ตอนที่ 14 ท่านผู้อาวุโสตั้งใจปลุกปั้นข้า

ตอนที่ 14 ท่านผู้อาวุโสตั้งใจปลุกปั้นข้า

บนใบหน้าของอ๋าวชิ่งปรากฏความไม่อยากจะเชื่ออย่างรุนแรง

เมื่อครู่ที่อี้เฟิงทุบเหล็กด้วยฆ้อน ไฟแลบเล็กๆ พุ่งกระจายออกมา ซึ่งในสายตาของเขา มันเปล่งประกายดั่งดวงดาว สาดกระจายไปทั่ว

“ฟู่ววว!”

แต่นี่มันไม่ใช่แค่ประกายไฟธรรมดา

มันคือแก่นแท้ของวิถียุทธ์ชัดๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นเผ่าอสูร ระบบการฝึกฝนต่างจากมนุษย์ แต่ของพิเศษระดับนี้ ก็ยังสามารถมอบประโยชน์ยิ่งใหญ่แก่เขาได้เช่นกัน

โดยเฉพาะเมื่อประกายไฟเหล่านั้นกระทบลงบนร่างของเขา เหมือนกับได้ผ่านพิธีชำระของวิถียุทธ์

บาดแผลที่สาหัสจนรักษาไม่หายมาครึ่งปี กลับหายไปถึงสองส่วนในชั่วพริบตา

“ปัง!”

อีกหนึ่งฆ้อนฟาดลงมา

ประกายไฟพวยพุ่งอีกครั้ง บางส่วนตกกระทบอ๋าวชิ่งจนเขารู้สึกสดชื่นไปทั้งร่าง

บาดแผลหายไปเกินครึ่งแล้ว

เขาหันไปมองอี้เฟิงที่อยู่ข้างๆ แม้จะดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ทำไมเงาร่างนั้นจึงดูยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ? เปล่งแสงสีทองออกมาราวกับดวงอาทิตย์น้อยๆ ที่เจิดจ้าเหลือเกิน

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว...”

อ๋าวชิ่งพึมพำอย่างตื่นเต้น น้ำตาซึมขณะมองอี้เฟิง สายตาที่เคยเต็มไปด้วยความเคียดแค้นกลับเปลี่ยนเป็นความซาบซึ้งกินใจ

“มนุษย์ผู้ยิ่งใหญ่ผู้นี้ จับข้ามาเพื่อปลุกปั้นข้านี่เองและที่เคยดูหมิ่นเหยียดหยามข้า ก็เพื่อฝึกจิตใจของข้าให้เข้มแข็งขึ้น!”

“พ่อของข้าเคยพูดไม่รู้กี่ครั้ง ว่าข้าเย่อหยิ่งเกินไป เป็นแค่ดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่เคยผ่านการขัดเกลา นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาดูแคลนข้า”

“ใช่เลย ต้องเป็นแบบนี้แน่!”

“ไม่อย่างนั้นจะอธิบายได้ยังไง ว่าท่านผู้นี้ทั้งหยามข้าแต่ก็ช่วยรักษาข้าในเวลาเดียวกัน?”

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หัวใจของอ๋าวชิ่งก็เต็มไปด้วยความละอาย

ผู้อาวุโสผู้นี้ไม่เพียงช่วยชีวิตเขา แต่ยังทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งฝึกจิตและรักษาบาดแผลให้เขา แล้วเขาทำอะไร?

กลับไปเกลียดผู้มีพระคุณเสียได้

ช่างน่าละอายยิ่งนัก

เขาอยากจะตบหน้าตัวเองแรงๆ สักหลายที

“ข้าจะทำให้ท่านผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด!”

“มัวแต่นั่งเสียใจไม่มีประโยชน์ พยายามสุดกำลังต่างหาก ที่จะตอบแทนท่านผู้อาวุโสได้ดีที่สุด!”

สายตาอ๋าวชิ่งแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม ขาทั้งสี่เริ่มเร่งความเร็ว ลมเบาๆ ยังพัดตามหลังเขาขณะหมุนเครื่องสูบลม

“ดีมาก เจ้าเป็นหมาที่ไม่เลวเลย”

เห็นเปลวไฟในเตาหลอมลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ อี้เฟิงก็เอ่ยชม

จริงด้วย

การไม่ทำให้ผู้อาวุโสผิดหวังนี่แหละคือคำขอบคุณที่ดีที่สุด

อ๋าวชิ่งดีใจสุดๆ ที่ได้รับคำชมจากอี้เฟิง แค่คิดว่าทุกสิ่งที่ผู้อาวุโสทำก็เพื่อเขา เขาก็ไม่รู้สึกว่าการทำงานให้เป็นเรื่องน่าอับอายอีกต่อไป

ได้รับการปลุกปั้นจากยอดฝีมือระดับนี้ คือเกียรติสูงสุดของชีวิต

อีกไม่นาน มีดครัวเล่มใหม่ของอี้เฟิงก็สำเร็จเป็นรูปร่าง

ส่วนอ๋าวชิ่ง เหงื่อโชกทั่วตัว หอบหายใจถี่ แต่เขาไม่สนใจความเหนื่อยล้า สายตาจับจ้องไปยังมีดที่ยังร้อนวาบอยู่ตรงหน้า

“มีดเล่มนี้…”

ไม่ทันพูดจบ อี้เฟิงก็หยิบมันจุ่มน้ำให้เย็น แล้วดึงขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอาอ๋าวชิ่งตาโต

“นี่มันระดับจัก…เอ่อ…ระดับจ้าว…ไม่ใช่ๆ…”

สุดท้าย เขาก็ไม่สามารถประเมินระดับของมีดเล่มนี้ได้เลย เพราะมันเกินขอบเขตความรู้ของเขาไปแล้ว

เขารู้แค่ว่า...

นี่คืออาวุธระดับเทพที่เขาเคยเห็น ระดับสูงที่สุดในชีวิต

เฮ้อ

โชคดีจริงๆ ที่ได้เห็นการเกิดของอาวุธเทพชิ้นนี้ แถมยังได้มีส่วนร่วมในการสร้างมันด้วย

“ฮ่าๆๆๆ!”

“ท่านพ่อ วันหนึ่งท่านจะเห็นเอง ว่าข้าก็ไม่ได้ด้อยกว่าลูกคนอื่นของท่านเลย!”

“หากท่านรู้ว่า ข้าได้ร่วมมือกับยอดฝีมือท่านนี้ในการสร้างอาวุธเทพระดับนี้ ท่านคงจะไม่ดูถูกข้าอีก!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น อ๋าวชิ่งก็ส่งสายตาขอบคุณไปยังอี้เฟิง

ผู้มีพระคุณ

โชคชะตาเปลี่ยนผันและในที่สุดก็มาถึงข้า อ๋าวชิ่ง

ถ้าได้อยู่กับท่านผู้อาวุโสนี้อีกสักพักละก็...หึหึ!

เห็นเจ้าหมาตัวนี้ทำหน้าท่าคล้ายหมาบ้า อี้เฟิงก็เหลือบมองมันอย่างเบื่อหน่าย

หมานี่ ไม่รู้เป็นพันธุ์อะไร แต่ดูยังไงก็เหมือนฮัสกี้สุดๆ

อาจจะเป็นฮัสกี้ของโลกนี้ล่ะมั้ง?

“อาจารย์ขอรับ มีแขกมาขอรับ” จงชิงเดินเข้ามารายงานอย่างนอบน้อมจากด้านหน้า

“อืม มาแล้วหรือ”

อี้เฟิงพยักหน้าเบาๆ ขณะชื่นชมมีดเล่มใหม่ แล้วเดินออกไปยังห้องโถงด้านหน้า

ที่หน้าประตู มีสาวน้อยอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดยืนอยู่

รูปร่างอรชร ใบหน้าละเอียดอ่อน แม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่ก็งดงามอย่างโดดเด่น เป็นหญิงสาวที่งามจับตา…