บทที่ 20 ใครจะปฏิเสธสาวสวยได้ลงคอ?

บทที่ 20 ใครจะปฏิเสธสาวสวยได้ลงคอ?

◉◉◉◉◉

วันที่หกกันยายน วันรุ่งขึ้นหลังจากปล่อยเพลง «ปีกที่มองไม่เห็น» เพลงยังคงเงียบกริบ

วันที่เจ็ดกันยายน ก็ยังคงเงียบสงบเช่นเคย

ในบริษัท เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มดังกระหึ่มขึ้น

“แป้กแล้ว”

“จะไม่ให้แป้กได้ยังไง?”

“นั่นสิ เดือนนี้มันศึกเทพชนเทพชัดๆ แถมยังปล่อยเพลงช้าไปหลายวันอีก ต่อให้เป็นพี่จือก็ยังต้องแป้ก”

สำหรับเสียงวิจารณ์เหล่านี้ หวังโม่ไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

แต่เขาก็ตั้งใจเข้าไปดูข้อมูลต่างๆ ของเพลง «ปีกที่มองไม่เห็น»

ยอดเล่น: 358 ครั้ง ยอดดาวน์โหลด: 122 ครั้ง ยอดเก็บเข้าคอลเลกชัน: 220 ครั้ง

อัตราส่วนระหว่างยอดดาวน์โหลดกับยอดเล่นสูงถึง 1:3 อย่างน่าทึ่ง

นั่นหมายความว่า ในบรรดาคนฟังเพลงสามคน จะมีหนึ่งคนที่ดาวน์โหลดเพลง

ในช่องความคิดเห็น มีความคิดเห็นอยู่สิบกว่าข้อความ

【แสงดาว】: “เพลงเพราะขนาดนี้ ทำไมไม่มีคนเลยอ่ะ?” 【ฟังสายฝน】: “เพลงดีไม่ดัง” 【ความผิดของเพื่อนซี้】: “ขอทำนาย: เพลงนี้ดังแน่!...ถ้าดังแล้วมาเตะฉันทีนะ” 【ชายดีที่หาไม่ได้อีกแล้ว】: “เพราะมากจริงๆ เดี๋ยวผมไปช่วยโปรโมทดู เผื่อจะได้ผล”

เพียงแค่ข้อมูลเหล่านี้ หวังโม่ก็มั่นใจแล้วว่า: ถึงแม้โลกจะเปลี่ยนไป แต่ความรู้สึกที่เพลงนี้มอบให้กับผู้คน ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

วันที่แปดกันยายน

โทรศัพท์มือถือของหวังโม่ได้รับข้อความหนึ่ง: “บัตรออมทรัพย์หมายเลขท้าย 1314 ของท่าน ณ วันที่ 8 กันยายน เวลา 10:01 น. มีเงินเดือนเข้าบัญชี จำนวน 59,012 หยวน ยอดคงเหลือ 59,012.5 หยวน”

นี่คือรายได้ในเดือนสิงหาคมของเขา

ประกอบด้วย: เงินเดือนพื้นฐาน 5,000 หยวน และส่วนแบ่งอีก 54,000 หยวน

เดิมทีบริษัทจะจ่ายเงินเดือนในวันที่ 10 แต่พอดีติดวันหยุดสุดสัปดาห์ ก็เลยจ่ายเงินเดือนล่วงหน้า

ส่วนโบนัสหนึ่งแสนหยวนที่เขาได้มาก่อนหน้านี้ ห้าหมื่นให้หลิวเจิ้งเหวินยืมไป ห้าหมื่นคืนให้หยวนสง

ก่อนเงินเดือนจะออก ในบัตรเหลืออยู่แค่ 5 เหมา

ตลอดทั้งเดือนสิงหาคม ยอดดาวน์โหลดของ «ไม่เป็นไร» สูงถึง 215,000 ครั้ง ทิ้งห่างอันดับสองที่มียอดดาวน์โหลด 81,000 ครั้งไปกว่าเท่าตัว นี่ก็คือที่มาของส่วนแบ่งกว่าห้าหมื่นหยวนของหวังโม่

“น้อยไปหน่อยนะ...”

หวังโม่ขมวดคิ้ว

คฤหาสน์ของเขา ต้องผ่อนเดือนละหลายแสนหยวนเลยนะ

แต่หวังโม่ก็รู้ว่าศักยภาพของ «ไม่เป็นไร» ในปัจจุบันยังถูกดึงออกมาไม่ถึงที่สุด เมื่อเฮ่าหมิงซิงเริ่มรับงานแสดง เมื่อช่องทางอื่นๆ นำเพลงนี้ไปใช้ เมื่อเพลงกลายเป็นเพลงฮิตหรือกระทั่งเพลงคลาสสิก ถึงตอนนั้นรายได้ของเขาถึงจะพุ่งทะยานอย่างแท้จริง

และ!

เพลงที่สองของเขาก็ปล่อยออกมาแล้ว

“«ปีกที่มองไม่เห็น» จะทำเงินให้ฉันได้เท่าไหร่กันนะ?”

หวังโม่หักนิ้วคำนวณดูแล้ว แต่ก็คำนวณไม่ออก

แต่เขากล้ายืนยันได้เลยว่า จะต้องมากกว่า «ไม่เป็นไร» อย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น «ไม่เป็นไร» มีนักร้องนำไปคัฟเวอร์ไม่กี่คน แต่ «ปีกที่มองไม่เห็น» กลับมีเป็นกองทัพ

นักร้องคนหนึ่งนำไปคัฟเวอร์ ก็ได้ค่าลิขสิทธิ์ก้อนโต

นักร้องสิบคนนำไปคัฟเวอร์ ก็ได้ค่าลิขสิทธิ์สิบก้อนโต

...

โจวเผิง

ใช่แล้ว ก็คือเจ้าหนุ่มที่ใช้หูฟัง HD820 ฟังเพลง «ไม่เป็นไร» นั่นแหละ

ตั้งแต่เดือนกรกฎาคมที่เขาได้เป็นผู้ดูแลกลุ่มแฟนคลับอยู่หนึ่งเดือน เขาก็ติดมันงอมแงมจนถอนตัวไม่ขึ้น

น่าเสียดายที่ในเดือนสิงหาคม “สุขเคล้าความทุกข์” ได้ค้นพบเพลง «ไม่เป็นไร» และแย่งตำแหน่งผู้ดูแลของเขากลับไป

หลังจากนั้น «ไม่เป็นไร» ก็ได้แสดงพลังการต่อสู้อันแข็งแกร่ง และคว้าอันดับหนึ่งของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่มาครอง ซึ่งก็เป็นการพิสูจน์ว่าสายตาของ “สุขเคล้าความทุกข์” นั้นเฉียบคมจริงๆ

นี่ก็คือความหมายของการมีอยู่ของกลุ่ม “ผู้ค้นพบหมายเลข 1”

เมื่อได้เห็นสมาชิกในกลุ่มของตัวเองค้นพบเพลงดีๆ ที่ถูกมองข้าม และบดขยี้ผลงานของนักร้องชื่อดังเหล่านั้น ทุกคนในกลุ่มต่างก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

สำหรับการเสียตำแหน่งผู้ดูแลไป โจวเผิงยอมรับในฝีมือของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ยอมแพ้

ดังนั้น เมื่อเดือนกันยายนเริ่มต้นขึ้น เขาก็ทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการค้นหาเพลง

วันหนึ่งมี 24 ชั่วโมง เขาก็ใช้เวลา 20 ชั่วโมงไปกับการค้นหาเพลงใหม่ในคลังเพลง สาบานว่าจะต้องหาเพลงดีๆ ที่ถูกมองข้ามให้เจอ แล้วทวงตำแหน่งผู้ดูแลกลับคืนมาให้ได้

เพื่อการนี้ เขากระทั่งปฏิเสธคำเชิญของแฟนสาวที่ชวนเขาไปนอนดูนาฬิกาเรืองแสงในผ้าห่มด้วยกัน

แต่ทว่า

เวลาผ่านไปหลายวัน โจวเผิงก็ยังคงคว้าน้ำเหลว

ชาร์ตเพลงเดือนกันยายนเรียกได้ว่าเป็นศึกเทพชนเทพ มีเพลงดีๆ อยู่ไม่น้อย

แต่หลังจากผ่านไปห้าหกวัน ไม่ว่าจะเป็นโจวเผิงหรือเพื่อนร่วมกลุ่ม “ผู้ค้นพบหมายเลข 1” อีก 2,000 คน ก็ยังไม่สามารถค้นพบเพลงดีๆ ที่ถูกมองข้ามและเป็นที่ยอมรับของคนในกลุ่มได้เลย

ระหว่างนั้น มีเพื่อนร่วมกลุ่มหลายคนส่งเพลงที่ตัวเองค้นพบมา แต่ก็ไม่ได้รับการยอมรับจากคนในกลุ่ม

ด้วยเหตุนี้ ผู้ดูแลกลุ่มในเดือนกันยายน ก็ยังคงเป็น: สุขเคล้าความทุกข์

“ทรมานจัง ต้องดูวิดีโอสร้างแรงบันดาลใจเติมเลือดหน่อยแล้ว...”

โจวเผิงขยี้ตาที่แดงก่ำ

รู้สึกว่าตัวเองเริ่มท้อแท้

ทุกครั้งที่เขาหมดไฟ ท้อแท้สิ้นหวัง เขาก็จะเข้าไปดูวิดีโอสร้างแรงบันดาลใจในโต่วอินเพื่อเติมพลัง

ตัวอย่างเช่น:

ดาราคนหนึ่งนิ้วโดนบาดตอนอัดรายการวาไรตี้ แต่ก็ยังคงทนอัดรายการจนจบ ทำให้แฟนคลับนับล้านซาบซึ้งใจ

นักธุรกิจคนหนึ่งล้มละลาย แต่ก็ยังสามารถกู้เงินจากธนาคารได้ 200 ล้านหยวน แล้วก็กลับมาผงาดได้อีกครั้ง

หรือ...อื่นๆ อีกมากมาย

หลังจากดูวิดีโอจบ โจวเผิงก็รู้สึกว่าความทุกข์ที่ตัวเองเจอมานั้นมันช่างเล็กน้อยสิ้นดี ทันใดนั้นเลือดลมก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เปิดโต่วอิน

เพราะบัญชีนี้ของเขาถูกฝึกมาอย่างดี ระบบจึงแนะนำแต่วิดีโอสั้นแนวสร้างแรงบันดาลใจให้เขาโดยอัตโนมัติ

จริงๆ แล้วโจวเผิงมีบัญชีโต่วอินอยู่หลายบัญชี

บัญชีหนึ่งไว้ดูเนื้อหาสร้างแรงบันดาลใจโดยเฉพาะ

บัญชีหนึ่งไว้ดูคนขับรถบรรทุกกล้วย, คนซ่อมรถในปากีสถาน

บัญชีหนึ่งไว้ชื่นชมความงาม

สามบัญชีนี้ ต่อให้มีคนให้เป็นล้านก็ไม่ขาย

หลังจากดูวิดีโอสร้างแรงบันดาลใจไปสองสามคลิป เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก

กำลังจะปิดโต่วอิน แล้วกลับไปหาเพลงในคลังเพลงต่อ

เขาก็เลื่อนหน้าจอลงไปโดยไม่รู้ตัว แล้วดวงตาก็หยุดนิ่ง

เหตุผลคือ: ผู้หญิงในวิดีโอสวยมาก!

จะมีใครบ้างล่ะที่ตอนเล่นโต่วอิน แล้วจะปฏิเสธสาวสวยได้ลงคอ?

“ขอดูแป๊บเดียวนะ”

โจวเผิงคิดในใจ พร้อมกับสงสัยว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมาปรากฏอยู่ในหมวดหมู่สร้างแรงบันดาลใจของเขาได้

วิดีโอนี้เพิ่งจะโพสต์เมื่อห้านาทีที่แล้ว

ยอดไลค์: 12 ครั้ง ความคิดเห็น: 3 ข้อความ ยอดเก็บเข้าคอลเลกชัน: 5 ครั้ง ยอดแชร์: 5 ครั้ง

เหลือบมองไปที่ช่องข้อความ

เขาก็เข้าใจในทันที: ตอนนี้เพิ่งจะเข้าเดือนกันยายน ซึ่งเป็นฤดูเปิดเทอมพอดี นี่คือนักศึกษาใหม่ที่เพิ่งจะเข้ามหาวิทยาลัย เพราะตัวเองสอบติดมหาวิทยาลัย 211 ก็เลยถ่ายวิดีโอมาเพื่อแสดงให้เห็นถึงเส้นทางที่ฝ่าฟันอุปสรรคจนได้พบกับความสำเร็จของตัวเอง

วิดีโอประกอบด้วยรูปภาพหลายสิบใบ

เนื้อหาสร้างแรงบันดาลใจแบบนี้ ในโต่วอินมีให้เห็นอยู่ทั่วไป

เนื้อหาเริ่มขึ้น...

รูปแรกเป็นรูปบ้านเกิดของหญิงสาว ล้าหลัง, ทรุดโทรม, ถูกล้อมรอบด้วยภูเขาสูงใหญ่

คำบรรยายเขียนว่า: ปี 05 ฉันเกิดในครอบครัวชาวนาที่มณฑลยูนนาน พ่อแม่ไปทำงานต่างเมืองตั้งแต่เนิ่นๆ ฉันกลายเป็นเด็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ตอนอายุห้าขวบพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ ย่าเสียใจมากจนตรอมใจตายตามไป ฉันจากเด็กที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังกลายเป็นเด็กกำพร้า

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ ในใจของโจวเผิงก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง

จากนั้น

โดยไม่รู้ตัว เพลงประกอบก็ดังขึ้น

“ทุกครั้ง ที่ต้องฝ่าฟันความเหงาอย่างเข้มแข็ง ทุกครั้ง ถึงแม้จะเจ็บปวดก็ไม่เคยมีน้ำตา”

ดนตรีช่างเข้ากับบรรยากาศของรูปภาพเสียจริง ทำให้โจวเผิงตั้งใจดูมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ในตอนนี้เขายังไม่ได้สังเกตเห็นเพลงประกอบ แต่กำลังตั้งใจดูรูปภาพทีละใบ

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]