ตอนที่ 76 ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมเสียข้าวสารหมดถัง
ตอนที่ 76 ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมเสียข้าวสารหมดถัง
ตอนที่ 76 ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมเสียข้าวสารหมดถัง
หลังจากเดินออกจากห้อง อี้เฟิงก็พุ่งตรงไปที่ห้องน้ำ
ปล่อยของรัว ๆ แบบไม่มียั้ง
“อ่า สบายตัวจริง ๆ”
“แต่ทำไมวันนี้ท้องไส้ปั่นป่วนไม่หยุด? ต้องเป็นเพราะของในร้านอาหารนี่แหละ สงสัยไม่สะอาดแน่ ๆ” อี้เฟิงนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องน้ำบ่นพึมพำ
ขณะเดียวกันในห้องนั้น สองสาวก็มีสีหน้าทรุดลงเรื่อย ๆ
ฤทธิ์ยาสองขวดผสมกันกลายเป็นพลังโจมตีขึ้นสมอง ร่างกายของทั้งคู่ร้อนผ่าว เหงื่อหอมซึมตามผิว ยิ่งไปกว่านั้นมือไม้เริ่มควบคุมไม่อยู่ นิ้วเรียวเลื่อนจับขอบโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
“ท่าน...ท่านอี้ ทำไมยังไม่กลับมาสักที?”
เหมาอวิ๋นเอ๋อร์กัดฟันแน่น พูดอย่างยากลำบาก
“ขะ...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์ก็ทรมานสุด ๆ เช่นกัน ถึงจะเป็นผู้ฝึกตน แต่กับยาแบบนี้ก็แทบไม่ต่างจากคนธรรมดา นางรู้สึกว่าถ้าไม่หาทางระบายออก ร่างกายอาจจะระเบิดได้
แต่แล้ว...
เหมาอวิ๋นเอ๋อร์ก็พุ่งเข้ามากอดแขนนางแน่น
“เจ้า...เจ้าถอยไปนะ!”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์ตะโกน แต่พอเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายริมฝีปากก็เริ่มเคลื่อนเข้าไปใกล้แบบห้ามไม่อยู่
เพียงชั่วพริบตาเดียว
ไฟร้อนก็ลุกโชน
“กลับมาแล้ว~”
ในที่สุดอี้เฟิงก็เดินกลับเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ แต่พอเปิดประตูออก...
สิ่งที่เห็นคือ...
สองสาวกำลังแนบชิดติดกัน ร่างกายแนบแน่นในท่าทางที่เกินจะอธิบาย
เขายืนอึ้งกับภาพตรงหน้า
“เหวอ...นี่มันยูริชัด ๆ!”
“ขอโทษที ข้า...ข้ารบกวนแล้ว ข้าน้อมคารวะ!”
พูดจบ เขาก็หันหลังจะปิดประตูออกไปทันที
“ท่านอี้ เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่อย่างที่เห็นนะ!”
“ฟังเราก่อน!”
สองสาวรีบร้องไล่หลัง แต่ฤทธิ์ยาทำให้พวกนางขยับตัวไม่ได้
ได้แต่มองประตูที่ถูกปิดแกร๊กลงต่อหน้าอย่างหมดหนทาง
ด้านนอก อี้เฟิงย่นหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน
ไม่คิดเลยว่าแม้จะดูดีเรียบร้อย แต่ทั้งคู่เบื้องหลังจะเป็นแบบนี้
ข้า...ข้ารับไม่ไหวจริง ๆ
เขาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินจากไป
ก่อนออกจากบริเวณนั้น เขายังไม่ลืมห้อยป้ายห้ามรบกวนไว้หน้าห้องด้วย
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
อี้เฟิงกลับบ้าน นอนกลิ้งรับแดดเช้าสบายใจ พร้อมลูบหัวเจ้าหมาน้อยข้างกาย...
ที่สมาคมพ่อค้าผิงเจียง เหมาหลินที่นั่งหัวโต๊ะพ่นเลือดออกมาเต็มคำ
มือสั่นเทา ชี้หน้าลูกสาวตัวเอง
“เจ้าว่าอะไรนะ? ไม่เพียงเจ้าไม่สำเร็จภารกิจแถมยังเสียแผ่นทองแดงอันล้ำค่า...สุดท้ายยังถูกผู้หญิงอีกคนกินซะอีก?”
เหมาอวิ๋นเอ๋อร์น้ำตาคลอ เบิกตาแดงเรื่อย ๆ แล้วทรุดลงนั่งบนพื้น ร่างสั่นเทิ้ม
พึมพำตอบเบา ๆ ราวกับไร้วิญญาณ
นางไม่เคยคิดเลย...
ว่าครั้งแรกในชีวิตของนาง...
จะเป็นของ...ผู้หญิงด้วยกัน...
พร้อมกันนั้นที่สำนักเสวียนอู่ หนิงเสวียนอู่ก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมคำรามลั่น
“ว่าไงนะ? เจ้า...เจ้าบอกว่าภารกิจของเจ้าคือการนอนกับผู้หญิงงั้นเรอะ?”
เย่าอวิ๋นเอ๋อร์คุกเข่าอยู่ตรงหน้า สีหน้าเครียดจัด กัดฟันแน่น ไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อย
“แล้วดาบคู่ดาวดับของข้าล่ะ?”
“แพ้...แพ้พนันไปแล้วเจ้าค่ะ...”
เสียงนางเบาราวยุงกระซิบ
ทันใดนั้น หนิงเสวียนอู่ก็ทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้
ความโกรธทะลักล้นจนใช้หมัดทุบอกตัวเองไม่หยุดพร้อมกับพ่นเลือดออกมาเป็นสาย
“ใจเย็นก่อน เจ้าสำนัก ใจเย็นก่อนเถอะ!”
“ใจเย็นก่อนเถอะเจ้าสำนัก!”
ทุกคนในโถงต่างตกใจจนรีบคุกเข่าร้องขอ
เวลาผ่านไปพักใหญ่ หนิงเสวียนอู่ถึงได้ชี้หน้าเย่าอวิ๋นเอ๋อร์ด้วยมือที่สั่นระริก
“เจ้า...ไปยืนสำนึกผิดอยู่ที่หน้าผาเสวียนอู่หนึ่งปีเต็ม ห้ามออกมาจนกว่าจะหมดโทษ!”