บทที่ 4 ผู้เล่นสายเร็ว

บทที่ 4 ผู้เล่นสายเร็ว

ในกระท่อมมุงฟางอันมืดมิด หลี่มู่หยางลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน

“เวรเอ๊ย! ล้มเหลวอีกแล้ว!”

เขาไม่คิดเลยว่าดาบของตัวเองจะหักกลางคอของปีศาจพวกนั้น

การป้องกันของปีศาจทั้งหกตัวแข็งแกร่งจนน่าตกใจ

ก่อนจะสิ้นใจในเกม หลี่มู่หยางใช้ทักษะ 【ดาบซ่อนในท้อง】 ฟันสังหารปีศาจไปได้หนึ่งตัว แต่ที่เหลืออีกห้าตัวกลับบุกเข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้เขาใช้ หยุดเวลา รอบที่สอง และสุดท้ายเขากับเซียนหญิงหลิวหลีก็ถูกสังหาร

【ดาบซ่อนในท้อง】 มีคูลดาวน์ 20 วินาที และสามารถฆ่าได้ครั้งละหนึ่งตัวเท่านั้น ไม่สามารถใช้เพื่อจัดการพวกมันทั้งหมดได้

หลี่มู่หยางหรี่ตาลงพลางคิด

“ดูเหมือนจะต้องยืมดาบบินของเซียนหญิงหลิวหลีแล้ว”

แผนของพวกปีศาจทั้งหกตัวชัดเจน พวกมันยั่วยุให้เซียนหญิงหลิวหลีใช้ดาบบินของนางก่อน เพื่อให้นางสูญเสียอาวุธทรงพลังนี้ จากนั้นถึงจะกล้ารุมโจมตี

การที่พวกมันเกรงกลัวดาบบินของหลิวหลีแสดงให้เห็นว่านี่คืออาวุธที่สามารถทะลวงการป้องกันของพวกมันได้ง่ายดาย

เมื่อคิดได้ดังนี้ หลี่มู่หยางสูดลมหายใจลึก แล้วปิดตาลงอีกครั้ง

【ดำเนินบทเรียนสำหรับผู้เล่นใหม่ต่อ】

ภาพวาดในสายตาพลันกลายเป็นความมืด ทุกสิ่งรอบตัวของหลี่มู่หยางถูกกลืนหายไป

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่บนรถม้าที่โยกเยกบนทางภูเขา

เสียงเพลงพื้นบ้านของคนขับรถม้ายังคงก้องกังวานในหุบเขา รถม้าแล่นไปตามทางลาดชันอย่างช้า ๆ

แต่คราวนี้ หลี่มู่หยางไม่ได้รอให้ถึงสถานีม้า

เขากระโดดลงจากรถม้า แล้วเริ่มวิ่งไปบนทางภูเขา

“หา? ท่านมือปราบ!”

เสียงร้องด้วยความตกใจของคนขับรถดังขึ้นจากข้างหลัง แต่ไม่นานก็ถูกทิ้งไว้ไกลลิบ หลี่มู่หยางใช้ หยุดเวลา เร่งความเร็ว ข้ามเขาไปถึงโรงเตี๊ยมอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึง เขาปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม

พนักงานหนุ่มที่ยิ้มแย้มเดินมาต้อนรับ

“ท่านมือปราบ...”

แต่หลี่มู่หยางไม่สนใจ เขาเดินตรงไปหาเซียนหญิงหลิวหลีทันที

นางนั่งอยู่ในโถงใหญ่ของโรงเตี๊ยม ในชุดสีเขียวอ่อน บนหลังมีดาบโบราณเล่มหนึ่งที่ดูเก่าแก่และไร้ประกาย

หลี่มู่หยางตรงเข้าไปหานาง และพูดขึ้นทันที

“เซียนหญิง ขอยืมดาบเซียนของท่านหน่อยได้ไหม?”

“หา?”

เซียนหญิงหลิวหลีที่กำลังจะเปิดปากพูดต้องชะงัก เพราะคำพูดจู่โจมที่ตรงประเด็นของหลี่มู่หยาง นางจ้องมองเขาด้วยความงุนงง

หลี่มู่หยางเหลือบมองนักเดินทางทั้งหกคนในโถงโรงเตี๊ยม และคำนวณระยะห่างอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณล่วงหน้าครับ เซียนหญิง”

เมื่อคำนวณเสร็จ เขาขอบคุณทันทีโดยไม่สนใจว่านางจะยินยอมหรือไม่

ในวินาทีนั้นเอง หลี่มู่หยางเปิดใช้ หยุดเวลา

โลกในโรงเตี๊ยมพลันกลายเป็นสีขาวดำ ทุกสิ่งหยุดนิ่ง

นักเดินทางทั้งหกคนยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งของพวกมัน และเซียนหญิงหลิวหลีที่นั่งอยู่ดูเหมือนจะยังคงงุนงงว่าทำไมหลี่มู่หยางถึงพูดขอบคุณ

หลี่มู่หยางไม่เสียเวลา เขาดึงดาบบินโบราณออกจากหลังของนาง แล้วพุ่งไปหานักเดินทางทั้งหกคน

แม้ร่างกายนี้จะมีพลังต่ำ แต่ หยุดเวลา 7 วินาทีก็มากพอสำหรับเขาที่จะจัดการพวกมันให้จบได้

เมื่อเวลาเริ่มเดินอีกครั้ง หลี่มู่หยางยืนอยู่ที่ประตูโรงเตี๊ยมในมือถือดาบบิน ส่วนร่างของนักเดินทางทั้งหกคนในโถงโรงเตี๊ยมต่างหัวหลุดกระเด็น เลือดสาดกระจายทั่วพื้น

ภาพที่โหดร้ายนี้ทำให้พนักงานหนุ่มกรีดร้องออกมา ก่อนจะวิ่งหนีไปทางลานหลังโรงเตี๊ยม

ส่วนเซียนหญิงหลิวหลีนั้น ลุกขึ้นยืนพร้อมจ้องมองหลี่มู่หยางด้วยสายตาอึ้งและโกรธ

“เจ้า...”

แต่ก่อนที่นางจะพูดอะไรต่อ ร่างของนักเดินทางทั้งหกที่ไร้หัวก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง

ร่างกายที่ไม่มีหัวพวกนั้นเริ่มบิดเบี้ยว พองโต และกลายเป็นสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ในพริบตา แม้แต่หัวที่ตกอยู่บนพื้นก็เริ่มแปรสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตน่าสะพรึง

เซียนหญิงหลิวหลีมองดูภาพนี้ด้วยความตกตะลึง ก่อนหันมามองหลี่มู่หยาง

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าพวกมันเป็นพวกมาร?”

หลี่มู่หยางเงียบ แต่ในใจเขาคิดเพียงแค่ว่า...

ก็มันเป็นเกมไงล่ะ!

เซียนหญิงหลิวหลีมองหลี่มู่หยางด้วยความประหลาดใจและสงสัย ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดีในตอนนี้

แต่หลี่มู่หยางที่ถือดาบเซียนในมือกลับเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากพ่นแสงเย็นเฉียบออกมา

ทันใดนั้น พื้นดินใต้เท้าของเซียนหญิงหลิวหลีระเบิดออก ปรากฏแสงสีเลือดพุ่งกระจาย พร้อมเสียงร้องโหยหวนของสิ่งมีชีวิตที่ทรมานดังขึ้น จากนั้นเลือดสด ๆ ก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นใต้เท้านาง

เซียนหญิงหลิวหลีที่เห็นสิ่งนี้ถึงกับหน้าซีดเผือด นางไม่มีท่าทีเย็นชาสงบเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว

นางรีบกระโดดถอยออกจากพื้นที่เดิมอย่างรวดเร็ว มองดูพื้นดินที่เลือดไหลพุ่งออกมาอย่างตกตะลึง

ใต้ดินยังมีปีศาจซ่อนอยู่งั้นหรือ? และมันยังมาอยู่ใต้เท้าข้าโดยที่ข้าไม่รู้ตัวเลย?

ในวินาทีนั้น เซียนหญิงหลิวหลีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

เพราะนางมองเห็นชัดเจนว่า ปีศาจทั้งหกตัวในโรงเตี๊ยมนี้ไม่ใช่ศัตรูธรรมดาเลย

หากพวกมันเผยร่างและแสดงพลังเต็มที่ พร้อมกับปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินนี้ นางอาจไม่มีโอกาสหลบหนีออกไปได้

เซียนหญิงหลิวหลีสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันมามองหลี่มู่หยางด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้า ฉู่ชิงเสวี่ย จากสำนักเซียนดาบ ไม่ทราบว่าท่านคือผู้ใด?”

น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเคารพ นางให้เกียรติหลี่มู่หยางอย่างเต็มที่

แม้เขาจะดูเหมือนมีพลังอ่อนแอ และดูเหมือนเป็นเพียงมือปราบธรรมดา แต่ทักษะอันร้ายกาจและความว่องไวที่เขาแสดงออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้นางยอมรับ

ไม่น่าเชื่อว่าราชสำนักที่เสื่อมโทรมยังมีคนที่มีความสามารถขนาดนี้...

หลี่มู่หยางที่ได้ยินคำถามของเซียนหญิงหลิวหลี พลันดึงตัวเองกลับมาอยู่กับปัจจุบัน

เขาคิดทบทวนขึ้นมาได้ว่า ตัวละครที่เขาได้รับในเกมนี้เป็นมือปราบ แต่ระบบไม่ได้ตั้งชื่อให้เขาเลย

หมายความว่า...ฉันต้องตั้งชื่อเองงั้นสิ?

เมื่อเห็นสายตาของเซียนหญิงหลิวหลีที่จับจ้องมองมา หลี่มู่หยางก็ยิ้มเล็กน้อย

“เซียนหญิงชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงมือปราบเล็ก ๆ จาก สำนักฉินเทียน เซียนหญิงเรียกข้าว่า ‘อู๋หมิง’ ก็พอ”

เพราะคิดชื่อไม่ออกในตอนนั้น หลี่มู่หยางจึงใช้ชื่อ “อู๋หมิง” (แปลว่า ไร้นาม) ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุด

ทันทีที่เขาพูดจบ ข้อความใหม่หลายบรรทัดก็ปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของหน้าจอ

【รวมตัวกับเซียนหญิงหลิวหลี – เสร็จสิ้น】

【ปกป้องเซียนหญิงหลิวหลีให้ปลอดภัย – เสร็จสิ้น】

【บันทึกความคืบหน้าปัจจุบันแล้ว】

【ภารกิจใหม่ – โปรดเดินทางเข้าสู่เมืองโล่วซานพร้อมเซียนหญิงหลิวหลี】

หลี่มู่หยางลงมือเร็วเกินไป ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้าไปหาเซียนหญิงหลิวหลีและเริ่มโจมตี เขาแทบไม่เปิดโอกาสให้เซียนหญิง หรือแม้แต่ระบบได้มีเวลาตอบสนอง

จึงทำให้ข้อความอัปเดตภารกิจสองบรรทัดเด้งขึ้นมาพร้อมกัน

เมื่อเห็นว่าภารกิจสำเร็จแล้ว หลี่มู่หยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าเขาจะล้มเหลวในครั้งแรก แต่ครั้งที่สองเขาก็สามารถจัดการกลุ่มมารทั้งหมดได้ในพริบตา

นี่แหละ! ผู้เล่นสายเร็วของแท้!