ตอนที่ 20 ทุกอย่างล้วนลงตัว

"สวัสดีตอนเช้า"

เซียะปิงทักทาย เขาคิดว่ามีอะไรแปลกนิดๆ เจียงหย่าหรู่เป็นอะไรวันนี้โกรธมากดูเหมือนป้าแก่ๆ เลย? ได้ยินว่าช่วงเวลานั้นของผู้หญิงจะเปลี่ยนไป เราไม่ควรที่จะไปยุ่งด้วย

"สวัสดีดูดแกน่ะสิ"

จริงแล้วเจียงหย่าหรู่ท่าทางไม่ดีเลย ดวงตาทั้งคู่ดำเหมือนหมีแพนด้าเหมือนกับว่าเธอไม่ได้พักผ่อนเลย ท่าทางของเธอแสดงให้เธอถึงความเศร้าและความโกรธในเวลาเดียวกัน ใบหน้าที่สวยงามของเขาก็เปล่งสีแดง "ไอ้เจ้าบ้านี่? ทำไมดูฉันแบบนี้ทั้งๆ ที่มันเขียนนวนิยายไร้ยางอาย?! "

เร็วๆ นี้เธอแทบที่จะบ้า เมื่อวานเธอไปค้นหานิยายที่โนเวลเพนกวินเน็ต แต่เธอก็ต้องใช้เงินยี่สิบห้าเหรียญรัฐบาลกลางซื้อมันเพื่ออ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่ออยากจะดูว่าไอ้เจ้าคนนี้เขียนอะไรลงไป เพื่อเช้าวันต่อมาเธอจะได้ไปแขวะเขาได้

แต่ตั้งแต่ที่ได้อ่านเนื้อหาบทแรกมันไม่ใช่เรื่องราวธรรมดา มันไม่ใช่นวนิยายทั่วไป นวนิยายในชีวิตการทำงาน ไม่ใช่วรรณกรรมที่เป็นศิลปะอะไร แต่มันคือนวนิยาย 18+ ไร้ยางอาย

เธอเป็นนักเรียนหัวกะทิ มีความประพฤติเรียบร้อย อ่านหนังสือนับไม่ถ้วน เป็นธรรมดาที่เธอจะรู้ว่านวนิยาย18+คืออะไร

ว่ากันตามตรงไม่ได้มีอคติ นวนิยายเรื่องนี้ไม่ได้สมเหตุสมผลเลย แม้ว่าเธอไม่ได้ชอบอ่านนวนิยายเรื่องนี้ แต่ก็ขวางคนอื่นไม่ให้มาอ่านได้

ที่มันเป็นปัญหาคือคนที่เขียนมันนั้นละคือปัญหา

ลองนึกดูสิ? เจ้าปีศาจเซียะปิงเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายอายุแค่18 เขาควรจะเป็นเด็กหนุ่มที่ใส่ซื่อบริสุทธิ์เหมือนกับกระดาษขาว แต่คาดไม่ถึงเขากลับเขียนนวนิยายเสื่อมๆ ออกมา หัวของเขากำลังคิดอะไรอยู่ ในหัวของผู้ชายมีแต่ความคิดสกปรกชั่วๆ เหรอ?

เธอรู้อยู่เหมือนกันในหัวของผู้ชายมีแต่ความคิดสกปรกๆ แต่คนธรรมดาจะไม่แสดงออกมา แต่เจ้าเซียะปิงไร้ยางอาย เขาเป็นสัตว์ร้าย เขาไม่คิดจะเปลี่ยนความคิด เป็นการกระทำเขาเขียนมันในโลกออนไลน์ให้คนมากมายอ่านมันนับไม่ถ้วน

พฤติกรรมแบบนี้มันน่ากลัวมาก เซียะปิงกลายเป็นคนไร้ยางอายอีกไม่กี่ปีเขาอาจจะกลายเป็นอาชญากรก็ได้

"เธออ่านนิยายที่ฉันเขียนเหรอ? "

เซียะปิงแปลกใจนิดๆ เขาไม่คิดว่าเจียงหย่าฟรู่จะไปหามันมาอ่านจริงๆ ดูจากท่าทางของเธอเรื่องมันคงไม่จบลงง่ายๆ ดูท่าเธอจะไปอ่านมันตั้งแต่ต้นจนจบ

"ใช่ฉันอ่านมันตั้งแต่ต้นจนจบ" ใบหน้าเจียงหย่าหรู่กลายเป็นอับอาย ดวงตาที่สวยงามของเธอจ้องหน้าเซียะปิงอยู่แวบหนึ่ง ภายในใจส่วนลึกของเธอรู้สึกกลัว ทำไมจะไม่รู้ว่านวนิยายเรื่องนี้เขียนออกมาดีมาก แต่เธอปฏิเสธมัน ภายในนวนิยายมีคำเขียนวิจารณ์ในแง่ดีอยู่มากมาย อ่านนวนิยายเหมือนกับว่าได้มองเห็นภาพมันออกมา

แต่เธอไม่คิดว่านวนิยายจะเป็นอะไรที่มันดีๆ ออกมาได้ แต่ทันทีที่เธออ่านมันจะหยุดก็ไม่ได้ แล้วอ่านมันต่อไป

ราวกับว่านางเอกของเรื่องไป๊หรงมีเสียงหัวเราะ โกรธ เศร้า และมีความสุข ความรู้สึกลึกๆ ของเธอต้องดิ้นรนภายใต้ความอ่อนแอ เธอแสดงความแข็งแกร่งต่อหน้าผู้คนอื่นๆ ดูเหมือนว่าเธอจะเล่นกับผู้ชายคนอื่นๆ ผู้ชายคนอื่นๆ ก็จะเล่นกับเธอ นอกจากนี้มันบรรยายได้สดใสและเสมือนจริง

"แล้วคิดว่ามันเป็นยังไงละ? "

เซียะปิงสนใจมาก ดูเหมือนเขาคิดเหมือนกับว่าเธอเป็นผู้ชายทั่วไปที่อ่านนวนิยายแบบนี้ แต่สาวน้อยคนนี้ไม่ชอบมันมากจริงๆ เธอเป็นผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชาย

"มันไม่ดีเลยมันน่ากลัวเกินไป นวนิยายเรื่องนี้เปิดเผยทุกเรื่องราวในใจของนายจนหมด หากนายยังกล้ามากกว่านี้อีกต่อไปมันจะกลายเป็นความผิดทางอาญาแล้วนายก็จะโดนตำรวจจับ"

เจียงหย่าหรู่มองดูเซียะปิงแวบหนึ่ง ใบหน้าที่สวยงามของเธอเปลี่ยนไปเป็นสีแดง ความจริงเมื่อวานเธออ่านนวนิยายเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนเย็นไปถึงตอนกลางคืน มันทำให้ดวงตาทั้งสองข้างของเธอกลายเป็นหมีแพนด้า

เนื้อหาภายในดูรุนแรงอย่างมาก เธอเป็นนักเรียนหญิงที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างมาก เหมือนกับนักเรียนประถมที่ยังไม่จบการศึกษา แต่ต้องมาทำแบบทดสอบของมหาวิทยาลัย เป็นเรื่องที่ยากมากเกินไปเธอจึงเข้าโจมตีเหยียบมันลงให้มิดทันที

มันเป็นเรื่องยากที่จะนึกภาพออก พล็อตนวนิยายเหมือนกับว่ามีจุดจบที่เลวร้ายเข้ามา ดูเหมือนมันไม่ต้องใช้ประสบการณ์ในการเขียนมากนัก ปีศาจกระทำกับผู้หญิงอย่างไม่มีเหตุผล ดูเหมือนเขาจะผ่านศึกประสบการณ์กับผู้หญิงอย่างมากมายไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่อายุสิบสองเท้าของเขาก็ย่างเข้าหาหญิงสาวมากมาย อายุสิบห้าพาสาวเข้าโรงแรม อายุสิบแปดเด็ดดอกไม้มาอย่างมากมาย ตอนนี้ไม่รู้ว่าร่างกายของเขาผ่านหญิงสาวมามากมายเท่าไหร่?

เจียงหย่าหรู่ทนต่อไปไม่ได้เธอจ้องมองเซียะปิงก่อนที่จะพูดออกมา มันน่าสงสัยมากแม้เธอกับเซียะปิงจะเป็นเพื่อนในวัยเด็ก แต่ความจริงมีหลายอย่างที่เธอไม่รู้จักเขา

ตัวอย่างเช่นเซียะปิงฝึกฝนจนกลายเป็นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่เมื่อไหร่เธอก็ไม่รู้

"มันแย่มากเหรอ? "

เซียะปิงขมวดคิ้ว "ดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจ คงมีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่จะเข้าใจมันได้"

"ใครไม่เข้าใจกัน"

เมื่อได้ยินแบบนี้เจียงหย่าหรู่ก็โกรธขึ้นมาทันที "ฉันบอกนายเลยว่ามันไม่มีอะไรดี นอกจากวิธีทำลูก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีชีวิต...."

เดี๋ยวก่อนวิธีทำลูก?

เจียงหย่าหรู่รู้สึกตกใจเมื่อคิดเรื่องนี้ ราวกับว่ามันเป็นเป็นเรื่องที่น่าหวาดกลัวอย่างมาก เพราะตัวเอกเป็นคุณครู ยิ่งไปกว่านั้นคุณครูประจำชั้นคุณครูชิวเชว่ยังคงสวยมากๆ

แม้เธอเป็นผู้หญิงยังไม่อยากที่จะยอมรับ แต่ต้องยอมรับว่าคุณครูชิวเชว่ยังคงเป็นหญิงสาวที่มีหุ่นยั่วยวนอารมณ์ ร่างกายเต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ของความเป็นผู้หญิงสาว ในโรงเรียนมีคนชื่นชอบเธอมากมาย แม้กระทั่งนักเรียนบางคน แม้กระทั่งผู้หญิงยังมองว่าคุณครูเป็นคนที่ชวนมองคนหนึ่งเลย

ที่เซียะปิงชอบครูชิวเชว่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเขาชอบครูชิวเชว่เอามากๆ เขาระบายความจริงออกไปไม่ได้จึงเอาไปเขียนเป็นนวนิยายใช่ไหม?

ชื่อตัวละครเองก็สัมพันธุ์กันมาก หิมะสีขาว ดอกพุดตานในฤดูใบไม้ผลิ ตัวละครทั้งสองต่างก็เกี่ยวข้องกัน มันหมายถึงชิวเชว่ไม่ใช่เหรอไง? (หมายถึงกลีบดอกไม้สีขาวร่วงลงมาเหมือนหิมะที่โปรยปราย)

พระเจ้า เจ้านี่ร้ายกาจมาก

ในใจของเขาแอบคิดทะเยอทะยานแบบนี้กันกับคุณครูเอง ไม่แปลกเลยที่ตอนสุดท้ายคุณครูได้แต่งงานกับนักเรียนของตัวเองเป็นครั้งที่สองเพราะเหตุผลแบบนี้

หากอาจารย์ชิวเชว่รู้เรื่องนี้ว่านักเรียนของตัวเองชอบ จนเอาไปเขียนนวนิยายคุณครูอาจจะเป็นบ้าไปก็ได้

นอกจากนี้เธอยังดูอัตราคลิกมันเกินกว่าร้อยล้าน เป็นที่นิยมในโลกออนไลน์ไม่รู้ว่ามีคนจำนวนมากแค่ไหนที่อ่านนวนิยายเรื่องนี้

"เจ้าสัตว์เดรัจฉานฉันไม่คิดว่านายจะเป็นคนแบบนี้ หากครูรู้เรื่องนี้จะเป็นยังไง นายจะรับผิดชอบไหวเหรอ? "

เจียงหย่าหรู่กำลังจ้องมองมาที่เซียะปิงด้วยความโกรธ

"รับผิดชอบอะไร? " เซียะปิงกะพริบตาไม่เข้าใจที่เจียงหย่าหรู่พูด เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ที่เขียนนวนิยายเพื่อหารายได้ เขาจะต้องรับผิดชอบอะไร

เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเจียงหย่าหรู่เขารู้สึกว่าเขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่อย่างเอากางในผู้ชายที่ไม่ได้ใส่มอบให้เธอไป