บทที่ 30 - ไอชิเลียผู้เกรี้ยวกราด

บทที่ 30 - ไอชิเลียผู้เกรี้ยวกราด

◉◉◉◉◉

“ลูออส เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”

เมื่อมองดูลูออสที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเลย

ไอชิเลียก็พูดอย่างเกรี้ยวกราด ตอนนี้นางโกรธจริงๆ แล้ว

ลูออสนี่มันจะไร้ประโยชน์เกินไปหน่อยแล้วนะ แค่ให้เขาไปเอาของประทานมาก็ยังเกิดปัญหาได้?

“เรื่องง่ายๆ แค่นี้ เจ้าก็ยังทำพลาดได้ หัวของเจ้ามันเป็นเนื้องอกรึไง?”

“ไปเอาแส้มา เอาอันที่โหดที่สุดมา!”

ไอชิเลียทำหน้าไร้อารมณ์แล้วโบกมือเรียกทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ

“ครับ!”

ทหารข้างๆ ก็ทำหน้าเหมือนกับว่ามันควรจะเป็นแบบนี้อยู่แล้ว หันหลังแล้วเดินไปยังห้องโถงด้านหลังเพื่อไปเอาเครื่องลงทัณฑ์

อย่างไรเสียทหารธรรมดาของเพอร์ซีอุสก็ทนทายาทครึ่งเทพที่เอาแน่เอานอนไม่ได้คนนี้มานานแล้ว

ไม่นาน ทหารยามก็ถือแส้สีดำยาวที่มีหนามแหลมคมอยู่บนผิวหน้ามาอยู่ตรงหน้าไอชิเลีย

ไอชิเลียทำหน้าไร้อารมณ์แล้วหยิบแส้ขึ้นมา เดินช้าๆ ไปอยู่ตรงหน้าลูออส พูดด้วยน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกว่า

“พูดมาสิ ตกลงมันเป็นเพราะอะไร เจ้าถึงใช้ทรัพย์สมบัติของคอมมูนิตี้ไปจนหมดสิ้น?”

“ท่านหัวหน้า ท่านไอชิเลีย ท่านป้า ข้าไม่รู้จริงๆ ครับ!”

ลูออสที่คุกเข่าหมอบอยู่บนพื้นพูดเสียงสั่น เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น?

ถึงแม้เขาจะยอมรับว่าตัวเองโหดร้ายไปหน่อย ชอบผู้หญิงไปหน่อย

แต่เขาไม่กล้าแตะต้องทรัพย์สมบัติของคอมมูนิตี้จริงๆ นะ กฎของป้าของเขาเขาก็ยังคงปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด

เขาถึงกับว่าไปซ่อง ไปย่านโคมเขียวก็ยังใช้เงินเก็บส่วนตัวของเขาเอง

เรื่องไหนหนักเรื่องไหนเบาเขาก็ยังแยกแยะได้

“แต่ว่า คนที่มีสิทธิ์เปิดคลังสมบัติก็มีแค่เจ้าคนเดียว”

“แล้วคลังสมบัตินี้ก็เป็นท่านเฮเฟสตัสที่สร้างขึ้นมา ใครจะมีความสามารถเข้าไปขโมยของข้างในได้?”

เพียะ!!

แส้ยาวฟาดอากาศ ฟาดลงบนร่างของลูออส ทิ้งรอยแส้ยาวและรูเล็กๆ หลายรูไว้

ภายในรูนั้น เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลออกมา

ไอชิเลียก็ทำหน้าโมโหแล้วถามว่า

“ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง สมบัติในคลังหายไปเมื่อไหร่!”

ความโกรธ ความโกรธอย่างยิ่ง ทั้งความโกรธที่ถูกทรยศ และยังมีความโกรธที่ผิดหวังอีกด้วย!

ทำแล้วก็ทำไป จะยอมรับอย่างกล้าหาญไม่ได้รึไง?

เงินจำนวนมากขนาดนี้ แค่สมบัติธรรมดาก็มีมูลค่าเกือบจะถึงหลายร้อยล้านเหรียญพันเนตรแล้ว หายไปเฉยๆ งั้นรึ?

ทรัพย์สมบัติระดับนี้ ต่อให้ให้เขาใช้ก็ไม่แน่ใจว่าจะใช้หมด

ไม่ต้องพูดถึงว่าในคลังสมบัติยังมีของประทานที่หายากอีกมากมาย

ถ้าลูออสใช้เงินทั้งหมดไปต่อหน้าต่อตาของนางจริงๆ นางก็คงจะไม่พูดอะไร

สามารถใช้เงินมากมายขนาดนี้โดยที่นางไม่รู้ได้ นี่ก็เป็นความสามารถอย่างหนึ่ง

แต่กลับหายไป ยิ่งทำให้นางโกรธมากขึ้น

ซี้ด!

เมื่อถูกแส้ที่มีความสามารถในการทะลวงเกราะฟาดเข้า ลูออสก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ ครับ~~”

ลูออสพยายามทนความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายแล้วพูดขึ้น เขาไม่รู้จริงๆ

ทั้งๆ ที่ตอนที่เขาเปิดประตูคลังสมบัติมันก็ยังอยู่ แต่ในพริบตาเดียวก็หายไปแล้ว

แล้วคอของเขาก็ยังเจ็บอยู่เลย

“ต้องถูกคนอื่นขโมยไปแน่ๆ รอยแผลที่คอของข้าคือหลักฐาน”

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ลูออสก็พูดอย่างตื่นเต้น

ดูเหมือนว่าแค่พูดความจริงออกมาก็จะสามารถลบล้างความผิดของตัวเองได้

แต่ไอชิเลียเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของลูออสเลยแม้แต่น้อย หลังจากหัวเราะเยาะแล้ว ก็เหวี่ยงแส้ยาวอีกครั้ง

“เจ้าหมายความว่า เจ้าที่สวมดาราปีศาจอัลกอลที่คอ สวมหมวกของฮาเดสที่หัว สวมรองเท้าบูทของเฮอร์มีสที่เท้า ถือโล่ของอาธีน่าและเคียวของโครนอสในมือ และยังมีถุงเทพของฟอร์คิสอีก ถูกคนลอบโจมตีจนสลบไปงั้นรึ?”

“นี่คงจะเป็นเรื่องตลกที่ข้าเคยได้ยินมาในชีวิตนี้แล้วล่ะ”

ในฐานะที่เป็นทายาทและชายคนเดียวในรุ่นนี้ของเพอร์ซีอุส ลูออสได้รับการตามใจอย่างยิ่ง

ไม่ต้องพูดถึงดาราปีศาจอัลกอล แม้แต่บรรพบุรุษเพอร์ซีอุสผู้เป็นอมตะก็ยังมอบของประทานอาวุธยุทโธปกรณ์ทั้งหมดของตัวเองให้เขา

ไม่ต้องพูดถึงว่าเขายังมีของประทานป้องกันตัวอีกมากมาย

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขายังสามารถถูกขโมยสมบัติไปในที่พำนักของเพอร์ซีอุสได้

นั่นก็แสดงให้เห็นว่าลูออสไร้ประโยชน์ถึงขีดสุดแล้ว

ของประทานเหล่านี้ต่อให้ให้ระดับห้าหลักธรรมดาๆ คนหนึ่ง ก็สามารถต่อสู้กับระดับสี่หลักธรรมดาๆ ได้แล้ว

“ถูกจอมมารขโมยไปจริงๆ ครับ”

ลูออสยังคงปากแข็งพูดต่อไป เขาถูกใส่ร้ายนะ ทั้งอุทยานกล่องทิพย์จะมีใครถูกใส่ร้ายไปกว่าเขาในตอนนี้อีก

ถึงแม้จะเป็นตู้เอ๋อทางฝั่งตะวันออกก็ไม่แน่ใจว่าจะถูกใส่ร้ายมากขนาดนี้

แต่การปากแข็งของลูออสก็ยิ่งทำให้ไอชิเลียฟาดแรงขึ้น รุนแรงขึ้น

นางรู้สึกว่าตอนนี้เพิ่งจะอายุพันหกร้อยกว่าปี ตามอายุของครึ่งเทพแล้ว นางยังเป็นสาววัยแรกรุ่นอยู่เลย

แต่ตอนนี้นางรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะถูกลูออสทำให้เข้าสู่วัยทองแล้ว!!

เพียะ!

แส้หนักๆ ฟาดลงมา แส้แล้วแส้เล่าจนกระทั่งลูออสหายใจรวยริน

ไอชิเลียถึงจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

“พาเขาลงไป หาหมอมารักษาหน่อย”

ไอชิเลียโบกมือเรียกทหารยามข้างๆ แล้วพูดขึ้น นางไม่อยากจะเห็นคนแบบนี้อยู่ตรงหน้าอีกแล้ว

ถึงแม้นางจะรู้ว่านี่อาจจะไม่ใช่ปัญหาของลูออสจริงๆ แต่ก็ต้องมีคนรับผิดชอบ

แล้วทั้งเพอร์ซีอุส คนที่มีสิทธิ์เปิดคลังสมบัติก็มีแค่ลูออสคนเดียว แม้แต่นางก็ยังไม่มีสิทธิ์

แต่สิ่งที่ลูออสโง่ที่สุดก็คือ ไปคลังสมบัติเพื่อเอาสมบัติออกมา ถึงกับไม่ใช้หมวกของฮาเดส?

นี่คือของประทานที่สามารถซ่อนตัวได้ ถึงกับว่าแม้แต่ระดับสามหลักก็ยังไม่สามารถค้นพบร่องรอยได้

หากลูออสระวังตัวสักหน่อย ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกโจมตี ถูกขโมยสมบัติของเพอร์ซีอุสไป

ไอชิเลียถอนหายใจ โบกมือไล่ทหารและสาวใช้ทั้งหมดในห้องโถงออกไป

นั่งอยู่บนที่นั่งประธานแล้วครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป

“ปวดหัวจัง”

คิดว่านางจะนำทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเพอร์ซีอุสออกมาเพื่ออะไร?

ก็แค่เพื่อเลติเซียและเทวฐานะของเธองั้นรึ?

ถ้าอยากได้เทวฐานะจริงๆ การอธิษฐานต่อเทพีอาธีน่าจะมีประสิทธิภาพมากกว่าไม่ใช่รึ?

นางได้รับข่าวมาว่า เทพบริวารคนใหม่ของยักษ์ราตรีขาว ศิษย์ที่ครอส บารอนฝึกฝนไว้ในโลกภายนอก ซูเนี่ยนได้กอบกู้โลกหนึ่งใบ และได้รับอำนาจอธิปไตยของเทคโนโลยีการตัดต่อยีนมาหนึ่งอย่าง

และทางฝั่งกรีก เทพแพทย์แอสคลีปิออสและเทพบริวารของเขาก็กำลังเตรียมที่จะทำให้ขอบเขตอำนาจทั้งหมดของวิชาการแพทย์สมบูรณ์

กลายเป็นเทพแพทย์ระดับสามหลักคนแรกของอุทยานกล่องทิพย์ที่อาศัยระบบการแพทย์สมัยใหม่

และตอนนี้จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่ต้องการก็คืออำนาจอธิปไตยของเทคโนโลยีการตัดต่อยีน

ความคิดของนางง่ายมาก นั่นคือหาวิธีประมูลเลติเซียและเทวฐานะของเธอมาแลกเปลี่ยนกับซูเนี่ยน

สุดท้ายก็ช่วยให้แอสคลีปิออสทะลวงผ่านไปเป็นเทพแพทย์ระดับสามหลัก

นี่จะนำผลประโยชน์ที่เหนือจินตนาการมาให้นางอย่างแน่นอน และยังจะนำความรู้สึกดีๆ และบุญคุณของแอสคลีปิออสมาให้เทพีอาธีน่าของนางอีกด้วย

บุญคุณของเทพแพทย์ระดับสามหลักหนึ่งองค์นั้นมีค่าและมีคุณค่าอย่างยิ่ง

และสิ่งที่นางต้องจ่ายก็เป็นเพียงแค่ทรัพย์สมบัติที่ไม่สลักสำคัญของเพอร์ซีอุสเท่านั้น

แต่ตอนนี้นางต้องคิดหาวิธีอื่นแล้วจริงๆ

อย่างน้อยก็ต้องชดเชยส่วนต่างของเทวฐานะ

ตอนนี้นางมีความมั่นใจแค่ว่าจะประมูลเลติเซียได้เท่านั้น

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]