ตอนที่ 82 ชายชุดดำปริศนา

ตอนที่ 82 ชายชุดดำปริศนา

แต่แล้ว ในจังหวะนั้นเอง อี้เฟิงก็กระดกตัวขึ้นมาแล้วสบถคำหนึ่งออกมาทั้งยังหลับตาอยู่

“แมลงบ้าอะไรมาก่อกวนข้านอน?”

พลางสะบัดฝ่ามือด้วยท่าทีรำคาญเต็มที่

ต่อมา...

ต่อหน้าต่อตาของหลี่ม่อเช่อที่ตาค้าง แมลงพิษซึ่งกำลังจะเจาะเข้าร่างของอี้เฟิงก็ถูกฝ่ามือนั้นตบปลิวไปกระแทกกำแพงข้างๆ อย่างรุนแรง

“แปะ!”

เสียงดังเบาๆ ดังขึ้น ก่อนที่ร่างแมลงจะระเบิดแหลกเหลวติดกำแพง เหลือเพียงซากเปลือกหลังที่ร่วงลงกับพื้น

“ก๊าก!”

ทันทีที่แมลงพิษถูกตบแหลก ดวงตาของหลี่ม่อเช่อก็แทบถลนออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

พร้อมกันนั้น ร่างกายเขาก็รับแรงสะท้อนกลับจนต้องกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

แต่เขาไม่มีเวลาสนใจร่างกายที่เจ็บจากแรงสะท้อน หรือแม้แต่จะมองแมลงพิษที่เขาเลี้ยงดูมาหลายพันปีอีกครั้ง

เท้าเขาแตะอากาศแล้วหันหลังเผ่นหนีทันที

น่ากลัวเกินไปแล้ว...

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว...

ตอนนี้เขาอยากแค่หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไกลได้

ก็ในเมื่อม่านอาถรรพ์แห่งเงามืดทำงานแล้วแท้ๆ เขาก็มั่นใจว่าอีกฝ่ายถูกผนึกพลังแล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? เขานึกไม่ออกเลยจริงๆ!

ยิ่งไปกว่านั้น แมลงพิษของเขานั้น ไม่ใช่แค่ฆ่าคนได้โดยไร้ร่องรอย ร่างของมันยังแข็งแกร่งเหนือธรรมชาติ ต่อให้ถูกไฟเผา น้ำท่วมหรือแม้แต่นักยุทธ์ระดับจักรพรรดิลงมือตบเต็มแรง ก็ยังไม่แน่ว่าจะทำลายร่างของมันได้

แต่ชายคนนั้นแค่สะบัดมือทีเดียว แมลงที่เปรียบเสมือนชีวิตของเขาก็แหลกสลาย

แหลกจริงๆ?

พอนึกถึงภาพซากแมลงในหัว เขาก็เหมือนเห็นภาพตัวเองแหลกตามไปด้วย

นาทีนี้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิดกลับไปยุ่งกับโรงฝึกยุทธ์นั้นอีก ไม่เหลือความคิดจะช่วงชิงโชควาสนาของอี้เฟิงอีกแม้แต่น้อย แทบจะใช้ความเร็วที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตหลบหนีไปอย่างสิ้นท่า กลัวจนสุดใจว่าอีกฝ่ายจะไล่ตามมา

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม หลี่ม่อเช่อก็พุ่งเป็นเส้นแสงหนีออกจากขอบเขตเมืองผิงเจียง ไปยังเขตเวหาใกล้สำนักฉิงซาน

“ฮู้!”

“รอดแล้ว…”

เห็นว่าไม่มีใครตามหลังมา หลี่ม่อเช่อก็โล่งใจเหงื่อตก

แต่พอเพิ่งจะถอนหายใจได้ไม่นาน เขาก็ต้องตัวสั่นสะท้าน

เพราะตรงหน้าที่ไม่ไกลออกไปนัก จู่ๆ ก็ปรากฏชายชุดดำคนหนึ่งขึ้นมาเมื่อใดไม่รู้ เสื้อคลุมยาวปิดมิดทั้งตัว ศีรษะก็ก้มต่ำจนมองไม่เห็นใบหน้า

แต่การปรากฏตัวของชายคนนี้กลับทำให้หลี่ม่อเช่อรู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรง

อีกฝ่ายดูเหมือนไร้พลังยุทธ์ ไม่มีพลังใดแผ่ออกมา แต่กลับลอยนิ่งอยู่กลางเวหาไม่ไหวติง

ที่น่าประหลาดยิ่งกว่าคือ ตอนที่หลี่ม่อเช่อหลับตาสัมผัสพลังรอบตัวกลับไม่สามารถจับสัมผัสถึงการมีอยู่ของชายชุดดำคนนี้ได้เลย

“เจ้าเป็นใคร?”

หลี่ม่อเช่อถามด้วยน้ำเสียงลุกลี้ลุกลน

ใต้ชุดคลุมนั้นกลับไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่น้อย

ดวงตาหลี่ม่อเช่อหรี่ลง เท้าตวัดผ่านอากาศแล้วพุ่งหลบไปทางทิศตรงกันข้ามจากชายชุดดำนั้น

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่อยากยุ่งกับบุรุษปริศนาเบื้องหน้าเพราะความแปลกประหลาดนั้น ก่อให้เกิดแรงกดดันมหาศาลแก่เขาโดยไม่รู้ตัว

แต่แล้ว พอเพิ่งจะพุ่งตัวออกไปก็พบว่าชายชุดดำนั้นไปปรากฏอยู่ด้านหน้าเขาอีกครั้ง

ยังคงยืนนิ่งอยู่กลางอากาศเช่นเดิมและยังไม่มีพลังใดแผ่ออกมา

แต่หลี่ม่อเช่อกลับหน้าซีดเผือดทันที

เพราะแม้แต่ตอนอีกฝ่ายเคลื่อนย้าย เขาก็ยังมองไม่เห็นวิธีการราวกับว่าอีกฝ่ายอยู่ตรงนั้นมาตั้งแต่ต้นแล้ว…

“เจ้าคือใครกันแน่?”

เหงื่อเย็นผุดออกมาทั่วแผ่นหลังหลี่ม่อเช่อ แต่เขายังฝืนเอ่ยถามด้วยเสียงกัดฟัน

ชายชุดดำยังคงยืนนิ่งเช่นเดิม ไม่มีแม้แต่การขยับเขยื้อน

“หึ ทำตัวลึกลับ…ในเมื่อเจ้าไม่พูด ก็อย่าหาว่าข้าไม่เตือน”

หลี่ม่อเช่อแค่นเสียงเย็นชา เขารู้ว่าชายชุดดำนั้นไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ จึงตัดสินใจลงมือก่อน

เมื่อเสียงเขาสิ้นสุด กลิ่นอายระดับจ้าวยุทธ์ก็แผ่ซ่านทั่วเวหา ฝ่ามือพลิกเปลี่ยนเป็นฝ่ามือพลังราวกับสาดคลื่นถาโถมเข้ากระหน่ำชายชุดดำ

“โครมมมมมม…”

คลื่นพลังต่อเนื่องพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำเป็นระลอกซ้อนระลอก แรงโจมตีทรงพลังถึงขั้นฉีกเวหาให้ว่างเปล่าและบิดเบี้ยว

“มีจอมยุทธ์ต่อสู้อยู่?”

ณ ขณะเดียวกัน ที่สำนักฉิงซานซึ่งอยู่ไม่ไกล หลู่ต้าซงที่กำลังปิดด่านอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งตัวขึ้นเวหา มุ่งหน้าไปยังทิศทางของคลื่นพลังต่อสู้