที่ ตีเท้ากระแทกพื้นหวังจะทะยานหนีไป
แต่เพิ่งจะลอยขึ้น ก็รู้สึกถึงพลังอันตรายบางอย่างปกคลุมเข้ามาทันที
เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นลู่ฉิงซานลอยอยู่กลางอากาศ ฟาดมือออกไป ส่งมีดทำครัวในมือพุ่งออกมาปลดปล่อยแสงจ้า
กลางอากาศ แสงของมีดขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายแผ่กว้างถึงร้อยจั้ง ฟาดลงมาดังสายฟ้าฟาด
“โฮกกก!”
“ครืนนนน...”
เสียงระเบิดดังตามมาไม่ขาดสาย อาคารนับไม่ถ้วนถล่มลงเป็นแถบ รอยฟันจากมีดทำให้เกิดร่องลึกยาวหลายร้อยเมตร ฝุ่นตลบพวยพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า
จิตยุทธ์ทั้งสามเหงื่อท่วมหน้าผาก
ยืนอึ้งมองพลังของมีดทำครัวที่พุ่งลงมา ถึงแม้จะดูเป็นแค่ร่องดิน แต่ในใจกลับรับรู้ว่านี่ไม่ใช่ร่องธรรมดา แต่เป็นขอบเขตแห่งความตายที่พวกเขาไม่กล้าก้าวข้ามไปแม้แต่ก้าวเดียว
เพราะหากขยับอีกเพียงนิด มีดนั้นคงจะฟาดลงที่หัวพวกเขาแน่
คมมีดนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว
“ดูเหมือนว่าพวกเจ้า ก็เข้าร่วมในเรื่องนี้ด้วยใช่หรือไม่?”
เสียงแผดลั่นดังมาจากกลางอากาศ สายตาแหลมคมของบรรพชนฉิงซานจ้องตรงมาราวกับดาบ
พร้อมกันนั้น ทุกสายตาของสำนักฉิงซานก็หันมาจ้องด้วยเช่นกัน
ภายใต้แรงกดดันจากทุกสายตานั้น แม้แต่สามจิตยุทธ์ก็แทบทรุด พลังใจแทบแตกร้าว
“เหมาหลิน ข้าสาบานว่าจะสาปแช่งบรรพบุรุษแกให้หมด!”
ในที่สุด หนึ่งในจิตยุทธ์ก็ระเบิดอารมณ์ ด่ากลับไปทันที หากเจ้านั่นไม่พูดออกมาในจังหวะสำคัญ ป่านนี้พวกเขาก็คงหนีรอดไปแล้ว
“ข้ากำลังถามพวกเจ้า ว่าพวกเจ้าก็เข้าร่วมเรื่องนี้ด้วยใช่หรือไม่?” บรรพชนฉิงซานไม่สนใจว่าพวกมันจะกัดกันเองหรือไม่ ถามซ้ำด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
รู้ว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว สามจิตยุทธ์จึงตอบกลับอย่างกล้าหาญ “ใช่ พวกข้าเกี่ยวข้องด้วย”
“แล้วอย่างไร?”
“แม้พวกเราอาจไม่ใช่คู่มือของพวกเจ้า แต่ถ้าคิดจะลงมือกับพวกข้าจริง ๆ ก็ควรคิดให้ดีเกี่ยวกับฐานะของพวกเรา”
“โอ้?”
บรรพชนฉิงซานหรี่ตาลงเล็กน้อย
“พวกข้าเป็นคนของพรรคระเบิดฟ้าแห่งหนานซา เจ้าต้องรู้ว่าเมื่อพรรคของข้าเรืองอำนาจ ก็ไม่ใช่พวกเจ้าที่จะเทียบได้” จิตยุทธ์คนหนึ่งเชิดหน้ากล่าวอย่างองอาจ “แม้ปัจจุบันจะเสื่อมอำนาจลงบ้าง แต่อูฐที่ผอมตายก็ยังใหญ่กว่าม้า หากคิดจะทำอะไรพวกข้า ควรคิดให้ดีเสียก่อน!”
พูดจบ ทั้งสามก็เผยสีหน้าท้าทายอย่างมั่นอกมั่นใจ
ตอนแรกแม้จะถูกขุมกำลังของสำนักฉิงซานข่มไว้ แต่พอคิดถึงว่าพวกตนมีพรรคระเบิดฟ้าหนุนหลัง ก็มั่นใจว่าสำนักฉิงซานคงไม่กล้าแตะต้องพวกเขา
เหมาหลินก็เข้าใจในตอนนี้ ว่าทั้งสามคนนี้ไม่ใช่คู่มือของสำนักฉิงซาน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังเมื่อครู่ พลันเปลี่ยนเป็นมีประกายแห่งความหวังอีกครั้ง
ยังไงตอนนี้ก็อยู่ในเรือลำเดียวกันแล้ว
“ถ้าข้าจะลงมือกับพวกเจ้าล่ะ?”
ดวงตาของบรรพชนฉิงซานหรี่ลง เสียงเย็นยะเยือกจนเลือดเย็น
“ถ้าเป็นเช่นนั้น พรรคระเบิดฟ้าของพวกข้าย่อมไม่ยอมอยู่เฉยแน่ พวกข้าคือผู้อาวุโสของพรรคระเบิดฟ้า” จิตยุทธ์กล่าวอย่างไม่หวาดหวั่น
“เว้นแต่เจ้าจะกล้าเสี่ยงเปิดศึกกับพรรคของข้า!”
“ดีมาก”
สีหน้าของบรรพชนฉิงซานเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยากจะเดาว่าเขากำลังโกรธหรือกำลังยิ้ม
แต่ในวินาทีนั้นเอง เขาก็โบกมือลั่นคำสั่งก้องฟ้า
“ฟังคำสั่งข้า! ทิ้งผู้พิทักษ์สิบแปดคนไว้ประจำการ ส่วนที่เหลือให้จูหยุนเป็นผู้นำ เคลื่อนพลทันที ภายในหนึ่งวัน กวาดล้างพรรคระเบิดฟ้าให้สิ้นซาก!”
“ว่าไงนะ?”
จิตยุทธ์ทั้งสามที่เมื่อครู่ยังทระนงตนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปทันที จ้องมองบรรพชนฉิงซานอย่างไม่อยากเชื่อ
“เจ้า...เจ้า...”
“แค่เรื่องของคนธรรมดาคนหนึ่ง เจ้าถึงกับจะกวาดล้างพรรคระเบิดฟ้าเลยเรอะ เจ้า...เจ้ากล้าขนาดนั้นเลยหรือ?”