บทที่ 1 ยึดหยาง สามีภรรยา!
บทที่ 1 ยึดหยาง สามีภรรยา!
“ฉีห่าว เจ้ากลับไม่ถูกวางยาตาย!”
“เจ้าจะทำอะไร! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
เหมิงชิงหรันไม่คาดคิดเลยว่า ฉีห่าวไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ในชั่วพริบตาที่นางก้าวเข้าสู่ห้องนอน เขายังใช้วิธีที่นางไม่เคยเห็น ทำให้ร่างกายนางอ่อนปวกเปียก ไร้เรี่ยวแรงทั้งหมด!
สิ่งที่ทำให้นางตื่นตระหนกที่สุดคือ ฉีห่าวกำลังจับผมของนางลากไปยังเตียงนอน!
ฉีห่าวในชุดยาวสีน้ำเงินเข้ม ลากเหมิงชิงหรันในชุดกระโปรงสีแดงเพลิง โดยไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
ใบหน้าอันหล่อเหลาแต่เดิม ตอนนี้เย็นชาถึงขีดสุด
“แต่งงานมาสามปี เจ้าควรทำหน้าที่ภรรยาเสียที!”
ฉีห่าวกล่าวเสียงเย็นชา
ม่านตาของเหมิงชิงหรันหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว!
รีบตะโกนด้วยความตกใจว่า
“เจ้ากล้าหรือ! เจ้ากับข้าเคยมีข้อตกลงกันไว้! ก่อนที่จะถึงจุดสูงสุดของระดับต้าจงซือ เจ้าห้ามแตะต้องข้าเด็ดขาด!”
“ข้อตกลง?”
ฉีห่าวกล่าวอย่างเย็นชา
“เจ้าทำกับข้าอย่างไร้คุณธรรม ไร้ความยุติธรรม คิดจะปล่อยให้ข้าถูกพิษจนตาย แล้วยังต้องการให้ข้ารักษาสัญญาอีกหรือ? เหมิงชิงหรัน เจ้าช่างน่าขันยิ่งนัก!
วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ว่า เมื่อข้ามีเจ้าอยู่ในใจ เจ้าก็เป็นดั่งสมบัติ หากข้าไม่มีเจ้าอยู่ในใจแล้ว เจ้าก็เป็นได้แค่หญ้าไร้ค่าเท่านั้น!”
ฉัวะ!
ประกายตาอันดุร้ายวาบขึ้นในดวงตาของฉีห่าว เขากระชากชุดกระโปรงสีแดงของเหมิงชิงหรันจนขาด เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงาม
เหมิงชิงหรันตกใจถึงขีดสุด!
กายาบริสุทธิ์หยินของนาง คือทรัพย์สินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง สามารถช่วยให้ผู้คนเพิ่มพูนพลังบำเพ็ญเพียรได้ จะปล่อยให้ฉีห่าวช่วงชิงไปไม่ได้เด็ดขาด!
ในความตื่นตระหนก เหมิงชิงหรันคำรามขู่ว่า
“ฉีห่าว เจ้าหยุดมือเดี๋ยวนี้! เจ้าแตะต้องข้าไม่ได้ มิฉะนั้นไม่เพียงแต่เจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ แม้กระทั่งตระกูลฉีของเจ้าก็จะประสบภัยพิบัติถึงขั้นล้างตระกูล! ผลลัพธ์เช่นนั้น เจ้าแบกรับไม่ไหวอย่างแน่นอน!”
ฉีห่าวหัวเราะอย่างเหยียดหยาม
“ล้างตระกูลฉีหรือ? ตระกูลเหมิงของเจ้ามีพลังความสามารถถึงขนาดนั้นเลยหรือ?”
เหมิงชิงหรันกล่าวอย่างเยือกเย็น
“ตระกูลเหมิงอาจจะล้างตระกูลฉีไม่ได้ แต่ก็มีคนอื่นที่ทำได้!”
ดวงตาของฉีห่าวหรี่ลง
“คนที่เจ้าพูดถึง คือใคร?”
เหมิงชิงหรันยิ้มอย่างเย็นชา
“เจ้ายังไม่คู่ควรที่จะรู้! แต่ถ้าหากเจ้ากล้าทำลายความบริสุทธิ์ของข้า เจ้าและตระกูลฉี จะต้องตายอย่างแน่นอน!”
ดวงตาของฉีห่าวเย็นยะเยือก
“เจ้าคิดว่าข้าจะสนคำขู่ของเจ้าหรือ? กายาบริสุทธิ์หยินของเจ้า วันนี้ข้าจะต้องได้มา!”
ม่านตาของเหมิงชิงหรันหดเล็กลง!
ฉีห่าวโน้มตัวลงไปปิดปากนาง
เสี่ยวหลาน สาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าลาน เหมือนจะได้ยินเสียงทะเลาะกันจากในห้อง
แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของเหมิงชิงหรันก่อนหน้านี้ว่า ห้ามรบกวนไม่ว่าจะได้ยินเสียงใดๆ นางจึงไม่กล้าเข้าไปตรวจสอบ และยังคงเฝ้าอยู่ที่หน้าลานอย่างซื่อสัตย์
หนึ่งชั่วยามต่อมา ท้องฟ้าก็มืดมิดลง
เหมิงชิงหรันที่อ่อนเพลียไปทั้งตัว ถูกฉีห่าวโยนลงบนพื้นอย่างกับขยะ ร่างกายอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง
“ฉีห่าว ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เหมิงชิงหรันคำรามใส่ฉีห่าวอย่างบ้าคลั่ง
กลับกัน ฉีห่าวกลับนั่งขัดสมาธิบนเตียงเพื่อฝึกฝน เขาพูดอย่างดูถูก
“แม้จะไม่มีเรื่องนี้ เจ้าก็ไม่ได้อยากให้ข้าตายหรือ?”
สีหน้าของเหมิงชิงหรันตกตะลึง นางกัดฟันพูดว่า
“เจ้า...เจ้าก็รู้ทั้งหมดแล้วจริงๆ!”
ฉีห่าวหรี่ตาลง
“ตลอดสามปีที่เข้าสู่ตระกูลเหมิง ข้าได้ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แต่พวกเจ้ากลับคิดจะเอา 'กุญแจวิญญาณ' ที่ผนึกอยู่ในตันเถียนของข้า เพื่อเข้าสู่ 'อาณาจักรลับหลิงยวน' แล้วคิดจะเอาชีวิตข้า ข้าพูดถูกหรือไม่?”
หากไม่ใช่เพราะเขาพึ่งจะตื่นรู้ความทรงจำในชาติภพก่อน ด้วย “คัมภีร์กำเนิดจักรวาล” คลี่คลายพิษร้ายในร่างกาย และฟื้นฟูตันเถียนที่เสียหาย ตอนนี้เขาก็คงกลายเป็นศพไปแล้ว
ฉีห่าวไม่รู้ว่าจะสงสารหรือเยาะเย้ยตัวเองในชาตินี้ดี
ชาติก่อน เขามีภรรยาสามคน อนุภรรยาสี่คน
มีเจ็ดสิบสองยอดมือกระบี่ติดตามข้างกาย ไม่มีใครเลยที่ไม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างอ่อนโยนดุจน้ำ และเปี่ยมด้วยความรักใคร่!
ในชาตินี้ มีภรรยาเพียงคนเดียว แต่กลับเป็นสตรีใจอำมหิต!
“เจ้ารู้แล้วจะอย่างไรเล่า? ท่านพ่อของข้าและคนอื่นๆ ได้เดินทางไปยังหลิงยวนเพื่อเก็บสมบัติแล้ว รอพวกเขากลับมา จะต้องบดขยี้เจ้าเป็นชิ้นๆ อย่างแน่นอน!”
เหมิงชิงหรันยิ้มอย่างเย็นชา นางคิดจะดึงกระโปรงที่ขาดวิ่นมาปิดบังร่างกาย
แต่กระโปรงกลับถูกฉีห่าวยกมือขึ้นดึงให้ลอยมาอยู่ในมือของเขา
“จับสิ่งของจากระยะไกล! เจ้า...เจ้าถึงกับก้าวเข้าสู่ขอบเขตระดับจงซือแล้ว!”
สีหน้าของเหมิงชิงหรันเปลี่ยนไปอย่างบ้าคลั่ง นางอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ฉีห่าวกล่าวอย่างเฉยเมย
“กายาบริสุทธิ์หยินของเจ้า ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
สีหน้าของเหมิงชิงหรันซีดขาว ดวงตาฉายแววความไม่พอใจอย่างรุนแรง
“ถึงแม้เจ้าจะได้ร่างของข้าไป แต่เจ้าก็ไม่มีวันได้ใจของข้าไปได้ตลอดกาล!”
ฉีห่าวหัวเราะอย่างเหยียดหยาม ยกมือชี้ไปที่โต๊ะไม้ตรงมุมห้อง
“หนังสือหย่าข้าเขียนเสร็จแล้ว ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป เหมิงชิงหรัน เจ้าไม่ใช่ภรรยาของข้าฉีห่าวอีกต่อไป!”
ตอนนี้เขาจะไปสนใจเหมิงชิงหรันได้อย่างไร?
เหมิงชิงหรันเบิกตากว้าง จ้องมองฉีห่าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
พึ่งจะล่วงเกินร่างกายนางไปหยกๆ ก็จะหย่านางแล้วหรือ?
ใต้หล้าแห่งนี้ ถึงกับมีชายที่ไร้ยางอายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ฉีห่าว! เจ้าดูถูกข้ามากเกินไปแล้ว! อีกอย่าง เจ้าเป็นแค่ลูกเขย แล้วจะเอาสิทธิ์อะไรมาหย่าภรรยา!”
เหมิงชิงหรันคำราม
ฉีห่าวไม่โต้แย้ง ดวงตาของเขาเย็นชาลงเรื่อยๆ
กับคนไร้หัวใจ ต้องตอบโต้ด้วยความไร้ซึ่งความรู้สึก!
เขาไม่ใช่ลูกเขยตระกูลเหมิงที่เคยเห็นเหมิงชิงหรันเป็นดั่งของล้ำค่าอีกต่อไปแล้ว!
สิ่งที่เขาตื่นรู้ ไม่ใช่เพียงแค่ความทรงจำในชาติภพก่อนเท่านั้น แต่ยังมีจิตแห่งเต๋าอันแข็งแกร่งและสติปัญญาที่ไม่มีใครเทียบได้!
“ดูถูกเจ้ามากเกินไป? นี่พึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”
ฉีห่าวสะบัดมืออีกครั้ง ดึงนางขึ้นไปบนเตียงจากระยะไกล!
เหมิงชิงหรันตกใจกลัว
“ท่านพ่อและท่านพี่ของข้ากำลังจะกลับมาพร้อมสมบัติ พลังของพวกเขาจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่นอน! ถึงตอนนั้น แม้ว่าเจ้าจะก้าวเข้าสู่ระดับจงซือแล้ว ก็จะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!”
“แต่ด้วยเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยา ข้าจะไม่ห้ามเจ้าสำหรับการกระทำอันเลวทรามที่เจ้าทำกับข้า ตราบใดที่เจ้าจากไปตอนนี้ ข้ารับรองว่าจะไม่ส่งเสียง! ถ้าเจ้าอยากมีชีวิตรอด ตอนนี้จากไป คือโอกาสสุดท้ายของเจ้า!”
ฉีห่าวเยาะเย้ย
“สามีภรรยาอยู่ร่วมห้อง หากเป็นการกระทำที่เลวทราม เช่นนั้นเจ้าก็เป็นสัตว์เดรัจฉานมิใช่หรือ? แต่ในสายตาของข้า ตระกูลเหมิงของเจ้าทั้งตระกูล ก็ต่ำกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!
ความสัมพันธ์สามีภรรยาที่เจ้าพูดถึงในตอนนี้ มีแต่จะทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง ในเมื่อตั้งแต่ต้นจนจบ นี่เป็นเพียงเรื่องหลอกลวง เช่นนั้นข้าก็จะรออยู่ที่นี่ รอให้เหมิงอี้กลับมา เพื่อสะสางความแค้นนี้!”
ดวงตาของเหมิงชิงหรันหรี่ลง ประกายความตื่นตระหนกวูบวาบ
นางไม่รู้ว่าบิดาของนางจะกลับมาเมื่อใด ฉีห่าวไม่ยอมหนีไป เช่นนั้นนางจะไม่ถูกฉีห่าวเหยียบหยามต่อไปอีกหรือ?
เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งของฉีห่าวที่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อยเมื่อครู่นี้ นางก็อดสั่นสะท้านไปทั้งตัวไม่ได้
มาอีกแล้ว!
ในความตื่นตระหนก เหมิงชิงหรันรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งร่าง...
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ฉับ!
ฉีห่าวโยนเสื้อผ้าให้เหมิงชิงหรัน
“สวมเสีย แล้วไปที่คลังสมบัติกับข้า”
ฉีห่าวกล่าวอย่างเฉยเมย
เหมิงชิงหรันรีบร้อนสวมเสื้อผ้า
ในกระบวนการนี้ ฉีห่าวจ้องมองนางตลอดเวลา ทำให้นางรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก อับอายถึงขีดสุด
“ฉีห่าว! สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องตัดรากถอนโคนเจ้า ควักดวงตาของเจ้า และตัดแขนขาของเจ้า! ให้เจ้าต้องตายอย่างอนาถ!”
เหมิงชิงหรันกล่าวอย่างเดือดดาลในใจ
ฉีห่าวลุกจากเตียง กล่าวอย่างเฉยเมย
“ไปกันเถอะ!”
เหมิงชิงหรันกัดฟันพูด
“คลังสมบัติคือสถานที่เก็บสมบัติสำคัญของตระกูลเหมิง ข้าไม่มีทางพาเจ้าเข้าไป!”
เพียะ!
ฉีห่าวสะบัดมือ ตบเข้าไปที่ใบหน้าของนาง
“ดูเหมือนเจ้าพึ่งจะใส่เสื้อผ้าเสร็จ ก็อยากจะถูกถอดอีกครั้งแล้ว!”
ฉีห่าวหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา
“ฉีห่าว! เจ้าไร้ยางอาย!”
เหมิงชิงหรันกุมใบหน้า กล่าวด้วยความโกรธ
ฉีห่าวแค่นเสียงเย็นชา
“ข้าผู้ที่ได้ลิ้มรสความเย็นชาของผู้คนมามากแล้ว สามารถไร้ยางอายได้มากกว่าที่เจ้าคิด! เหมิงชิงหรัน เมื่อเผชิญหน้ากับข้าในตอนนี้ ข้าแนะนำให้เจ้าซื่อสัตย์เสียหน่อย อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวอีกเลย!”
คลังสมบัติของตระกูลเหมิง มีค่ายกลต้องห้ามทางสายเลือดไว้ มีเพียงคนที่มีสายเลือดของตระกูลเหมิงเท่านั้น จึงจะสามารถเปิดประตูคลังสมบัติได้