ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 13 ผู้คนที่ผิดหวัง
ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 13 ผู้คนที่ผิดหวัง
“สหายน้อย ท่านตั้งใจจะผ่าหินตรงนี้เลย หรือจะนำกลับไป? หากจะผ่าตรงนี้ ข้าจะช่วยให้ฟรี” เฉียนโต้วโต้วเดินมาหาหลงเสวียน พลางเอ่ยอย่างเป็นมิตร
“ผ่าตรงนี้เลยก็แล้วกัน ข้าไม่มีที่เก็บหินก้อนใหญ่ขนาดนี้หรอก” หลงเสวียนลูบราชาหินขนาดมหึมาเบาๆ ตอบกลับอย่างไม่คิดมาก
ทันทีที่เขาตอบรับ ทุกคนก็มีท่าทีตื่นเต้นขึ้นมาทันที ตาเป็นประกายพุ่งเข้ามาล้อมรอบอย่างรวดเร็ว
การชมคนอื่นผ่าหิน คือความบันเทิงชั้นดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็น ราชาหิน ที่หาได้ยากยิ่ง ใครล่ะจะอดใจไหว?
แม้แต่คนที่กำลังเลือกหินอยู่ยังรีบวางหินในมือลง แล้ววิ่งมาร่วมวง
เฉียนโต้วโต้วยิ้มอย่างพึงพอใจ การผ่าหินตรงนี้ นอกจากจะสนองความอยากรู้อยากเห็น ยังช่วยดึงดูดลูกค้าให้เดินมาดูมากขึ้น และหากมีแมลงวิญญาณดีๆ โผล่ออกมาก็อาจคว้ามาไว้เองได้ทันที ถือว่าได้หลายต่อ
เขาหยิบขวานสีแดงด้ามยักษ์ออกมาจากถุงเก็บของ พลางหันมาถามอย่างอารมณ์ดี “นี่คือขวานวิญญาณระดับสูง คมกล้าดั่งตัดเหล็กเป็นขี้ผึ้ง หินหนาแค่ไหนก็ผ่าได้ เจ้าจะให้เริ่มตรงไหนดี?”
หลงเสวียนมองขวานวิญญาณด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น แล้วใช้พู่กันขีดเส้นลงกลางราชาหิน แทบจะแบ่งหินออกเป็นสองส่วนอย่างเท่าๆ กัน
ด้วยความสามารถพิเศษ เขาสามารถมองเห็น ‘ตัวเลข’ แสดงตำแหน่งของแมลงวิญญาณในหิน ทำให้เขาสามารถประเมินได้ว่ามันอยู่ตรงไหน และมีขนาดเท่าไร
เส้นที่เขาขีดนั้น บังเอิญเลี่ยงตำแหน่งของแมลงไปอย่างพอดิบพอดี!
นี่คือแผนที่เขาได้แรงบันดาลใจจากประสบการณ์ในสนามพนันหยกของโลกเก่า เมื่อมีคนผ่าหินพลาดไม่เจอหยก ก็จะนำเศษหินที่เหลือไปขายต่อให้คนอื่นลองเสี่ยง
และหลงเสวียนก็ใช้แผนเดียวกัน โดยจะแกล้งทำเป็นผ่าผิดตำแหน่งเรื่อยๆ แล้วแยกชิ้นส่วนที่มีแมลงซ่อนไว้กลับไปเงียบๆ โดยไม่มีใครเฉลียวใจ
เขาแสร้งทำหน้าเครียด เหงื่อแตก มือสั่นก่อนชี้ไปยังเส้นที่วาดไว้ “เริ่มจากตรงนี้เลยเถอะ!”
เฉียนโต้วโต้วสะบัดมือ ขวานลอยขึ้นตัดตามแนวที่วาดไว้เบาๆ ทว่าหินกลับแตกออกราวกับหั่นเต้าหู้
เพื่อหลีกเลี่ยงการทำร้ายแมลงภายใน ขวานไม่ได้ผ่าในทีเดียว แต่กรีดทีละชั้นอย่างระมัดระวัง แม้จะใช้เวลามากหน่อย ก็ยังถือว่าคุ้ม
ผู้คนรอบตัวแทบจะกลั้นหายใจ ทุกสายตาจับจ้องรอยแยกของหิน
เมื่อหินแตกออกเป็นสองฝั่งกลับพบเพียงผิวเรียบๆ ไม่มีแมลงวิญญาณแม้แต่น้อย
ทุกคนพากันถอนหายใจ ผิดหวังอย่างแรง!
หลงเสวียนเองก็แสร้งทำหน้าผิดหวังสุดๆ สีหน้าราวกับโลกถล่มลงมา
เฉียนโต้วโต้วตบไหล่เขาเบาๆ ปลอบว่า “อย่าเสียใจไป หินก้อนใหญ่ขนาดนี้ ผ่าผิดจุดก็ไม่แปลก ของดีคงซ่อนอยู่ที่อื่น”
ทันใดนั้น แววตาของหลงเสวียนก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะขีดเส้นแบ่งตรงกลางหินทั้งสองฝั่ง กลายเป็นสี่ส่วน โดยยังเลี่ยงตำแหน่งแมลงไว้อย่างแนบเนียน
“ต่อจากเส้นนี้เลย!” เขากล่าวเสียงหนักแน่น
เฉียนโต้วโต้วก็ทำตามอีกครั้ง ผลเหมือนเดิม ไม่มีแมลง
เสียงฮือฮาในฝูงชนเริ่มดังขึ้น
“ยังไม่เจออีก?”
บางคนเริ่มหัวเราะเยาะ “อย่างนี้คงไม่มีหวังแล้วมั้ง”
ใครจะไปเชื่อว่าราชาหินชั้นเลิศขนาดนี้กลับไม่มีแมลงเลย?
แต่หลงเสวียนกลับแกล้งทำเป็นตกใจ แล้วรีบขีดจุดอื่นๆ พร้อมสั่งให้เฉียนโต้วโต้วผ่าต่อ
ทีละชิ้น ทีละชิ้น … จนเวลาล่วงเลยไปถึงเย็น ราชาหินก้อนใหญ่กลับกลายเป็นชิ้นเล็กๆ ถึง 50 ชิ้น แต่แมลงวิญญาณกลับไม่มีให้เห็นแม้แต่น้อย
ฝูงชนเริ่มเบื่อ บางคนถอนหายใจ เดินจากไป
สายตาทุกคนมองหลงเสวียนด้วยความเห็นใจ
เขานั่งลงกับพื้น ท่าทางสิ้นหวัง พึมพำว่า “เป็นไปไม่ได้… หินใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่มีแมลงเลย มันขัดกับฟ้าดินเกินไปแล้ว…”
แม้แต่เฉียนโต้วโต้วยังสับสน เขาเองก็มั่นใจว่าต้องมีแมลงวิญญาณอยู่ภายใน “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”
ชายชราผู้หนึ่งพูดขึ้นว่า “เจ้าหนุ่ม ยอมรับความจริงเถอะ นี่แหละคือการเดิมพันหิน ไม่มีหินไหนการันตีว่าจะมีแมลงหรอก ถ้ามั่นใจขนาดนั้น ทางสมาคมการค้าคงผ่าเองไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้ถึงมือเจ้าหรอก”
แต่คำปลอบใจนั้นไม่มีผลใดๆ หลงเสวียนยังคงแสดงสีหน้าท้อแท้ ราวกับโลกทั้งใบถล่มทลาย
การแสดงเข้าขั้นเทพ สมควรได้รับรางวัลออสการ์
“ไม่! ข้ายังไม่ยอมแพ้!” จู่ๆ เขาก็ตะโกนสุดเสียง ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยดวงตาเด็ดเดี่ยว
“ราชาหินนี้ ต้องมีแมลงแน่ ข้าแค่พลาดตำแหน่งเท่านั้น เป็นเรื่องของโชค!”
“ข้าจะมอบโอกาสให้พวกท่าน หินห้าสิบชิ้นนี้ ข้าจะเปิดขาย ใครอยากลุ้นหาแมลงในก้อนที่เหลือ ก็เชิญลองวาสนาของพวกท่านเอง!”
ทุกคนพากันหัวเราะเยาะ ส่ายหัวไปมา ใครจะซื้อหินที่ถูกผ่าจนหมดแบบนี้อีก?
แต่แล้วคำพูดถัดมาของหลงเสวียน กลับทำให้ทุกคนชะงักนิ่ง...