บทที่ 10 ฮ่องเต้ไม่รีบ

บทที่ 10 ฮ่องเต้ไม่รีบ

◉◉◉◉◉

สิบโมงเช้า

ข่าวสองเรื่องแพร่สะพัดไปทั่วหยุนไห่มีเดียราวกับไฟลามทุ่ง

ข่าวแรก: การไต่ชาร์ตของแผนกเพลงในเดือนสิงหาคม พ่ายยับเยินอีกครั้ง

ข่าวที่สอง: เฮ่าหมิงซิง นักร้องเสียงพังจากแผนกขับร้อง ปล่อยเพลงใหม่ และทะยานขึ้นสู่ท็อป 50 ของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ได้โดยไม่มีการโปรโมทใดๆ ทั้งสิ้น

ข่าวสองเรื่องนี้ทำเอาพนักงานเกือบทั้งบริษัทไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน

สำหรับข่าวแรก ทุกคนต่างชาชินกับมันเสียแล้ว

“ไม่มีเพลงไหนติดท็อปเท็นของทั้งสองชาร์ตอีกแล้วเหรอ?”

“ก็ว่าแล้ว”

“แผนกแต่งเพลงมันห่วยแตกเกินไปแล้ว แนะนำให้โละทิ้งยกชุดได้แล้ว”

“แนะนำให้บริษัทยุบแผนกเพลงไปซะ แล้วไปทุ่มเทกับงานแสดงดีกว่า”

แต่พอได้ยินข่าวที่สอง หลายคนกลับรู้สึกว่ามันช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

“เฮ่าหมิงซิง? เพลงของเขาติดชาร์ตศิลปินหน้าใหม่เนี่ยนะ?”

“เสียงพังแล้วยังจะร้องเพลงได้อีกเรอะ?”

“จริงดิ?”

“เชี่ย! พวกมึงรีบไปฟังเพลงนี้ด่วนเลย แม่งโคตรเจ๋ง!”

“แม่เจ้าโว้ย เสียงแบบนี้มันสุดยอดเกินไปแล้ว”

“ช็อกทั้งตระกูลเลยกู เสียงของเฮ่าหมิงซิงจะร้องเพลงแบบนี้ออกมาได้เนี่ยนะ”

“ตาฝาดแน่ๆ ต้องตาฝาดแน่ๆ”

จะว่าไปแล้ว เพลงใหม่ในร้อยอันดับแรกของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นเพลงที่ค่ายเพลงทุ่มเงินโปรโมททั้งสิ้น

ดังนั้น การที่เพลงใหม่เพลงหนึ่งซึ่งไม่มีการโปรโมทและไม่มีฐานแฟนคลับเลย จะสามารถทะยานขึ้นมาถึงตำแหน่งนี้ได้ภายในคืนเดียว ทุกคนต่างรู้ดีว่ามันมีความหมายว่าอย่างไร

แต่หลายคนก็คิดว่าอันดับของเพลง «ไม่เป็นไร» คงมาถึงทางตันแล้ว

เพราะเพลงที่ไม่มีการโปรโมท ย่อมเข้าถึงคนฟังได้น้อยเกินไป

ในขณะที่เพลงของศิลปินหน้าใหม่คนอื่นๆ ยังคงได้รับการโปรโมทและปรากฏตัวผ่านสื่ออย่างต่อเนื่อง หลายคนจึงรู้สึกว่า หากไร้ซึ่งการโปรโมท อันดับของเพลง «ไม่เป็นไร» มีแนวโน้มสูงที่จะร่วงลง

แต่ทว่า!

ในไม่ช้า!

หลายคนก็ต้องประหลาดใจอีกครั้งเมื่อพบว่า เมื่อเวลาผ่านไป อันดับของเพลง «ไม่เป็นไร» ไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับไต่สูงขึ้นเรื่อยๆ

ตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ก็พุ่งขึ้นไปถึงอันดับที่ 34 แล้ว

หลายคนถึงกับอ้าปากค้าง

พระเจ้าช่วย!

เพลงที่ไม่มีการโปรโมท ทะยานเข้าสู่สามสิบอันดับแรกของชาร์ตได้ในเวลาแค่ครึ่งวันเนี่ยนะ?

“กูตามไม่ทันแล้วว่ะ”

“แม่เจ้าโว้ย”

“จะเอาให้ตายกันไปข้างเลยรึไง? พุ่งแรงขนาดนี้?”

“พระเจ้า... มันยังไต่อันดับขึ้นไปอีก”

“มันกำลังมุ่งหน้าไปที่อันดับยี่สิบกว่าแล้ว!”

ขณะที่พนักงานกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ เฉียนหลุนที่พุ่งพรวดออกจากห้องไปก่อนหน้านี้ กำลังยืนประจันหน้ากับผู้รับผิดชอบของแผนกโปรโมท

เขามองจ้องอีกฝ่ายเขม็ง แล้วพูดเน้นทีละคำ: “เปลี่ยนแผนการโปรโมทเดี๋ยวนี้! โยกงบโปรโมทของนักร้องหน้าใหม่ทั้งหมดมา 50% แล้วทุ่มให้กับเพลง «ไม่เป็นไร» ซะ!”

ผลงานดี

ก็ต้องโปรโมทสิ

จะปล่อยให้เพลง «ไม่เป็นไร» วิ่งแก้ผ้าไปตลอดได้ยังไง

ผู้รับผิดชอบแผนกโปรโมทถึงกับสะดุ้ง “เอางบ 50% มาทุ่มให้เพลง «ไม่เป็นไร» เพลงเดียวเนี่ยนะ? มันจะเยอะเกินไปรึเปล่าครับ?”

เฉียนหลุนกำลังจะอ้าปากพูด

เสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือก็ดังขึ้น

เขาก้มลงมองแวบหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า: “เมื่อกี้ฉันพูดผิด ไม่ใช่ 50%”

ผู้รับผิดชอบแผนกโปรโมทยิ้มเล็กน้อย: “ผมว่าแล้ว งบ 50% มันเยอะเกินไปจริงๆ ด้วย”

“ไม่”

เฉียนหลุนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “เมื่อกี้ฉันประเมินมันต่ำไป ขอให้ยกเลิกงบโปรโมทของนักร้องหน้าใหม่คนอื่นๆ ทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นโฆษณาโปรโมทเพลง «ไม่เป็นไร» แทน”

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ?”

“ฉันไม่ได้บ้า! พวกนั้นมันพวกไร้ประโยชน์ ให้งบไปก็ไม่ช่วยอะไร สู้ไม่ให้ซะดีกว่า”

“ผมว่าคุณนั่นแหละที่บ้าไปแล้ว”

“งั้นคุณมาดูข้อความนี่ซะ”

ผู้รับผิดชอบแผนกโปรโมทชะโงกหน้าเข้าไปดู ข้อความบนหน้าจอเขียนว่า: «ไม่เป็นไร» ทะยานเข้าสู่อันดับที่ 34 ของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่แล้ว!

เขากลืนน้ำลายเอื๊อก

ครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา: “คุณพูดถูก คนอื่นมันพวกไร้ประโยชน์จริงๆ งั้นก็เอาตามที่คุณว่า ทุ่มงบของศิลปินหน้าใหม่ทั้งหมดไปที่เพลง «ไม่เป็นไร» เลย”

“เริ่มได้!”

เฉียนหลุนพยักหน้า

ตอนเที่ยงวัน พนักงานของหยุนไห่มีเดียก็พบว่า โฆษณาโปรโมทเพลงของศิลปินหน้าใหม่ก่อนหน้านี้ถูกถอดออกทั้งหมดอย่างกะทันหัน แล้วแทนที่ด้วยโฆษณาของเพลง «ไม่เป็นไร» เพียงเพลงเดียว

ณ บัดนี้ «ไม่เป็นไร» ได้เริ่มเปิดฉากการโปรโมทอย่างเต็มรูปแบบแล้ว

…

ย้อนกลับไปเมื่อคืนตอนเที่ยงคืน

หวังโม่ไม่ได้สนใจอันดับบนชาร์ต ไม่ใช่ว่าเขาใจเย็น แต่เป็นเพราะหลังจากเที่ยงคืน เขาก็ได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นข้างหู:

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ: ปล่อยเพลง «ไม่เป็นไร» บนแพลตฟอร์มเพลง】

【รางวัลภารกิจ: หีบสมบัติทองแดง*2】

โอ้เย!

หวังโม่กำหมัดแน่น แล้วสั่งการอย่างไม่ลังเล: “เปิดหีบสมบัติ”

【อิงตามสถานการณ์ปัจจุบันของโฮสต์ หีบสมบัติจะสร้างไอเท็มที่โฮสต์ต้องการที่สุดโดยอัตโนมัติ...ระบบกำลังสร้าง...สร้างเสร็จสิ้น...】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์: เชี่ยวชาญความรู้เกี่ยวกับการแต่งเพลง (ระดับสูง)】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์: ได้รับเพลง «ปีกที่มองไม่เห็น»】

หีบสมบัติสองใบ ไอเท็มสองชิ้น

เริ่มจากรางวัลชิ้นแรก

หวังโม่รู้สึกว่าในหัวของเขามีความรู้เกี่ยวกับการแต่งเพลงผุดขึ้นมานับไม่ถ้วนในทันที ทำให้ระดับการแต่งเพลงที่กระท่อนกระแท่นของเขากระโดดขึ้นไปสู่ระดับของผู้รู้ลึกรู้จริงในบัดดล

เขาลอบพยักหน้าในใจ: “ระบบคงกลัวว่าฉันจะโป๊ะแตกสินะ อุตส่าห์เขียนเพลงคุณภาพอย่าง «ไม่เป็นไร» ออกมาได้ ไม่แน่ว่าอาจจะมีคนมาสืบประวัติฉัน ถึงแม้ว่าฉันจะเคยเรียนแต่งเพลงมาก่อน แต่ก็ยังอาจจะหลุดพิรุธได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้...ก็ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาขุดคุ้ยแล้ว”

ระบบช่างอบอุ่นเสียนี่กระไร

ส่วนรางวัลชิ้นที่สอง

หวังโม่จ้องมองมันอยู่นาน ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเพลงนี้!

คุณค่าของหีบสมบัติทองแดงใบที่สองนี้ มันสูงเกินไปแล้ว

เพราะเขารู้ดีว่า: เพลงนี้ คือเพลงที่สามารถสร้างตำนานบทใหม่ได้เลยทีเดียว

แน่นอนว่าเป็นเวอร์ชันดั้งเดิมของจางเส้าหาน ไม่ใช่เวอร์ชันปีกหักของเถิงเก๋อเอ่อร์

ท่วงทำนองในหัวของเขาย้อนกลับมาหลายต่อหลายครั้ง

แม้ว่าจะเป็นเพลงที่เขาฟังมาเป็นสิบๆ ปีในชาติก่อน แต่เมื่อได้ยินอีกครั้งในตอนนี้ ก็ยังคงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างสุดซึ้ง

หากจะให้อธิบายด้วยประโยคเดียวก็คือ: ของดีไม่มีวันเก่า

อย่างเพลงพวก เหมียว เหมียว เหมียว, รองเท้าสเก็ต, ซารื่อหล่าง...อะไรพวกนั้น ในช่วงหนึ่งอาจจะดังเป็นพลุแตก แต่พอผ่านไปสักสองสามเดือน กระแสก็จะหายไปหมด

แต่เพลงคลาสสิกที่แท้จริง คือเพลงดีที่ผ่านการพิสูจน์ของกาลเวลา และยังคงเป็นที่นิยมสืบไปแม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม

ดึงสติกลับมา

หวังโม่เข้าเว็บ ‘หยุนหว่าง’ รีเฟรชชาร์ตเพลงดู

เขาพบว่าเพลง «ไม่เป็นไร» ยังไม่สร้างแรงกระเพื่อมใดๆ บนชาร์ตเลย

แต่เขาก็ไม่ได้ร้อนใจ เขารู้ว่าช่วงแรกเพลงนี้ไม่มีการโปรโมท ดังนั้นหลังจากนี้คงต้องอาศัยการบอกต่อแบบปากต่อปากไปเรื่อยๆ หากผ่านไปอีกหลายวันแล้วยังไม่มีผลงานที่ดีขึ้น ค่อยหาทางแก้ไขอีกที

ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ: นอน!

เนื่องจากนอนดึกเกินไป พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น หวังโม่ก็ตกใจเมื่อพบว่าตัวเองนอนยาวมาจนถึงสิบโมงกว่าแล้ว

“บ้าเอ๊ย นอนเพลินไปหน่อย ระบบ ทำไมนายไม่เตือนฉันเลย?”

โชคดีที่เขาไม่ต้องตอกบัตรเข้าทำงาน ไม่อย่างนั้นคงแย่แน่

ระบบ: 【โปรดทราบ ระบบนี้ไม่ใช่นาฬิกาปลุก】

“แล้วนายเป็นนาฬิกาปลุกได้มั้ยล่ะ?”

【ตามทฤษฎีแล้ว สามารถทำได้】

“ก็แค่นั้นแหละ ต่อไปถ้าฉันนอนเพลิน นายก็ ‘กริ๊งๆๆ’ ปลุกฉันด้วยนะ”

ระบบเงียบไป

มันเป็นระบบที่มีหลักการ จะให้มาเป็นนาฬิกาปลุกไม่ได้

…

หลังจากที่หวังโม่มาถึงบริษัท ก็เป็นเวลาเลยเที่ยงวันไปแล้ว

ในขณะนี้ เพลง «ไม่เป็นไร» ก็เพิ่งจะเริ่มการโปรโมทอย่างเต็มรูปแบบพอดี

หวังโม่ที่ยังไม่ได้รับข่าวสารใดๆ เมื่อก้าวเข้าสู่แผนกแต่งเพลง ก็เห็นสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เขาราวกับนัดกันไว้

มีทั้งความตกตะลึง

ความงุนงง

และความร้อนแรง

“เป็นอะไรกันไปหมด?”

หวังโม่ก้มลงมองตัวเองโดยไม่รู้ตัว ซิปก็ไม่ได้เปิดนี่นา

แต่ในไม่ช้า เขาก็ได้ยินเสียงร้องเหมือนห่านดังลั่นออกมาจากออฟฟิศของหลิวเจิ้งเหวิน

เกินไปแล้ว!

ผู้จัดการหลิวแอบเลี้ยงห่านในออฟฟิศ!

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็เห็นห่านตัวนั้นพุ่งออกมาจากออฟฟิศ...เอ๊ะ? ไม่ใช่สิ ไม่ใช่ห่าน แต่เป็นผู้จัดการหลิว!

หลิวเจิ้งเหวินเห็นหวังโม่ ดวงตาก็เปล่งประกายสีเขียว: “ฮ่าๆๆๆ กระเป๋า! เครื่องสำอาง!...แค่กๆ ไม่ใช่...หวังโม่ ในที่สุดนายก็มา! ฉันคิดถึงนายจะตายอยู่แล้ว!”

“ผู้...จัดการหลิวครับ แต่ผม...ไม่ได้คิดถึงคุณ”

หวังโม่หลบอ้อมกอดแบบเจ้าหญิงของหลิวเจิ้งเหวินอย่างรวดเร็ว

หลิวเจิ้งเหวินไม่ได้สนใจท่าทีหลบเลี่ยงของหวังโม่ เขามองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วถาม: “นายยังไม่รู้เรื่องอีกเหรอ?”

หวังโม่: “เรื่องอะไรครับ?”

หลิวเจิ้งเหวิน: “ที่แท้นายก็ไม่รู้จริงๆ ด้วย! ฉันจะบอกข่าวดีให้! เพลงของนาย! เพลงที่นายเขียน! พุ่งเข้าสู่สามสิบอันดับแรกของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่แล้ว! นายทำเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ให้ฉันเลยนะเนี่ย! เหอะๆๆ ก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~~~”

เอาเข้าไป

ที่แท้เสียงห่านก็มาจากนี่เอง

หวังโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย: “แค่สามสิบกว่าอันดับเอง จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนาครับ?”

“นาย!”

หลิวเจิ้งเหวินพูดอย่างหัวเสีย: “แค่สามสิบกว่าอันดับ? นายต้องรู้นะว่าเพลงของนายน่ะไม่มีการโปรโมทเลยสักนิด! แต่กลับสามารถพุ่งขึ้นมาถึงอันดับนี้ได้ในเวลาแค่ครึ่งวัน! ต้องบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์เลยนะ! ตอนนี้บริษัทตัดสินใจจะโปรโมทเพลง «ไม่เป็นไร» ครั้งใหญ่แล้ว แค่โปรโมทให้ถึงที่ มันต้องพุ่งเข้าสู่ท็อปเท็นของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่ได้อย่างแน่นอน!

ท็อปเท็น!

ท็อปเท็นเลยนะ!

นายรู้มั้ยว่านี่มันหมายความว่าอะไร? หมายความว่ากระเป๋าของเมียฉัน...แค่กๆ หมายความว่านายได้สร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมา! และยังหมายความว่าต่อไปนี้นายคือผู้มีคุณูปการต่อแผนกแต่งเพลงของเรา!”

“อ๋อครับ”

หวังโม่พยักหน้ารับรู้ ท็อปเท็นของชาร์ตศิลปินหน้าใหม่งั้นเหรอ? มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอะไรเลยจริงๆ

หลิวเจิ้งเหวินเห็นหวังโม่ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ในใจก็คิดว่า เด็กคนนี้มันนิ่งเกินไปแล้ว

ช่างเป็นเรื่องที่ฮ่องเต้ไม่รีบร้อน แต่ขันทีร้อนใจจะตายจริงๆ

ถุย!

มีใครเขาด่าตัวเองแบบนี้บ้างวะ?

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]