บทที่ 26 - ท่านจะเป็นยักษ์ราตรีขาวได้อย่างไร?
บทที่ 26 - ท่านจะเป็นยักษ์ราตรีขาวได้อย่างไร?
บทที่ 26 - ท่านจะเป็นยักษ์ราตรีขาวได้อย่างไร?
◉◉◉◉◉
“เจ้าพวกยุโรปเฮงซวย!”
หลังจากได้ยินคำพูดของยักษ์ราตรีขาว ซุนหงอคงก็บีบคอของยักษ์ราตรีขาวอย่างตื่นเต้น แล้วเขย่าไปมา
นางไม่ยอม ทำไมยักษ์ราตรีขาวถึงเก็บเทพบริวารที่มีศักยภาพขนาดนี้มาได้
ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้มีความคิดที่จะหาเทพบริวารอะไรทำนองนั้น การเล่นสนุกอยู่ที่เขาผลไม้ทุกวันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว
แต่มีคำพูดที่ว่าอย่างไรนะ ไม่กลัวพี่น้องลำบาก กลัวพี่น้องขับแลนด์โรเวอร์
พี่สาวที่ดีของนางทำไมถึงเก็บเทพบริวารระดับนี้มาได้อย่างสบายๆ ล่ะ!
ไม่ยุติธรรมเลย นี่มันไม่ยุติธรรมเกินไปแล้ว
แต่ถึงแม้ว่ายักษ์ราตรีขาวจะถูกซุนหงอคงบีบคอ เขย่าหัว ยักษ์ราตรีขาวก็ยังต้องตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ดังที่สุด!
“แล้วเขาก็ไปกอบกู้โลกหลังจากที่มาเป็นบริวารของข้าด้วยนะ”
“อ๊าาาาา! ยักษ์ราตรีขาว เจ้าสมควรตายจริงๆ!”
“จริงสิ เกือบลืมไปเลย เขายังข้ามผ่านบททดสอบสุดท้ายของมวลมนุษยชาติอีกด้วย”
“หุบปากไปเลย!”
ในที่สุดซุนหงอคงก็ทนไม่ไหวกับเจ้าหมาเกลือยุโรปที่อวดการ์ดจนแทบจะมาอวดบนหน้านางอยู่แล้ว
จากนั้นซุนหงอคงก็หยิบกระบองทองคำของตัวเองออกมา แล้วฟาดลงไปที่หัวของยักษ์ราตรีขาวอย่างแรง
ยักษ์ราตรีขาวก็สลบไปอย่างงดงาม
เป็นเวลานาน ยักษ์ราตรีขาวก็ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับก้อนบวมขนาดใหญ่บนหัว
“ว่าแต่ เจ้าลิง ข้ารู้สึกว่าหัวของข้าคันๆ นะ?”
ซุนหงอคงมองไปที่ก้อนบวมบนหัวของยักษ์ราตรีขาว พยายามกลั้นหัวเราะแล้วพูดว่า
“ไม่มีอะไร มีแมลงตัวหนึ่งตกลงมาบนหัวของเจ้าเท่านั้นเอง เดี๋ยวข้าจะช่วยปัดออกให้”
ซุนหงอคงก็ยื่นมือออกมา ปัดเบาๆ ที่หัวของยักษ์ราตรีขาว พร้อมกันนั้นก็ช่วยรักษาให้ยักษ์ราตรีขาวด้วย
พยายามไม่ให้ยักษ์ราตรีขาวสังเกตเห็นความผิดปกติ
“จริงสิ เจ้าลิง เจ้ารู้ไหม...”
“เฮ้ย!”
“เอ๊ะ เจ้าลิง หัวเจ็บจัง ทำไมเจ้า...”
“ปีศาจ ยังไม่ยอมเผยร่างที่แท้จริงออกมาอีก!”
“เอ๊ะ...”
“รับกระบองของข้าไปซะ!”
.......
ในที่สุด หลังจากที่ทำซ้ำไปหลายสิบครั้ง ยักษ์ราตรีขาวก็ฟื้นสติขึ้นมาได้ในที่สุด ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ
“เจ้าลิง เมื่อกี้เจ้าลงมือกับข้าใช่ไหม ทำไมข้าจำไม่ได้ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
ยักษ์ราตรีขาวถามซุนหงอคง หัวของนางยังคงมึนงงอยู่
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? เราเป็นพี่สาวที่ดีต่อกันนะ”
ซุนหงอคงแคะหู แล้วใส่กระบองทองคำเข้าไปในหู
หัวของยักษ์ราตรีขาวยังคงมึนงงอยู่ชั่วขณะ ก็เลยเชื่อคำพูดของซุนหงอคง
อย่างไรเสียก็เป็นพี่สาววิญญาณดาราที่ดีต่อกัน ซุนหงอคงจะลงมือกับนางได้อย่างไร?
“จริงสิ...”
เมื่อเห็นว่ายักษ์ราตรีขาวอยากจะอวดการ์ดอีก ซุนหงอคงก็รีบห้ามยักษ์ราตรีขาว เปลี่ยนเรื่องคุย
นางไม่อยากจะถูกหมาเกลือยุโรปอวดการ์ดอีกแล้ว หมาเกลือยุโรป นี่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าอิจฉาจริงๆ!
เดี๋ยวนะ ยักษ์ราตรีขาวเจ้าคนดวงซวยนี่กลายเป็นหมาเกลือยุโรปตั้งแต่เมื่อไหร่? นี่ไม่ใช่ยักษ์ราตรีขาวไม่ใช่รึ?
“ว่าแต่ เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”
ซุนหงอคงถามอย่างอยากรู้ เพราะยักษ์ราตรีขาวไม่ได้มาหานางนานแล้ว ตั้งแต่ที่ยักษ์ราตรีขาวรวบรวมตัวเอง ลดระดับลงมาเป็นยักษา อยู่ในเขตชั้นล่าง
“ไม่มีอะไรมาก ก็แค่มาหาอาจารย์ให้เทพบริวารของข้าน่ะ”
ยักษ์ราตรีขาวเปิดพัดอย่างสบายๆ แล้วพูดขึ้น
แต่คนที่จะได้รับความไว้วางใจจากนาง แต่ก็ต้องพึ่งพาได้ และยังต้องเป็นไปตามความต้องการของซูเนี่ยนอีก จะหาได้ง่ายขนาดนั้นเชียวรึ?
คิดไปคิดมา ในที่สุดยักษ์ราตรีขาวก็กำหนดเป้าหมายได้คนหนึ่ง นั่นคือหนึ่งในเจ็ดมหาปราชญ์ จอมมารพญาครุฑ—เจียหลิง
ในฐานะเจ้าหญิงของเผ่าพญาครุฑปีกทอง และยังเป็นผู้รับผิดชอบด้านการโจมตีในเจ็ดมหาปราชญ์อีกด้วย ครอบครองของประทานระดับพิเศษสายความร้อนสูงสุดอย่างเปลวสุริยันปีกทอง
และยังเชี่ยวชาญในเวทมนตร์และวิชาอาคมต่างๆ อีกด้วย
และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้เสี่ยวเจียหลิงยังเป็นสาวสวยโสดอยู่ด้วย
สามารถตอบสนองความต้องการของซูเนี่ยนได้อย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่านางจะมีตัวเลือกสำรองอีกคนหนึ่ง นั่นคือเอลฟ์เมอร์ลินที่สืบทอดจิตวิญญาณของเมอร์ลินในคอมมูนิตี้อวาลอนซึ่งเป็นคอมมูนิตี้ใต้สังกัดของราชินีหมื่นภูต
น่าเสียดายที่ใครใช้ให้นางเป็นลูกน้องของราชินีหมื่นภูตล่ะ? นางไม่อยากจะให้เทพบริวารของนางถูกราชินีหมื่นภูตขโมยไป
เจ้าผู้หญิงเลวคนนั้นทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างแน่นอน!
และที่สำคัญที่สุดคือ ผู้หญิงอย่างเมอร์ลินก็ไม่ใช่คนธรรมดา เพราะสามารถไต่เต้าจนได้จิตวิญญาณของเมอร์ลินภายใต้การปกครองของราชินีหมื่นภูตได้
ถ้าคุณจะบอกว่านางเป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์ ใครจะไปเชื่อล่ะ
ไม่ต้องพูดถึงว่านั่นยังเป็นผู้หญิงเลวที่ด้อยกว่าราชินีหมื่นภูตเพียงเล็กน้อย นิสัยที่เลวร้ายของนางถึงกับทำให้ยักษ์ราตรีขาวไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยมากนัก
ถึงแม้เมอร์ลินจะเป็นเอลฟ์ผมขาวตาสีแดงที่งดงามอย่างยิ่ง
เสี่ยวเจียหลิงดีกว่า ใสซื่อและเข้าใจง่าย
“พูดมาเถอะ เจ้าชอบใคร? เป็นข้า หรือพี่ใหญ่วัว หรือหลิวเจียว?”
ซุนหงอคงแคะหูอย่างสบายๆ แล้วพูดขึ้น เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังต้องมาหานางอีกรึ?
ยักษ์ราตรีขาวติดต่อโดยตรงก็ได้ ใครจะกล้าปฏิเสธยักษ์ราตรีขาวกัน?
“ไม่ใช่เลยสักคน...”
ยักษ์ราตรีขาวยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“จริงๆ แล้ว ข้าชอบเสี่ยวเจียหลิง”
เมื่อมองไปที่ซุนหงอคง ยักษ์ราตรีขาวก็ถูมืออย่างกระอักกระอ่วนแล้วพูดขึ้น
“น่าเสียดายที่เสี่ยวเจียหลิงดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากจะสนใจข้าเท่าไหร่ ดังนั้นเจ้าลิง ก็ฝากเจ้าด้วยนะ...”
“เจียหลิงไม่ยอมสนใจเจ้า เจ้าต้องถามตัวเองดูแล้วล่ะ”
ซุนหงอคงกลอกตาอย่างจนปัญญา นางรู้ดีว่าตัวเองกับยักษ์ราตรีขาวรู้จักกันได้อย่างไร
ก็เพราะยักษ์ราตรีขาวเหมือนกับผู้หญิงโรคจิตตามติดเสี่ยวเจียหลิง ถึงกับทำให้เสี่ยวเจียหลิงกลัวจนต้องมาขอความช่วยเหลือจากนาง
สุดท้ายก็ไม่สู้ไม่รู้จักกัน
“เอเฮะ~~”
ยักษ์ราตรีขาวแลบลิ้นอย่างเขินอาย แล้วเคาะหัวตัวเองเบาๆ
“เอเฮะเดะดันนังดะโย!”
“เจ้าลิง ฝากเจ้าด้วยนะ ข้าสัญญากับเขาไปแล้ว”
ยักษ์ราตรีขาวประสานมือไหว้ซุนหงอคง แล้วโค้งคำนับ พูดอย่างจริงใจ
ในฐานะเจ้านาย นางยังไม่อยากจะเสียคำพูดต่อหน้าเทพบริวารของตัวเอง และนางก็เชื่อว่าเจียหลิงจะสามารถทำให้ซูเนี่ยนประหลาดใจได้อย่างแน่นอน
เจ้านายที่คิดถึงลูกน้องแบบนางนี่หาได้ยากจริงๆ นะ
“ก็ได้ ข้าจะช่วยถามเจียหลิงให้”
ซุนหงอคงส่ายหัวอย่างจนปัญญา นางก็มองเห็นความคิดของยักษ์ราตรีขาวออก คาดว่ายักษ์ราตรีขาวไม่ใช่แค่จะหาอาจารย์ให้ซูเนี่ยน
แต่ยังอยากจะหาผู้สนับสนุนให้ซูเนี่ยนอีกด้วย
เพราะยักษ์ราตรีขาวก็รู้ดีว่าการให้ซูเนี่ยนพยายามล่อผู้ร้ายเบื้องหลังออกมานั้นเป็นเรื่องที่อันตรายเพียงใด
ตอนนี้ก็เริ่มหาผู้สนับสนุนให้ซูเนี่ยนแล้ว
เจ้าครุฑนั่น ในฐานะที่เป็นหนึ่งในแปดเทพมังกรที่รับใช้พระศากยมุนีพุทธเจ้า และยังเปิดเผย ปกป้องคนของตัวเอง และยังกังวลเรื่องการแต่งงานของลูกสาวตัวเองในขณะที่ยังเป็นพวกบ้าลูกสาวอีกด้วย
หากซูเนี่ยนสามารถพิชิตใจเจียหลิงได้จริงๆ อย่างน้อยในอุทยานกล่องทิพย์ก็คงจะไม่มีใครกล้าลงมือฆ่าซูเนี่ยนจริงๆ แล้ว
ข้อดีที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าแก่ครุฑนั่นก็คือความหน้าด้าน หากบีบคั้นเขาจนถึงที่สุด เขาก็จะไปร้องไห้ฟ้องพระพุทธเจ้า
ทันทีที่พระศากยมุนีพุทธเจ้าลงมา ใครก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]