บทที่ 11: โดนเล่นงานจนมึน!

ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดิน B2 ศูนย์การค้าซิงกวง

อันเหลียงปฏิเสธหยางเหม่าอี๋อย่างตรงไปตรงมา เขาล็อกรถก่อน แล้วมองเธอด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณสตรีมเมอร์ตัวน้อยที่มาขับรถแทน วันนี้ประหยัดค่าจ้างไปได้อีกแปดสิบแปดหยวน ดีใจจริงๆ”

“ส่วนเรื่องอันดับหลักพันน่ะ เราค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน ไว้คราวหน้ามาเล่นด้วยกันอีก ผมจะเติมให้!” อันเหลียงอธิบายเพิ่มเติม

หยางเหม่าอี๋จ้องเขาเขม็ง เธอแค่นเสียงเบาๆ “แล้วเราจะติดต่อกันยังไง?”

“ก็ต้องติดต่อทางโทรศัพท์สิ!” อันเหลียงพูดอย่างจริงจัง

“เธอมีเบอร์โทรฉันเหรอ?” หยางเหม่าอี๋ชะงักไป

“ไม่มี” เขาตอบตามตรง

“เธอมีวีแชทฉันไหม?” เธอถามอีก

“ไม่มี” เขายังคงตอบตามตรง

“แล้วเราจะติดต่อกันได้ยังไง?” หยางเหม่าอี๋ถามกลับ

“อย่าถาม ถามไปก็คือฟ้าลิขิต!” อันเหลียงโบกมือลาพลางเดินไปยังลิฟต์

หยางเหม่าอี๋มองแผ่นหลังของเขาอย่างสับสน ตอนแรกเธอคิดว่าอันเหลียงกำลังเล่นตัว แต่ผลปรากฏว่าเขาเดินจากไปจริงๆ...

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ก็สับสนไม่แพ้กัน พวกเขาคิดเหมือนกับหยางเหม่าอี๋ นึกว่าพี่ชาย Porsche คนนี้อยากจะจีบสตรีมเมอร์ แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขาปฏิบัติต่อเธอเหมือนเป็นคนขับรถแทนจริงๆ?

‘นี่...นี่...มันเหนือชั้นเกินไปแล้ว?’

‘พี่ชาย Porsche ไปจริงๆ เหรอ? สตรีมเมอร์รีบตามไปดูเร็ว เขารอเธออยู่หน้าลิฟต์แน่ๆ’

‘พูดจริงๆ นะ ฉันโดนเล่นงานจนมึนไปหมดแล้ว!’

‘สรุปว่าพี่ชาย Porsche ไม่ได้ขาดแคลนสาวสวยเลยสินะ?’

‘อย่าถาม ถามไปก็คือฟ้าลิขิต! ขำจะตายอยู่แล้ว ฟ้าลิขิตบ้าบออะไร!’

‘ขอถามพื้นที่เงาในใจของสตรีมเมอร์ตัวน้อยหน่อย?’

หยางเหม่าอี๋อ่านคอมเมนต์ไปพลางเดินไปยังโถงลิฟต์ไปพลาง อารมณ์ของเธอค่อนข้างซับซ้อน ทั้งอยากให้เขาอยู่ที่นั่น และก็ไม่อยากให้เขาอยู่

ด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้งเช่นนี้ หยางเหม่าอี๋เดินมาถึงโถงลิฟต์...ซึ่งว่างเปล่า ไม่มีใครเลย

สถานการณ์เช่นนี้ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างบอกว่าโดนเล่นงานจนมึนไปตามๆ กัน

“ผู้ดูแลห้องช่วยดูหน่อย เหล่าลูกเพจพวกนี้มันหยิ่งยโสเกินไปแล้ว ฉันรับไม่ได้!” หยางเหม่าอี๋พึมพำ “นอกเสียจากว่าพวกแกจะเปย์ของขวัญให้บ้าง ฉันถึงจะอารมณ์ดีขึ้นได้”

‘หลอกเอาของขวัญกันซึ่งๆ หน้าเลยเหรอ?’

‘ฉิบหายแล้ว! หลอกเอาของขวัญจากพี่ชาย Porsche ไม่ได้ ก็เลยมาหลอกพวกเราคนจนๆ แทนเหรอ?’

ขณะที่หยางเหม่าอี๋กำลังจะบ่นต่อ โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเรียกเข้า เมื่อเห็นว่าเป็น ‘ผู้ดูแลสังกัด’ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดรับสาย

“หยางเหม่าอี๋ใช่ไหม ผมกีวี ผู้ดูแลสังกัด คืนนี้สี่ทุ่มมีศึกสังกัด ทางเราต้องการให้คุณชนะอย่างน้อยสองรอบ” คนที่ใช้ชื่อในวงการว่า ‘กีวี’ กล่าว

หยางเหม่าอี๋ถามกลับ “ถ้าผ่านสองรอบไม่ได้ล่ะคะ?”

“ถ้าผ่านไม่ได้ ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป เงินเดือนขั้นต่ำของคุณจะถูกยกเลิก” กีวีตอบ “ยอดเปย์ของคุณมันแย่เกินไป แต่ละสัปดาห์มีแค่พันกว่าหยวน ต่ำกว่าที่สังกัดคาดไว้มาก”

หยางเหม่าอี๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตอนแรกเธออาศัยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเซ็นสัญญาไลฟ์สตรีมที่ดีได้ แต่ตามข้อกำหนดในสัญญา หากยอดเปย์ของเธอไม่ถึงเกณฑ์ สังกัดมีสิทธิ์ปรับลดเงินเดือนขั้นต่ำของเธอได้

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปเตรียมตัว” หยางเหม่าอี๋ตอบ

เพื่อการไลฟ์สตรีม หยางเหม่าอี๋ที่กำลังเรียนอยู่ปีสองได้เช่าห้องอยู่ข้างนอก และยังประกอบคอมพิวเตอร์ประสิทธิภาพสูงอีกด้วย เธอเพิ่งจะไลฟ์มาได้แค่สองเดือนกว่าๆ ต้นทุนเหล่านี้ยังไม่ได้คืนเลย

ณ ย่านที่พักอาศัยเทียนหู อันเหลียงกลับมาถึงบ้าน เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีระบบผู้ชนะแห่งชีวิตหรือเปล่า ทำให้คอของเขาแข็งขึ้นมาก เบียร์หกขวดไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเมาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เขาก็นอนลงบนเตียง เปิดหู่ฉื่อไลฟ์ แล้วกดเข้าไปในห้องไลฟ์ของหยางเหม่าอี๋ พบว่าเธอได้จบการไลฟ์นอกสถานที่ไปแล้ว

‘สตรีมเมอร์ตัวน้อยคนนี้กลับไปแล้วเหรอ?’ อันเหลียงสงสัยในใจ เขาพิมพ์ถามในห้องไลฟ์

‘สตรีมเมอร์ทำไมไม่ไลฟ์นอกสถานที่แล้วล่ะ?’ บัญชีหู่ฉื่อของอันเหลียงเป็น ‘บัญชีขาว’ คือไม่ใช่ทั้งบัญชีระดับสูงและไม่มีป้ายแฟนคลับ เป็นบัญชีสายฟรีมาตรฐาน

ถ้าเป็นห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์ดัง สตรีมเมอร์คงไม่ตอบคำถามของบัญชีขาว แต่ห้องไลฟ์ของหยางเหม่าอี๋ ที่นั่งแขกพิเศษมีเพียงเก้าคน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าความนิยมของเธอนั้นย่ำแย่มาก

‘คนดูที่นี่น้อยจังเลยนะ?’ อันเหลียงส่งข้อความต่อ

หยางเหม่าอี๋เห็นคำถามของเขา เธอตอบกลับ “ยินดีต้อนรับพี่ชายเหลียงเหรินเว่ยกุยค่ะ พอดีว่าสตรีมเมอร์กำลังจะลงแข่งศึกสังกัด เลยต้องจบการไลฟ์นอกสถานที่ก่อนค่ะ และก็เพราะว่าจะลงแข่งศึกสังกัด พี่ๆ ในห้องเลยขอตัวไปก่อน”

ในวงการไลฟ์สตรีม สิ่งที่เรียกว่าศึกสังกัดก็คือสงครามการเปย์เงิน โดยปกติแล้ว เวลาที่มีศึกสังกัด แฟนคลับส่วนหนึ่งจะทำเป็นออฟไลน์ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกดดันให้เปย์

[จบตอน]