ตอนที่ 27 ผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า

เมื่อได้ยินเสียงเจิ้งเฉิงไม่ได้หันหลังกลับไป เขายืนเอามือไขว้หลัง "บอกมาสิว่ามีข่าวอะไร? "

"รายงานผู้จัดการเจิ้ง"

ซ่งฮุ่ยพูดออกมาทันที " ตอนนี้พวกเรายังไม่ได้เจอเป้าหมาย แต่มีรายงานมีคนของเราตายไปแล้ว 5-6คน แต่ละคนล้วนแต่เป็นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่ ถูกคนมีฝีมือสูงซัดจนตายไป"

"อะไรนะ? " เจิ้งเฉิงขมวดคิ้ว "ซัดอย่างแรงจนตาย? พูดออกมาให้ละเอียดสิ"

ซ่งฮุ่ยคิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วพูดออกมา "คนที่ตายต่างอยู่ในตรอกหรือในอาคารร้าง พวกเขาไม่ได้รับสัญญาณเตือน พวกเขาถูกลอบโจมตี หมัดชกหัวใจของพวกเขาแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ มันทำลายอวัยวะภายในจนลามไปถึงลำคอ"

"จะเห็นได้ว่าฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งและมีประสบการณ์มากมาย โหดเหี้ยมไร้ความปรานี มีสไตล์การโจมตี แต่ความแข็งแกร่งไม่น่าจะเกินผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า"

เขาสรุปทันทีจากหลายข้อมูลที่ได้มากมาย

"จริงแล้วฉันเห็นบาดแผลที่เขาฆ่าคนทรยศน่ากลัวอย่างมาก แต่ระดับการฝึกฝนของเขาอย่างมากไม่น่าจะเกินผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า"

ดวงตาของเจิ้งเฉิงส่องประกายออกมา "คนคนนี้มีประสบการณ์มากมายมีเทคนิคการต่อสู้ที่น่ากลัว อย่าประเมินเขาต่ำเกินไป เขาอาจจะมีระดับการฝึกฝนอยู่ที่ผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่หก

แต่ยังไงก็ตามบริษัทหมีดำยังต้องปกป้องแก๊งที่เข้ามาโจมตีเอาทรัพย์สินของบริษัท เป็นไปไม่ได้ที่จะส่งผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งมากๆ หลายคนออกไปตามล่า เรียกเจิ้งหัวมา เมื่อพบศัตรูก็ให้เขาฆ่าซะ"

ว่าไงนะเจิ้งฮั้ว?!

ซ่งฮุ่ยได้ยินคำพูดนี้ดวงตาของเขาก็สั่นไหว เจิ้งฮั้วไม่ใช่คนอื่นเขาเป็นลูกชายของเจิ้งเฉิงอายุแค่สิบแปดปี แต่ระดับการฝึกฝนของเขาอยู่ในขั้นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่หก เขาเป็นอัจฉริยะของบริษัทหมีดำ

ตั้งแต่เด็กเขาเป็นคนที่มีประสบการณ์มากมายในโลกใต้ดิน สไตล์การต่อสู้ของเขาเองก็น่ากลัวอย่างมาก นอกจากนี้เจิ้งฮั้วยังเป็นลูกชายคนเดียวของเจิ้งเฉิง

หากศัตรูทำให้เขาเกิดอันตรายบ่าของเขาก็อาจจะแบกความรับผิดชอบไว้ได้

"ผู้จัดการเจิ้งเรื่องนี้มีความเสี่ยงมาก ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนที่มีประสบการณ์ ลงมืออย่างโหดเหี้ยมไร้ความปรานี นี่อาจจะไม่ดี" ซ่งฮุ่ยเตือนด้วยความระแวง

เจิ้งเฉิงโบกมือ "ไม่ต้องกังวลไป ก็แค่คนที่อยู่ในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า หากลูกของฉันต่อสู้ไม่ได้เขาก็วิ่งหนีออกมาได้

ยิ่งไปกว่านั้นอีกไม่กี่เดือนเขาจะต้องเขามหาวิทยาลัย ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ยังไม่มากพอ ฉันคิดว่าเขาน่าจะได้ประสบการณ์การต่อสู้มากมาย บางทีอาจจะมีความหวังอยู่นิดๆ ว่าเขาจะเข้ามหาวิทยาลัยชั้นหนึ่งได้"

"ถูกแล้วผู้จัดการเจิ้ง"

เมื่อพูดแบบนี้ซ่งฮุ่ยก็ไม่อาจจะหาเหตุผลที่จะปฏิเสธได้ เขาต้องจัดการตามคำสั่งทันที

............

กลางคืนในเมืองพระจันทร์ดับในโกดังร้างไม่มีแสงไฟ

เซียะปิงซ่อนตัวอยู่ในโกดังลับที่ไม่มีใครหาเจอ

เพื่อหลบหนีจากการตามล่าของบริษัทหมีดำ ในระหว่างที่หลบหนีเขาได้ฆ่าคนตายไปห้าหกคน เขาได้รับบาดเจ็บในตอนที่อยู่ในวงล้อม ในที่สุดเขาก็มาถึงโกดังที่เป็นที่พักชั่วคราวของเขา

หลังจากที่ผ่านการต่อสู้มากมาย เขารู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย เขายังไม่ได้กินอะไรเลยจนถึงตอนนี้ เขารู้สึกหิวและหนาว

"นี่ไม่ดีแล้ว เซียะปิงตอนนี้แกกำลังพบเจอกับความตายอย่างทรมาน" เซียะปิงกำหมัดแน่น เขาไม่คิดว่าผู้คนมากมายในโลกใต้ดิน จะมีวิธีการจัดการที่โหดร้ายและเด็ดขาดแบบนี้

เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นลางมรณะ เขาเกลียดสถานการณ์ในตอนนี้ หากเขาไม่ระวังอาจจะถูกคนมาสับเขาได้

แน่นอนเขาใช้หมัดชกไปยังคนพวกนั้น เลือดของพวกมันสาดออกมาทุกทาง แต่ในระหว่างการต่อสู้เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บ ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ก็ลดลง

"ถึงแม้ว่ามันจะอันตรายนิดๆ แต่ตอนนี้คงต้องใช้ยาน้ำทองคำเพื่อไปสู่ขั้นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้าแล้ว" ดวงตาเซียะปิงฉายแววมั่นคง ด้วยความแข็งแกร่งที่เขามีในตอนนี้สุดท้ายจุดจบก็ต้องเป็นความตาย

เขาเปิดขวดยาน้ำทองคำออกมา

อึกๆ ๆ ๆ

เซียะปิงไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขากลืนยาน้ำทองคำลงไป เขารู้สึกได้ถึงพลังมหาศาลดั่งเช่นลาวาที่ไหลหลั่งออกมาจากร่างกายของเขา มันไหลเวียนบนเส้นเลือดนับไม่ถ้วนของเขา

เหมือนกับว่าหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเหมือนกับกลอง เลือดของเขาบวมขึ้น กล้ามเนื้อของเขาโป่งพอง พลังงานไหลหลั่งออกมาเหมือนลาวาที่กำลังจะระเบิดออกมาในไม่ช้า

"นี่มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว"

ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมยาน้ำทองคำถึงต้องให้คนที่มีความสามารถในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่เจ็ด เพราะยานี้ทรงพลังอย่างมาก หากเป็นคนธรรมดาใช้เวลาเพียงแค่สองนาทีร่างกายก็จะระเบิดตาย เป็นการตายที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

เซียะปิงคิดในขณะที่ยาน้ำทองคำแพร่กระจายออกไปจนทั่วร่าง พลังงานที่บ้าคลั่งของยาน้ำทองคำกระจายออกไปจนทั่วทุกทาง หัวใจ เลือด กล้ามเนื้อ แม้แต่หัวก็แทบที่จะระเบิดออกมา

วิชาหยางบริสุทธิ์ไม่ดับสูญ

เสียงดังปังดังขึ้นมาในของเขา เขารีบโคจรวิชาในใจไปได้ห้ารอบ ร่างกายของเขาก็มีพลังลมปราณไหลเวียนออกมา จุดตันเถียนของเขากำลังทำงานไหลเวียนอย่างรวดเร็วเหมือนสายฟ้าเป็นเตาเผาหล่อหลอมพลัง

พลังงานสีทองกระจายไปทั่วร่างกายอย่างบ้าคลั่ง แต่เสมือนมีแรงดึงดูดลึกลับลากมันเข้าไปสู่จุดตันเถียน จากนั้นก็กลั่นมันให้บริสุทธิ์ กำจัดสิ่งสกปรกจากยาออกไป พลังงานนับไม่ถ้วนปรากฏตัวออกมาที่เส้นลมปราณของเขา

"ดีจริงๆ วิชาหยางบริสุทธิ์ไม่ดับสูญแข็งแกร่งอย่างมาก" เซียะปิงรู้สึกได้ถึงพลังลมปราณที่แพร่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่งทำให้หมาป่ากลายเป็นหมาเชื่อง

จริงๆ แล้ววิชาหยางบริสุทธิ์ไม่ดับสูญเป็นเทคนิคการฝึกฝนในระดับสูงแม้กระทั่งพลังงานดวงอาทิตย์ที่น่ากลัวมากๆ มันยังคงดูดกลืนได้ นับประสาอะไรแค่ยาน้ำทองคำ

เขารู้สึกว่าพลังงานที่อ่อนโยนกำลังซึมซาบเข้าสู่ร่างกายของเขา มันส่งเสียงร้องออกมาด้วยความโลภ เป็นเรื่องธรรมดาในการดูดซับพลังงานในการฝึกฝนและพัฒนาก้าวหน้าขึ้นไป

ปัง

นานแค่ไหนไม่รู้ เมื่อพลังงานอยู่ในขั้นสูงสุดจุดตันเถียนก็เชื่อมโยงกัน เซียะปิงรู้สึกว่าร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลังลมปราณที่น่ากลัวอย่างมาก

แม้แต่ในตอนนี้กล้ามเนื้อ เส้นเอ็น กระดูก ผิวหนังของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาอย่างมาก รอยแผลก็หายไปอาการบาดเจ็บก็ถูกฟื้นฟูจนหายไป

พลังลมปราณไหลเวียนอยู่รอบๆ ร่างกายของเขา คล้ายกับสายน้ำที่พุ่งออกมา เสียงดังพูมๆ ๆ พลังลมปราณไหลเวียนออกมารอบตัวกระแสลมพัดออกมารอบตัวฝุ่นที่อยู่รอบตัวก็กระจายหายออกไป

"สำเร็จ เข้าสู่ระดับผู้ฝึกฝนสวรรค์ขั้นที่ห้าแล้ว"

เซียะปิงกำหมัด ดวงตาของเขาส่องประกายแสงออกมา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุขที่แทบไม่มีวันหมด ในที่สุดเขาก็สามารถทะลวงเส้นเอ็นเส้นที่ห้าเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่ห้า ภายในร่างกายของเขาปลดปล่อยพลังลมปราณออกมามากกว่าเดิมครึ่งหนึ่ง

ปัง เขาทนต่อไปไม่ไหวชกหมัดเปล่าเข้าไปในอากาศ พลังงานที่ส่งผ่านเข้าไปในกล้ามเนื้อมีขนาดหนึ่งนิ้วเปลี่ยนสภาพคล้ายหมีกับเสือ พลังลมปราณทั้งสี่พวยพุ่งออกมาอย่างน่ากลัว

หมัดนี้มีความแข็งแกร่งอย่างน้อยสามพันจินแข็งแกร่งกว่าหมีทรราชย์อย่างมาก