บทที่ 24: เคล็ดลับการจอดรถที่ใช้ได้จริง

เมืองเชิ่งชิ่งเป็นเมืองที่น่าอัศจรรย์ เมื่อคุณคิดว่าตัวเองอยู่ชั้นหนึ่ง จริงๆ แล้วคุณอาจจะอยู่ชั้นแปด โซนขายสินค้าแบรนด์หรูของศูนย์การค้ากั๋วจินอยู่ที่ชั้นสี่ แต่ในความเป็นจริงแล้วมันคือชั้นระดับเดียวกับพื้นดิน

อันเหลียงไม่ได้ตอบคำถามของหยางเหม่าอี๋ เขาจอดรถไว้ริมถนนที่ชั้นระดับเดียวกับพื้นดินโดยตรง ฝั่งตรงข้ามคือร้านคริสเตียน ดิออร์ การจอดรถแบบนี้สะดวกมาก ลงจากรถก็สามารถเดินไปยังโซนแบรนด์หรูได้เลย

“สตรีมเมอร์น้อย ลงรถสิ?” อันเหลียงเรียก

หยางเหม่าอี๋มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว! ทั้งที่มีป้ายห้ามจอดอยู่ริมถนน และก็ไม่มีรถคันอื่นจอดอยู่เลย เขาจอดรถแบบนี้จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ?

“เอ๊ะ จอดรถแบบนี้ไม่มีปัญหาเหรอคะ?” เธอรีบวิ่งตามไปถาม “ตรงนั้นไม่ใช่ว่ามีป้ายห้ามจอดเหรอคะ?”

อันเหลียงยิ้มตอบ “ถ้ารถธรรมดา เธอเพิ่งจะจอดไป พนักงานรักษาความปลอดภัยก็จะมาไล่ให้ไปจอดที่ลานจอดรถใต้ดิน แต่ถ้ารถระดับ Porsche 911 ขึ้นไป พนักงานรักษาความปลอดภัยก็จะเลือกที่จะทำเป็นตาบอด”

“เคล็ดลับการจอดรถที่ใช้ได้จริงอันนี้ เธอเรียนรู้แล้วใช่ไหม?” อันเหลียงพูดอย่างหยอกล้อ

หยางเหม่าอี๋ชำเลืองมองอันเหลียง ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็รัวคอมเมนต์กันอย่างบ้าคลั่ง

‘ที่แท้ก็คือเคล็ดลับ [ที่ใช้ได้จริง] ฉันมี Porsche 911 ฉันก็จะจอดแบบนี้ได้เหมือนกัน!’

‘ฉันเลือก Ferrari!’

‘รู้จัก Lamborghini หน่อยเป็นไง?’

‘ขอบคุณที่เชิญ! อยู่ที่เมืองเชิ่งชิ่ง สถานการณ์จริงก็เป็นแบบนี้จริงๆ ซูเปอร์คาร์จอดริมถนนได้ตามสบาย รถระดับ BBA ต้องไปจอดที่ชั้นใต้ดินอย่างเรียบร้อย’

หยางเหม่าอี๋อ่านคอมเมนต์ไปพลางถามไปพลาง “คุณอยากจะซื้ออะไรเหรอคะ?”

อันเหลียงตอบลอยๆ “ดูก่อน ว่าแต่ เธอจะซื้ออะไรไหม? ผู้หญิงน่าจะชอบกระเป๋ากันทั้งนั้นใช่ไหม?”

หยางเหม่าอี๋ตอบปฏิเสธ “ฉันไม่ซื้อหรอกค่ะ!” ถึงแม้เมื่อวานจะมียอดเปย์เป็นล้าน แต่เงินก็ยังไม่ได้โอนให้ทันที เธอจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อแบรนด์หรู?

“เราไปดูคริสเตียน ดิออร์ กันก่อน” อันเหลียงเรียก

พนักงานร้านคริสเตียน ดิออร์ เห็นทั้งสองลงมาจาก Porsche 911 ตั้งนานแล้ว ถึงแม้หยางเหม่าอี๋จะยกโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนกำลังไลฟ์สตรีมอยู่ พนักงานก็เลือกที่จะทำเป็นไม่เห็น

“ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานคนหนึ่งชื่อ ‘เอเลีย’ ทักทาย

อันเหลียงตอบกลับ “ขอดูชุดฤดูร้อนของร้านคุณหน่อยครับ ที่เหมาะกับเธอ”

หยางเหม่าอี๋ปฏิเสธ “เอ๊ะ? ฉันไม่ซื้อนะคะ”

เอเลียไม่สนใจเธอ เธอฝึกฝนสายตาจนแหลมคมมานานแล้ว หยางเหม่าอี๋เป็นแค่สตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ อันเหลียงต่างหากที่เป็นพ่อพระกระเป๋าหนัก

“จะซื้อหรือไม่ซื้อนั่นเป็นเรื่องทีหลัง เราดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน” อันเหลียงเรียก “มาๆๆ โทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันจะช่วยเธอไลฟ์เอง”

อันเหลียงรับโทรศัพท์มา เขาแปลงร่างเป็นสตรีมเมอร์ “สวัสดีครับท่านผู้ชมทุกท่าน ผมคือสตรีมเมอร์หน้าใหม่ของพวกคุณ เนื้อหาไลฟ์ในวันนี้คือการแปลงโฉมสตรีมเมอร์ตัวเล็กๆ ให้กลายเป็นแฟชั่นนิสต้า”

พนักงานเอเลียนำหยางเหม่าอี๋ไปยังโซนเสื้อผ้าสตรี เธอแนะนำให้ตั้งแต่เสื้อยืดไปจนถึงกระโปรงยาว

อันเหลียงไลฟ์สตรีมอยู่ข้างๆ เขาพูดคุยกับผู้ชม “ถึงแม้ผมจะฟังไม่เข้าใจ แต่ก็รู้สึกว่าดูเป็นมืออาชีพมาก แต่เสื้อยืดมันน่าเกลียดเกินไป กระโปรงสั้นก็ไม่มีราศี จัดกระโปรงยาวไปเลยดีกว่า”

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่กระโปรงยาวสีรุ้งตัวหนึ่ง “จัดตัวนั้นมาเลย!”

หยางเหม่าอี๋รูปร่างสูงโปร่ง ใส่กระโปรงยาวแล้วต้องดูดีมากแน่ๆ

ครู่ต่อมา หยางเหม่าอี๋ก็เดินออกมาในชุดกระโปรงยาวสีรุ้ง เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ มันดูดีจริงๆ

“ท่านผู้ชมครับ พวกคุณว่าสวยไหมครับ?” อันเหลียงถาม แต่เขากลับไม่สนใจคอมเมนต์เลย

“สตรีมเมอร์น้อย เธอว่ายังไง?” เขาถามหยางเหม่าอี๋อีกครั้ง

หยางเหม่าอี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังคงตอบตามตรง “รู้สึกสบายมากเลยค่ะ! เนื้อผ้ามันนุ่มลื่นมาก แล้วก็รู้สึกโปร่งสบายไม่ร้อน สัมผัสกับผิวก็สบายมาก ไม่รู้สึกระคายเคืองเลยค่ะ แต่ว่า... ราคามันแพงเกินไป!”

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็สงสัยขึ้นมาทันที แค่กระโปรงยาวตัวเดียว จะแพงได้สักแค่ไหนกันเชียว?

[จบตอน]