ตอนที่ 31 ไม่อาจจะอยู่ร่วมกันได้

กริ๊ง

เซียะปิงกำลังไปที่สถานีรถไฟเพื่อที่จะจากไปเมืองพระจันทร์ดับ เสียงจากระบบก็ดังขึ้นมา "คนบางคนมีความเกลียดชังโฮสต์จนไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้ แต้มคะแนนความเกลียดชังหนึ่งพันแต้ม"

อะไรนะ?!

ตอนที่ได้ยินเสียงเซียะปิงก็ตกใจอย่างมากจริงๆ มีใครบางคนกำลังเกลียดชังเขาจนไม่อาจจะอยู่รวมโลกด้วยกันได้ มันเป็นใครกัน? เขาไม่ได้ทำอะไรเลวร้ายนอกจากฆ่าคนจากโลกใต้ดิน หรือจะเป็นคนที่มีความสัมพันธุ์กันกับเด็กหนุ่มชุดขาวนั้น?

เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มชุดขาวนั้นร่ำรวยมากดูท่าจะไม่ใช่คนธรรมดา มันถูกเขาฆ่าไปต้องมีปัญหาใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน

แต่เซียะปิงไม่คิดว่าจะมีคนบางคนเกลียดเขาขนาดไม่อาจจะอยู่ร่วมโลกได้

"ฉันคาดเดาสถานการณ์ผิดไปนิดหน่อย"

เซียะปิงเดินมาอย่างระมัดระวังใกล้กันกับสถานีรถไฟ เขาพบว่ามีคนจากโลกใต้ดินล้อมรอบพื้น เดินลาดตระเวนไปหามาห้าหกรอบ

เขาเห็นว่าทุกคนสวมชุดดำตัวสูงใส่แว่นกันแดดล้อมสถานีรถไฟทั้งหมด เดินไปมารอบๆ สถานีรถไฟคล้ายกับจะตรวจตรา

ตอนนี้ใครก็ตามเข้ามาที่สถานีรถไฟ ก็จะถูกชายชุดดำตรวจตราค้นหาสิ่งของ หากไม่ได้เจออะไร ก็ให้ขึ้นรถไฟออกไปได้

หากมีปัญหาใดๆ ให้ยืดแล้วจับมาทรมานทันที

"ดูเหมือนฉันจะสร้างปัญหาใหญ่จริงๆ เด็กหนุ่มที่ฉันเพิ่งฆ่าไปคงจะไม่ใช่คนธรรมดา" ดวงตาของเซียะปิงส่องแสง จากนั้นเขาก็ใช้วิชาทิพโสตแห่งสวรรค์และปฐพีมองสภาพแวดล้อมที่อยู่รอบๆ ด้าน

ไม่เพียงแต่สถานีรถไฟเท่านั้น คนชุดดำกระจายไปรอบๆ ทุกที่ พวกเขามองคนที่เดินไปมา ไม่ปล่อยให้คนที่น่าสงสัยออกไป

ไม่นานเซียะปิงก็พบว่ามีคนชุดดำมายืนอยู่ใกล้ๆ กำลังคุยกัน

"จุ๊ๆ ๆ นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก ฉันไม่ได้เห็นแบบนี้มานานแล้ว"

"รู้ไหม? ผู้จัดการเจิ้งโกรธมากเขาใช้อำนาจสูงสุดของตัวเอง ให้สมาชิกทั้งหมดของบริษัทล้อมวงหาฆาตกร หากจับมันได้ก็น่าจะสนุกละ"

"เป็นธรรมดาที่ลูกชายของตัวเองถูกฆ่าใครบ้างจะไม่โกรธ?! "

"จุ๊ๆ ๆ หากฆาตกรตาย ผู้จัดการเจิ้งพูดว่า เขาจะจับฆาตกรมาฉีกเป็นพันๆ ชิ้น แล้วหาตัวตนของมันแล้วฆ่าล้างเก้าชั่วโคตร"

"โหดจริงๆ ต้องฆ่าทั้งครอบครัวเลย แต่ก็เพราะว่ามันกล้ามาขว้างทางบริษัทหมีดำของพวกเรา"

"ใช่ กล้าฆ่าคนของบริษัทหมีดำของพวกเรามันจะออกไปอย่างปลอดภัยไม่ได้"

"ดีแล้ว อย่างงั้นก็อย่าปล่อยให้ฆาตกรหลบหนีไป"

"ทำตามปกติ ต้องมองหาคนน่าสงสัยแล้วอย่าปล่อยให้ผ่านไป"

คนสวมชุดดำพูดคุยกันแล้วเฝ้ามองรอบโลกอย่างระมัดระวัง

เมื่อได้ยินที่พูดสีหน้าของเซียะปิงก็ไม่ค่อยดี เขาไม่คิดว่าคนจากบริษัทหมีดำจะเหี้ยมโหดมากขนาดที่ว่าหากพบตัวจริงก็จะตามฆ่าคนในครอบครัวให้หมด ตอนนี้เขาสร้างปัญหาใหญ่ให้กับตัวเองแล้ว

โชคดีที่เขาเตรียมหน้ากากหนังมนุษย์ที่เปลี่ยนใบหน้าของเขามาก่อน แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่ฝ่ายตรงข้ามเจอเขาแล้วจะปล่อยให้หนีไป

"คนของบริษัทหมีดำไม่เคยเห็นหน้าฉันมาก่อน แต่หลังจากนี้ฉันต้องระวังมากขึ้น"

ดวงตาเซียะปิงเปล่งประกาย " ขึ้นรถไฟกลับไปอย่างปลอดภัยในตอนนี้ เป็นไปไม่ได้แล้ว หากขึ้นรถไฟยาน้ำทองคำกับคัมภีร์ลับจะต้องโดนตรวจพบ"

หากเขาทิ้งสิ่งนี้เขาก็จะสามารถหลบหนีออกมาอย่างปลอดภัย เขาไม่อยากจะทำแบบนั้น ไม่อย่างนั้นสิ่งที่เขาทำที่ผ่านมาก็จะเปล่าประโยชน์ เขาต้องหนีแล้วเอาของไปให้ได้

"ใช่แล้วฉันต้องไปดูที่ร้านขายของของระบบ เผื่อมีอะไรจะช่วยให้ฉันพ้นจากความลำบากไปได้" เซียะปิงหัวใจเต้น เขามองดูร้านค้าของระบบในใจ แล้วมองดูสินค้า

ในครึ่งชั่วโมงเขาก็เจอบางสิ่งที่มีประโยชน์

ยาหายตัวราคา1,200 แต้มความเกลียดชัง

ยานี้มีผลใช้ได้ครั้งเดียว ก็สามารถการปลดปล่อยกลิ่นอายออกมา ทำให้คนรอบข้างไม่อาจรับรู้ถึงตัวตนได้เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

หากใช้ยาเม็ดนี้เขาก็สามารถหนีออกมาจากที่นี่ได้อย่างง่ายดาย

เซียะปิงรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากไอ้ก้อนนี้มีค่า1,200แต้มความเกลียดชัง เขาสะสมคะแนนอยู่นานกว่าจะมีค่ามากกว่าหนึ่งพันในตอนนี้

แต่มันเสียไปเพราะการแลกยาเม็ดนี้ เขาจะทำยังไงให้มันคุ้มค่าดี?!

"ไม่ได้จะปล่อยบริษัทหมีดำไปแบบนี้ไม่ได้ พวกมันกดดันเขาให้ไร้ทางเลือก ส่งผู้คนจำนวนมากมาไล่ล่ามัน ตอนนี้ฉันจะไม่ตอบแทนความกรุณาของพวกมันได้ยังไงกัน? "

ดวงตาของเซียะปิงในตอนนี้เผยให้เห็นแววตาที่สว่างไสว เขาวางแผนที่จะทำให้บริษัทหมีดำสูญเสียครั้งใหญ่ เขาต้องทำลายบริษัทหมีดำให้ได้ ก่อนที่จะออกไปจากเมืองพระจันทร์ดับ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่อาจจะทนได้ไหว

............

หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมงบริเวณอาคารใหญ่ของบริษัทหมีดำ

เจิ้งเฉิง ซ่งฮุ่ยกับคนอื่นๆ ที่ไว้ใจได้ก็มายืนอยู่ที่ห้องโถงใหญ่ ใบหน้าของพวกเขามืดหม่นเหมือนท้องฟ้าที่มืดหม่น บรรยากาศรอบๆ กดดันอย่างมาก

"เกิดอะไรขึ้น? "

เจิ้งเฉิงกำลังมองลูกน้องของตัวเอง ความโกรธก็ปะทุออกมา " หนึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วรู้ไหม? ไม่เจอเบาะแสมันเลย บริษัทนี้ใช้ขยะทำงานหรือไงกัน"

เขาแทบที่ไม่อยากจะเชื่อความจริงนี้ เขาใช้คนทั้งหมดของบริษัทออกค้นหา คนกว่าหมื่นคน ไม่ว่าน้ำหยดเดียวก็ไม่อาจจะผ่านไปได้ แม้กระทั่งบินไปยังทำไม่ได้

แต่พวกเขาไม่อาจจะหาร่องรอยของฆาตกรได้ มันหายไปอย่างไร้ร่องรอย

"ขอโทษด้วยครับ"

ซ่งฮุ่ยยิ้มออกมาอย่างขมขื่นก่อนที่จะพูดออกมาว่า "ผู้จัดการเราส่งคนที่ดีที่สุดออกไป ค้นหาทั่วทุกมุมถนนแต่ก็ไม่เจอเลย เราไม่อาจจะร่องรอยมันได้ มันหายไปเหมือนไม่มีร่องรอยมาก่อน"

"ฉันคิดว่าจะต้องมีคนแอบช่วยมันแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นต้องเป็นกลุ่มที่มีอำนาจจะจัดการมันไม่ง่ายแล้ว"

คนอื่นๆ พยักหน้า หากไม่มีใครช่วยอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะหาร่องรอยไม่ได้

"ไม่ดีแล้ว ไม่ใช่ว่ามีเพียงกลุ่มเดียว"

เจิ้งเฉิงไม่อาจระงับความโกรธเอาไว้ได้ในตอนนี้เขาโกรธมาก เขารู้ว่าเมืองพระจันทร์ดับไ่ได้มีบริษัทหมีดำที่เป็นกลุ่มอำนาจเดียว มีบริษัทอื่นที่น่ากลัวกว่าบริษัทหมีดำอยู่อย่างมากมาย

หากคนพวกนี้ออกมาช่วยบริษัทหมีดำก็ไ่อาจจะทำอะไรได้ เขาคงได้เพียงแต่ยอมรับโทษ

หากบริษัทหมีดำรู้เจิ้งเฉิงจะหลบหนีโทษที่ได้รับไม่ได้อย่างแน่นอน

"ผู้จัดการ"

ทันใดนั้นซ่งฮุ่ยก็มีท่าทางตกใจชี้นิ้วไปตรงที่ทางเข้าห้องโถง "ดูนั้นมีกระดาษขาวเขียนอะไรอยู่"