ตอนที่ 29 พ่อของฉันเป็นผู้จัดการ

อะไรกัน?!

เมื่อเห็นแบบนี้แล้วชายหนุ่มชุดขาวกับคนอื่นๆ ก็กระโดดออกไป เขามองดูชายร่างเล็กที่ถูกฆ่าอย่างทำอะไรไม่ได้ หัวของเขาระเบิดออกมาด้วยก้อนหินดูเหมือนแตงโมที่ระเบิดออกมา

ชายร่างเล็กคนนี้อย่างน้อยก็มีระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่ เขาถูกฆ่าตายอย่างดิ้นรนไม่ได้ทำอะไรไม่ได้

"แย่แล้ว หลบเร็วเข้า"

ชายชุดดำตะโกนออกมา เขาตะโกนออกมาจนเสียงแหบ เขามีประสบการณ์มาก่อน สัญชาตญาณของเขาพุ่งขึ้นมา เขารู้ดูว่าตอนนี้พวกเขาล้วนถูกผู้เชี่ยวชาญจ้องที่จะจัดการอยู่

แต่มันสายไปแล้ว

ตุบๆ ๆ ๆ

ในชั่วพริบตา ก้อนหินใหญ่สี่ห้าก้อนก็ถูกโยนออกมาจากหน้าต่าง มันเป็นการซุ่มยิงอย่างรวดเร็วและไม่มีเสียงใดๆ บนอากาศ

คนที่สวมชุดดำสามสี่คนไม่มีทางที่จะได้ตอบโต้อะไรเลย เสียงดังมาอย่างน่ากลัว ก้อนหินพุ่งเข้ามากระแทกที่หน้าของพวกเขาอย่างรวดเร็วทันที

ในพริบตาหน้าอกของพวกเขาก็มีรูใหญ่ออกมาหัวใจถูกระเบิด มันเร็วมากๆ จนเลือดสาดกระจายออกมา

"รีบหนีไปเร็วเข้า"

"มันหลบซ่อนตัวเพื่อฆ่า มีศัตรูแข็งแกร่งมากหลบอยู่ในโกดัง"

กลุ่มคนชุดดำสี่ห้าคนตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว พวกเขาคิดว่าจะซ่อนตัวจากเจ้าวายร้ายน่ากลัวที่ซ่อนตัวอยู่ในโกดังได้ยังไงกัน ก้อนหินที่ขว้างมาเกือบมาจากทุกทางเหมือนโดนคนร้ายเอาปืนไรเฟิลซุ่มยิง

นี่เป็นเรื่องธรรมดา

เซียะปิงอยู่ในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า เขามีความแข็งแกร่งที่น่ากลัว มีพละกำลังมากกว่าสามพันจิน ความแข็งแกร่งระดับนี้สามารถปาสิ่งของจนกลายเป็นอาวุธได้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กๆ อย่าให้พูดเลยมันก็แค่หิน

แต่นี่ไม่นับว่าเป็นอะไร เมื่อเทียบกับนักรบในตำนานที่มีความแข็งแกร่งถึงหนึ่งแสนจิน พวกเขาใช้มือและเท้าทำให้โลกสั่นไหว ตัวตนประเภทนี้แม้จะใช้ใบไม้กลายเป็นใบมีดก็สามารถฆ่าคนได้ เปลี่ยนหยดน้ำให้กลายเป็นครก ทำลายล้างเมืองได้ มันคือผู้ที่บรรลุผู้ฝึกตนที่แท้จริง

"เชี่ยเอ๊ย"

ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าชุดขาวกับชายชุดดำที่ตามมาท่าทางเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก พวกเขาพยายามมองสถานที่รอบๆ เพื่อหลบซ่อน เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีจากศัตรู

หากว่าพวกเขารู้ว่าเซียะปิงฝึกฝนคัมภีร์ลับสุดยอดวิชาทิพโสตแห่งสวรรค์และปฐพี มีพลังจิตวิญญาณที่สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ในระยะยี่สิบเมตรเหมือนอยู่ในมือของเขา การเห็นที่ซ่อนของพวกเขาไม่ใช่ปัญหา

หวือ

หินสี่ห้าก้อนที่ขว้างออกมาก็มาจากทิศทางที่ต่างกันออกไป พลังที่กระจายออกมาน่ากลัวมากๆ ได้ยินเพียงเสียงการเสียดสีของประกายไฟในอากาศเท่านั้น

เสียงปัง เศษกำแพงสองอันก็ร่วงลงมา ชายชุดดำสองคนที่ซ่อนอยู่ในมุม ไม่มีโอกาสได้หลบถูกก้อนหินกระแทกหัวตายทันที

หัวของพวกเขาระเบิดออกมาเหมือนกับแตงโมพวกเขาตายในทันที

ชายชุดดำทั้งสามคนที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ถังเหล็กยักษ์ ก้อนหินพุ่งผ่านเหล็กหนาไปอย่างแม่นยำ พุ่งตรงเข้าไปในร่างของทั้งสามคน

"อ๊าก"

ทั้งสามคนกรีดร้องดังออกมาอย่างน่าสยดสยอง ก้อนหินผ่านร่างกายทั้งสามคนแล้วลอยอยู่บนฟ้าไปสิบเมตร ก่อนที่ตกลงมา

พวกเขาล้มลงกับพื้น เป็นความตายที่น่าเศร้า แววตาของพวกเขาเผยให้เห็นถึงสีหน้าที่หวาดกลัวของพวกเขา มีห้าหกคนลำไส้แตกเพราะหินเจาะทะลุท้องพวกเขาไป พลังความรุนแรงของก้อนหินแม้แต่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในตอนนี้ก็ไม่อาจจะช่วยพวกเขาได้

นอกจากนี้ยังมีก้อนหินพุ่งไปทางชายหนุ่มชุดขาวที่แผ่กลิ่นอายสังหารเยือกเย็นออกมา มันเหมือนกับอุกกาบาตที่กำลังจะตกพุ่งไปฆ่าชายหนุ่มชุดขาว

"รนหาที่ตาย" ชายหนุ่มสวมชุดขาวตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เขาตวัดใบมีดใหญ่ออกมาจากร่างมันเป็นใบมีดขนาดใหญ่หนึ่งเมตร ราวกับว่าใบมีดจะแยกภูเขากับแม่น้ำออกไปจากกันได้

หินถูกตัดออกมาเป็นสองก้อนเป็นรอยเรียบ

"หากเจ้ากล้าก็ออกมาสู้กันสักสามร้อยรอบกับข้าเจิ้งฮั้ว แอบซ่อนตัวในโกดังลอบโจมตีนี่เป็นไม่แน่จริงนี่" เจิ้งฮั้วตะโกนคำรามด้วยความโกรธและตกใจ

เขามาที่นี่เพื่อฆ่าคนเพื่อสร้างผลงานให้กับพ่อและบริษัทหมีดำ และมาหาประสบการณ์อีกด้วย

เขาเชื่อว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขา ตราบใดที่เขาพบคนร้าย การฆ่าไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะอะไรนัก แต่ใครจะคิดว่าเขาไม่ได้แม้แต่จะเห็นหน้าคนของเขาก็ถูกฆ่าตายไปจนหมด

แต่ละคนล้วนถูกซุ่มโจมตีฆ่าตายอย่างน่าเวทนาที่นี่

"โง่หรือไง การฆ่าฟันคือสงครามไม่เจ้าก็ข้าก็ต้องตายใครมันจะบ้าไปสู้กันสามร้อยรอบ?! " เซียะปิงตะโกนออกมาในโกดัง

ตาของเขาเห็นเพียงเจิ้งฮั้วเป็นแค่นักเรียนธรรมดาไม่มีประสบการณ์ใดๆ เป็นดอกไม้ในเรียนกระจกเท่านั้น (ฮั้วแปลว่าดอกไม้) คำพูดของเขาช่างน่าตลกแม้ว่าระดับการฝึกฝนของเขาจะอยู่ผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่หกไม่เห็นน่ากลัวอะไรเลย

ฟิ้วๆ ๆ

ในเสี้ยววินาที เซียะปิงกำมือขวาแน่นจนเส้นเลือดสีน้ำเงินโผล่ออกมาทันที เขารวบรวมความแข็งแกร่งขว้างก้อนหินเก้าก้อนไปด้วยกัน ก้อนหินเก้าก้อนพุ่งไปในทิศทางที่ต่างกันเพื่อฆ่า เพื่อให้เขาไม่รู้ว่ามาจากทางทิศทางไหน

แต่เดิมความสามารถการขว้างอาวุธลับของเขาไม่ได้ดีเท่าไหร่เลย แต่เมื่อเขาได้ฝึกสุดยอดวิชาทิพโสตแห่งสวรรค์และปฐพีแล้ว เขาก็กระจายพลังจิตวิญญาณออกมารอบๆ พื้นที่โดยรอบยี่สิบเมตรก็กลายเป็นอาณาเขตควบคุมของเขา

ในอาณาเขตเขาเป็นพระเจ้า การขว้างทุกครั้งก็ไปถึงเป้าหมาย แม้ว่ามันจะไม่ใช่เทคนิคลับของผู้เชี่ยวชาญในระดับสูง แต่มันก็เพียงพอที่ฆ่าคนจากโลกใต้ดินแล้ว

"ไอ้สารเลว"

ชายหนุ่มสวมชุดขาวเจิ้งฮั้วตะโกนออกมาด้วยความโกรธ เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งความตายที่เข้ามา ร่างกายของเขามีความหนาวเหน็บล้อมรอบ ขนลุกตั้งเหมือนกับเผชิญช่วงเวลาแห่งชีวิตและความตาย

ตึงๆ ๆ

ไม่ว่ายังไงเขาก็ยังคงเป็นอัจฉริยะ วิชาการใช้มีดของเขาอยู่ในระดับดีเลิศ ในพริบตาในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เขาก็ทลายขีดจำกัดตวัดมีดเก้าครั้งฟันเข้าไป ใบมีดมีพลังลมปราณแผ่ออกมา

ปังๆ ๆ หินเก้าก้อนในท้องฟ้าก็ถูกเขาฟันไปจนหมด

เจิ้งฮั้วรอไม่ไหวเผยให้เห็นท่าทางที่สนุกสนานออกมา เขารู้สึกถึงเวลาแห่งความตายที่ผ่านเข้าไป เหมือนกับเงาเสือร้ายที่กระโจนออกมาจากโกดังอย่างรุนแรง

ในช่วงเวลาพริบตาฝ่ายตรงข้ามเข้ามาหาเขา

ตอนนี้เจิ้งฮั้วฟันหินเก้าก้อนเสร็จเขาก็อ่อนแรง จึงเป็นจุดอ่อนที่อีกฝ่ายมีพลังเหลือเฟือในการโจมตีที่น่ากลัว เขาได้แต่มองดูศัตรูอย่างทำอะไรไม่ได้

"ไม่ แกฆ่าฉันไม่ได้ พ่อของฉันเจิ้งเฉิงเป็นผู้จัดการบริษัทหมีดำ แกฆ่าฉันไม่ได้ไม่อย่างนั้นแกจะออกไปจากเมืองพระจันทร์ดับไม่ได้ แกต้องตายที่นี่แกรู้ไหมว่าทำอะไรอยู่? " เจิ้งฮั้วทำอะไรไม่ได้นอกจากตะโกนออกมาด้วยความกลัว

ปัง

หมัดพุ่งเข้ามาเปลี่ยนกลายเป็นเสียงคำรามของเสือ สั่นสะเทือนไปทั่วสวรรค์และผืนโลก หมัดตรงพุ่งเข้ามาที่หน้าอกของเจิ้งฮั้ว

ปัง ร่างของเจิ้งฮั้วกระเด็นออกไปเหมือนกับกระดาษปลิว เขาปลิวไปไกลได้สิบเมตร สุดท้ายเขาก็กระแทกกับกำแพงโกดัง หัวใจของเขาระเบิดออกมากลายเป็นหลุมเลือด

ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขาตายอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม

"การต่อสู้ที่ใช้ความเป็นความตาย พ่อของแกกล้าที่จะฆ่าฉันมันก็ต้องตาย" เซียะปิงมองดูชายชุดขาวที่เขาฆ่าด้วยดวงตาที่แยแส