ตอนที่ 13 โดนตำรวจจับ

เช้าวันต่อมาร่างกายของเซียะปิงเต็มไปด้วยพลัง เมื่อวานตอนเย็นเขาใช้เวลาสามชั่วโมงพิมพ์งาน60,000 คำ กับสามหมื่นคำในวันก่อนรวมเป็น90,000คำ

ผ่านไปสองสามวันเขาคงจะทำงานนี้เสร็จ

แม้ดูเหมือนงานจะหนัก แต่กับเขาที่เป็นนักรบมันไม่ได้มากมายอะไร

หลังจากที่กินอาหารเช้าแล้ว เซียะปิงออกไปจากบ้าน เขากำลังวางแผนจะไปที่โรงเรียน แต่เขาพบว่าที่รอบโรงเรียนมีกลุ่มลุงกับป้าล้อมรอบแล้วกระซิบกระซาบอะไรอยู่

"ได้ยินไหม? เมื่อวานมีคนโรคจิตสองคนวิ่งเปลือยที่เมืองเทียนชุ่ย เลขที่ 95 ที่โรงเรียนมัธยมปลาย นี่เป็นเรื่องผิดศีลธรรมมากๆ ที่คนเดินผ่านไปมาในแต่ละวัน น่าเศร้ามาเกิดเรื่องแบบนี้ได้"

"ใช่ฉันได้ยินมาด้วยว่าไอ้โรคจิตสองคนป่วนเปี้ยนรอบโรงเรียนวิ่งไปรอบหนึ่ง หลังจากนั้นก็มีคนโทรไปแจ้งตำรวจ รถตำรวจรีบขับเข้ามาจับทันที ตำรวจจับไอ้โรคจิตสองคนไป คนที่อยู่รอบๆ ต่างปรบมือชื่นชมการกระทำของตำรวจ

"นี่เป็นเรื่องที่ควรจะใส่ใจนะ โรคจิตแบบนี้ออกมาอยู่ในสังคมได้ไงกัน? หากเป็นลูกสาวของฉันหรือเป็นผู้หญิงคนไหนๆ คงไม่กล้าออกมาเดินบนถนน อาจจะโดนพวกโรคจิตทำอะไรก็ได้"

"ได้ยินมาว่าไอ้โรคจิตสองคนนั้นเป็นนักเรียนของเมืองเทียนชุ่ย เป็นนักเรียนมัธยมปลายเลขที่ 95"

"ไม่ใช่ละมั้ง เด็กนักเรียนคงจะไม่ทำอะไรบ้าๆ? อายุยังน้อยก็เป็นสารเลวแล้วเหรอ? "

"หรือตอนนี้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจะมีความกดดันมากเกินไปเลยเพี้ยน

"ทนความกดดันไม่ไหวเลยออกวิ่งเปลือยกายไปทั่ว"

"ไม่ต้องเป็นห่วงไอ้โรคจิตสองคนโดนตำรวจจับ ข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายความว่ามั่นคงไปแล้ว พวกเขาถูกคุมขังอยู่เจ็ดวันไม่มีใครมาประกันตัวได้"

"ไม่นานพวกเขาก็จะถูกปล่อยตัวออกมา ตอนนั้นพวกเราต้องจับตามองพวกเขา"

"ใช่พวกเราต้องจับตามองพวกเขา พวกเขาทั้งสองคนอาจจะทำอะไรเลวร้ายในอนาคตอีก พวกเราไม่อาจจะมั่นใจได้"

กลุ่มลุงกับป้าคุยกันน้ำลายตกไปทั่วท้องถนน

เซียะปิงไม่ได้พูดอะไรแต่เขามั่นใจ100% ว่าไอ้โรคจิตทั้งสองคนนั้นคือกั๊วว่านกับหยางเว่ย ไม่คิดว่าพวกเขาจะโชคร้ายโดนตำรวจจับแบบนี้

แต่ยังไงก็ตามเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เขารีบเดินมาถึงโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าวันนี้จะแตกต่างกับในอดีตมันต่างจากเมื่อวานเขากลายเป็นคนดังของชั้นเรียน

เมื่อมาถึงฉันเรียนเขารู้สึกว่าเพื่อนร่วมฉันมองเขาด้วยสายตาอันร้อนแรง นักเรียนพวกนี้ต้องรู้อยู่แล้วว่าหยางเว่ยกับกั๊วว่านทั้งสองคนต้องทรมานจากเรื่องที่โดนตำรวจจับ

เพราะเรื่องเมื่อวานในตอนเย็น กั้วว่านกับหยางเว่ยโดนจับเพราะความผิดทางอาญา พวกเขาถูกตำรวจจับใส่กุญแจมือ พวกเขาร้องตะโกนออกมาเหมือนหมูจะถูกฆ่า คนที่ได้ยินต่างรู้สึกเสียใจ

ท่าทางของเซียะปิงดูใจเย็น เขาไม่สนใจอะไรกับคนที่อยู่รอบๆ กำลังจ้องมองเขา เขาเริ่มพิมพ์งานเร็วๆ อีกไม่นานเขาก็จะได้เงินเหรียญรัฐบาลกลางก้อนใหญ่

ติ้งๆ ๆ

เสียงระฆังดังขึ้น คุณครูชิวเชว่เดินเข้ามา เธอรู้สึกว่ามีนักเรียนสองคนในห้องหายไป "กั้วเว่ยกับหยางเว่ยทำไมทั้งสองคนนี้ยังไม่เข้ามาในชั้นเรียน? "

"คุณครูพวกเขาถูกจับ"นักเรียนคนหนึ่งตะโกนออกมา "มีคนบอกว่าพวกเขาถูกตำรวจจับขังไว้เจ็ดวัน ไม่อาจจะประกันตัวออกมาได้"

โดนจับขัง แถมยังโดนตำรวจจับขังอีก?

เสียงหวานของชิวเชว่ดังออกมาเหมือนฟ้าผ่า ท่าทางของเธอเหมือนคนโง่ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอมาสอนหนังสือที่นี่ครึ่งปี มีนักเรียนไม่ดีบ้าง แต่เธอไม่คิดว่านักเรียนของเธอจะโดนตำรวจจับ พวกเขาทำอะไรไม่ดีเหรอถึงต้องโดนตำรวจจับไป

"สุดท้ายแล้วเกิดอะไรขึ้น? ทำไมพวกเขาถึงโดนตำรวจจับ? " ชิวเชว่ถามออกมาอย่างเร่งรีบ เมื่อวานเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อย เธอออกไปจากเมืองเทียนชุ่ยแล้วกลับออกมาในตอนเช้า ไม่รู้ที่โรงเรียนเกิดอะไรขึ้น

"พวกเขาวิ่งแก้ผ้าไปทั่วโรงเรียน ป้าคนหนึ่งเลยโทรไปแจ้งความ" นักเรียนคนหนึ่งตอบออกมาด้วยท่าทางที่แปลกๆ

พวกป้าๆ เอาไข่กับกะหล่ำปลีโยนส่วนพวกเขา พวกเขาท่าทางน่าสงสารมาก

ชิวเชว่รู้สึกกลัวนิดๆ "วิ่งแก้ผ้ารอบโรงเรียน? " เธอจำได้ว่านักเรียนสองคนนี้นิสัยไม่ค่อยจะดีมากนัก พวกเขาเองก็ชอบที่จะกลั่นแกล้งเพื่อนร่วมชั้น

แต่พวกเขาไม่น่าจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้

"พวกเขาสองคนคงได้รับแรงกดดันมากเกินไป" เซียะปิงตอบออกมาอย่างลวกๆ

ได้รับแรงกดดันมากเกินไป?!

กลุ่มนักเรียนสบตากันแล้วมองไปที่เซียะปิง ดวงตาพวกเขาเบิกกว้าง ไม่ใช่เจ้าปีศาจนี่ให้ทั้งสองคนนั้นทำตามสัญญาแก้ผ้าวิ่งไปรอบโรงเรียนเหรอ?

พูดออกมาได้ว่าหยางเว่ยกับกั๊วว่านถูกตำรวจจับเพราะโดนกดดัน ตอนนี้เจ้าปีศาจเฒ่ากำลังบังคับสาวบริสุทธิ์ให้เป็นโสเภณีเหรอ? (ใส่ร้ายคนบริสุทธิ์) เจ้าคนนี้ว่าไปเรื่อย หน้าด้าน หนังหน้ามันหนาแค่ไหนกัน

ได้รับแรงกดดันมากเกินไป? "

ชิวเชว่ไม่เข้าใจรายละเอียด แต่เธอคิดว่ามันเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลมากๆ ได้รับแรงกดดันมากเกินไป? อีกห้าเดือนก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว นี่เป็นเส้นแบ่งเรื่องสำคัญ

เมื่อวานนี้เธอได้ประชุม เธอส่งแบบสอบถามวิเคราะห์ความต้องการในอนาคตของนักเรียนแต่ละคน มันคงสร้างความรู้สึกกดดันอย่างมาก พวกเขาเลยเปลือยกายวิ่งรอบโรงเรียนปลดปล่อยแรงกดดันออกมา

ใช่แล้ว หากจะพูดนี่เป็นความผิดของเธออีกแล้ว เธอไม่ได้สังเกตสภาพจิตใจของนักเรียนของตัวเอง เธอไม่รู้ว่าในใจของพวกเขามีความกดดันแบบนี้อยู่ เธอไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ สุดท้ายพวกเขาก็ถูกตำรวจจับ

เมื่อคิดแบบนี้ชิวเชว่ไม่อาจจะอยู่เฉยได้ เธอจึงพูดด้วยความรู้สึกนิดๆ "นักเรียนเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น วันนี้ครูจะออกไปจากห้องเรียนไปที่สถานีตำรวจไปดูนักเรียนทั้งสองคน เผื่อมีอะไรจะช่วยพวกเขาได้"

จากนั้นเธอก็เดินออกไปจากห้องเรียน

เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ก็มองเซียะปิงด้วยท่าทางที่ไม่ดี แต่เซียะปิงก็ยังคงมีท่าทางใจเย็น ไม่สะทกสะท้านที่โดนจ้องมอง

"เรียนด้วยตัวเอง? ตอนนี้ต้องเขียนพล็อตที่เหลือให้เร็วที่สุด" ในใจของเซียะปิงรู้สึกมีความสุข เขาไม่ต้องเรียน ตอนนี้ก็มีเวลามากมายเขียนนวนิยายแล้ว

วันนี้ในโรงเรียนก็ยังคงเงียบสงบ หมีทรราชพ่ายแพ้ไปเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาต้องไปรักษาตัวในโรงพยาบาล เร็วๆ นี้เขาไม่อาจที่จะกลับมาได้

หยางเว่ยกับกั๊วว่านถูกจับจะถูกปล่อยตัวออกมาภายในเจ็ดวัน

"ฟู่"

หลังจากที่กลับบ้านกินข้าวเย็น เขาก็กลับมาที่ห้อง เซียะปิงนั่งพิมพ์งานหลายชั่วโมง ได้ตัวอักษร120,000คำ เขาโพสต์เนื้อหาทั้งหมดในวันนี้ลงในเน็ต

เขาเปิดเว็บโนเวลเพนกวินเน็ต มองดูหน้านวนิยายของเขา เพราะนวนิยายสั้นเกินไปและไม่ได้เขียนคำแนะนำ จึงไม่ได้มีคนอ่านมากนัก ตอนนี้สถานการณ์เลวร้ายมาก

"ปล่อยเป็นแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องเริ่มทำอะไรสักอย่างให้นิยายของเขามีคนติดตามมากมาย" ดวงตาเซียะปิงส่องแสงสว่างออกมา