DND.35 - การมาของเหล่าองค์ชาย

หลังจากบ่นพึมพำกับตัวเอง ดยุคก็ยิ่งหงุดหงิด

“พวกดยุคนั่นต่างแอบหนุนหลังองค์ชายที่มีผลประโยชน์ ข้าไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้น...แต่คงอีกไม่นานสินะ”

ดยุควิตกกังวล

ตั้งแต่ครั้งโบราณ ด้วยอำนาจของราชวงศ์ทำให้หลายคนจบไม่สวย ดยุคเซี่ยนหยูไม่ได้หลงระเริงในอำนาจ แต่เขตเซี่ยนหยูนั้นติดกับเมืองหลวง กองกำลังทหารจะมาถึงที่นี่ได้ใน 10 วัน

ด้วยตำแหน่งที่ตั้งเช่นนี้ เหล่าองค์ชายจะไม่มองว่าเป็นเสี้ยนหนามได้อย่างไร?

ไม่นานนี้ สุขภาพขององค์จักรพรรดิเริ่มทรุดลง ทำให้สงครามการชิงอำนาจขององค์ชายทั้งสามรุนแรงขึ้น ไม่กี่เดือนก่อน ดยุคจือฉวนที่หนุนหลังองค์ชายลำดับสามได้ถูกประหารในข้อหากบฏและถูกยึดครองสินทรัพย์ทั้งหมด

ซึ่งในความจริงนั้นเป็นองค์ชายลำดับที่หนึ่งและสองที่ร่วมมือกันลดอำนาจองค์ชายลำดับสาม ในบรรดาพวกเขาองค์ชายลำดับสามนั้นเป็นที่เคารพนับถือในความสามารถและเป็นที่นิยมมาก ทั้งมันสมองเฉียบคมเหนือกว่าพี่น้อง แต่เขาเป็นบุตรของนางสนมที่ไม่มีพื้นเพ มันจึงเป็นเหตุให้องค์ชายทั้งสองร่วมมือกันต่อต้านเขา

ดยุคเซี่ยนหยูรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายโลหิตแห่งความวุ่นวาย มันยากที่จะเลี่ยงเรื่องพวกนี้ในฐานะดยุค เขาหวังเพียงแค่มันจะไม่กระทบกับเซี่ยนเอ๋อและซือหยู

ในตอนนั้นชายแก่ได้เดินเข้ามา เขาสวมหมวกกันฝน เขาคือผู้อาวุโสฉินที่แอบปกป้ององค์หญิงอย่างลับๆในครั้งที่อยู่เทือกเขารัตติกาล

“กลับมาแล้วหรือผู้อาวุโส?”

ดยุคยืนขึ้นทันที

“การสืบสวนเป็นเช่นใดบ้าง?”

“ที่ท่านดยุคคิดไว้ค่อยข้างจริงทีเดียว มีข้ารับใช้และองครักษ์เคลื่อนไหวทั่วทั้งเซี่ยนหยู อดีตขององค์หญิงอาจจะถูกเปิดเผยไปแล้วก็ได้ ข้าอยากให้ท่านดยุคเร่งมือสักหน่อย”

ดยุคสีหน้าหม่นหมองและเงียบไปชั่วครู่

“ข้ารู้ดี!”

ผู้อาวุโสฉินพยักหน้าและถอยกลับไปยังเงามืดราวกับภูติผี

ซือหยูที่อยู่อย่างโดดเดี่ยวบนลานประลอง เขาใช้วิชาดัชนีตามภาพเขียนชายแก่ เขาเข้าใจวิชาสายฟ้าดาราม่วงบ้างแล้ว เขารู้แจ้งมันมากขึ้นไปอีก เหล่าอักษรที่ซับซ้อนในตำราได้กลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขา

“หรือว่าตั้งแต่ที่ข้าใช้ฎีกาสวรรค์ เรื่องราวซับซ้อนลึกลับจะชัดแจ้งขึ้น?”

ซือหยูรู้สึกขอบคุณภาพเขียนชายแก่

10 วันผ่านไป…..

ซือหยูลืมตาขึ้นและปล่อยหมัดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เกิดแสงสีม่วงอ่อนๆขึ้นอย่างคาดไม่ถึงจากหมัดของเขา มันมอดไหม้อากาศราวกับสายฟ้า!

หลังจากสิบวันสิบคืนในการบ่มเพาะพลัง เขาได้สำเร็จวิชาขั้นแรก! แม้จะเป็นขั้นต้น แต่หลังจากใช้ร่วมกับฎีกาสวรรค์เขาก็สร้างสายฟ้าขึ้นมาได้! สายฟ้าคือพลังจากธรรมชาติ การที่สร้างสายฟ้ามาได้นั้นน่ากลัวมาก

วิชาสายฟ้าดาราม่วง ไม่ว่าจะมีกี่ระดับก็ตามมันก็น่ากลัวยิ่ง แม้จะเป็นขั้นแรก!

ซือหยูยังบ่มเพาะวายุกระหน่ำจนถึงระดับสามขั้นต้น ขาของเขาสามารถสร้างพายุหิมะได้แล้ว มันเป็นพลังที่เหนือกว่าแต่ก่อนมาก!

และด้วยต้นไม้โอสถของดยุค ห้องบ่มเพาะพลังชั้นดีและคำชี้แนะเป็นการส่วนตัว ทำให้พลังของเขาก้าวข้ามไปถึงระดับสี่ขั้นกลางโดยไม่รู้ตัว! ตลอด 10 วันที่ผ่านมาทำให้เขาทะลุขอบเขตอย่างมาก!

ตอนนี้แม้เขาจะไม่ใช้เนตรอสูรเขาก็จัดการเจียงซื่อฉีที่มีพลังระดับสี่ขั้นสูงได้อย่างง่ายดาย แน่นอนว่ารวมถึงเฉาลี่ที่เป็นหนึ่งในสิบอสูรด้วย

“หยูเอ๋อ มีแขกจากเมืองหลวง เจ้ากับเซี่ยนเอ๋อจะต้องออกไปต้อนรับพวกเขา”

ดยุคเข้ามาอย่างยิ้มแย้ม เขาตรวจสอบซือหยูอย่างรวดเร็วและพบว่าพลังปราณของเขาเปลี่ยนไปแล้ว นั่นทำให้เขาพอใจมาก

ซือหยูรู้สึกอบอุ่นเมื่อถูกเรียกว่าหยูเอ๋อ ดยุคเซี่ยนหยูคิดว่าเขาเป็นลูกชายจริงๆ ใน 10 วันที่พวกเขาได้แบ่งปันประสบการณ์ ให้คำชี้แนะและให้ทรัพยากรในการบ่มเพาะพลังนั้นได้ถูกมอบให้ราวกับซือหยูคือลูกจริงๆของเขา ดยุคเซี่ยนหยูไม่เคยมีลูกชายมาก่อนเลย และเห็นซือหยูเป็นผู้ที่มาเยียวยาความเศร้าโศกของเขา

ซือหยูในอดีตที่อยู่ในแวดวงธุรกิจอันโหดร้ายมาตลอด เมื่อได้มาเจอกับผู้ใหญ่เช่นดยุคเซี่ยนหยูในโลกใบนี้ที่ทั้งโดดเดี่ยวและอ้างว้าง ไร้ครอบครัวและมิตรสหาร ดยุคเซี่ยนหยูคือผู้ที่ทำให้เขารู้สึกถึงคำว่าครอบครัว

“ได้ครับ ท่านพ่อตา”

ซือหยูตอบอย่างตื่นเต้น

เมื่อถูกเรียกว่า ‘พ่อตา’ ก็ทำให้ดยุคมีความสุขและพอใจ เขามองซือหยูอยู่ห่างๆ

“หยูเอ๋อ เจ้ากับเซี่ยนเอ๋อจะต้องไปกันได้ดี...”

เมื่อมาถึงโถงก็พบองค์หญิงสวมชุดกระโปรงสีชมพูอ่อน ใบหน้าน่ารักของนางช่างน่าหลงใหล

“เฮ้! เจ้าคนชั่ว!”

องค์หญิงพูดจมูกชี้

“เจ้าพ่อบ้าให้ข้าแต่งานกับเจ้า! ข้าอยากจะหนีไปให้ไกลซะจริง!”

นางช่างงดงามอ้อนแอ้น นางสูงเพียงอกซือหยูเท่านั้น ซือหยูย่อตัวลงให้เท่าระดับสายตาขององค์หญิงและยิ้มอย่างอ่อนโยน

นี่คือการพบหน้ากันตรงๆครั้งแรกของพวกเขา ซือหยูยิ้ม

“องค์หญิง ขอบคุณในความใจดีที่เมตตาขอร้องเพื่อข้าในวันนั้น”

องค์หญิงลืมตากว้าง..เมตตาขอร้องอะไรกัน?

ซือหยูพูดด้วยรอยยิ่ม

“องค์หญิงถูกปกป้องโดยผู้คนนับพัน คนแปลกหน้าเช่นข้าจะสร้างมลทินได้อย่างไร? หากเป็นองค์หญิงคนอื่น หากจับข้าได้พวกเขาคงจะจัดการข้าทันทีเพื่อรักษาชื่อเสียงเอาไว้ แต่เจ้ากลับขอร้องดยุคเพื่อข้าถึงสองครั้ง ข้า..ซือหยู...จดจำมันได้จากใจ”

ซือหยูที่เกือบจะตายในวันนั้นถูกองค์หญิงขอร้องให้ไว้ชีวิตถึงสองครา แม้ว่านางจะหยาบคายไปบ้างแต่นางทั้งดีงามและบริสุทธิ์โดยอัธยาศัย หากเป็นองค์หญิงคนอื่นที่เติบโตมาด้วยอำนาจคงจะไม่แยแสกับชีวิตคนแปลกหน้า

ซือหยูรู้ดีว่าหากเขาช่วยองค์หญิงคนอื่นในวันนั้น พวกเขาก็คงจะสังหารซือหยูอย่างไร้ปราณี มีเพียงเซี่ยนเอ๋อเท่านั้นที่ไม่ทำเช่นนั้น

หลังจากได้ยินซือหยู องค์หญิงก็แอบพูดกับตัวเอง

“อย่างน้อยเขาก็เอาใจใส่ดี! ข้าคือฉินเซี่ยนเอ๋อ คนอื่นจะมาเทียบกับข้าได้ยังไง?”

นางใช้มือขาวบริสุทธิ์ราวกับหยกไพล่หลังและเงยหน้าราวกับไก่ตัวน้อย

“ถือแก่ดาราแห่งโชคของเจ้า! องค์หญิงใจกว้างเช่นข้าจะไม่ถือโทษ! ไปกันเถอะ เราต้องไปรับองค์ชายทั้งสาม”

ซือหยูรู้สึกถึงความอ่อนโยนของนาง นางราวกับเด็กที่มีความสุขเมื่อถูกชมเชย

องค์ชายทั้งสาม? แคว้นใหญ่เช่นเฟิงหลินนี้มีองค์ชายสามคนที่มีพลังอำนาจตัดสินชะตาคนนับล้าน!

เขายืนครุ่นคิด เสื้อผ้าสะบัดตามแรงลม

เซี่ยนเอ๋อนำทาง นางเดินบ่นตลอดทางและหันกลับไปหาซือหยูตลอดเวลา

“อย่าทำข้าขายหน้าล่ะ”

นางเตือนและกำหมัด ซือหยูยิ้มและเดินไปอยู่ข้างนาง

ซือหยูรู้สึกอบอุ่นเมื่อเห็นความมีชีวิตชีวาของเซี่ยนเอ๋อ เขานึกถึงความใจกว้างของดยุค บางทีนี่อาจจะเป็นบ้านของเขาในโลกใบนี้ก็ได้

ไม่นานซือหยูกับเซี่ยนเอ๋อก็ออกมาที่นอกโถง

“องค๋ชายหนึ่ง! องค์ชายสอง! องค์ชายสาม!”

ข้ารับใช้ข้างนอกประตูประกาศเสียงดังเมื่อแขกมาถึง

องค์ชายผู้มีอำนาจทั้งสามได้มาถึงตำหนักเซี่ยนหยูแล้ว

องค์ชายลำดับหนึ่งสีหน้าไร้อารมณ์ เขาดูเหมือนคนราชวงศ์ที่สุด ดวงตาเฉียบคมทำให้หลายคนไม่กล้ามองเขาตรงๆ

องค์ชายลำดับสองตาเรียวเล็ก ริมฝีปากบาง เขายิ้มแย้มราวกับพวกขุนนาง

และแม้ว่าจะดูธรรมดา องค์ชายลำดับสามได้รับการขัดเกลามารยาทมาอย่างดี เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความปราดเปรื่อง

“พวกท่านมาถึงแล้วเหรอ! เซี่ยนเอ๋อคิดถึงพวกพี่จริงๆ!”

เซี่ยนเอ๋อวิ่งไปหาพวกเขาอย่างอ่อนหวาน

องค์ชายลำดับหนึ่งยิ้ม เขาส่งสัญญาณให้องครักษ์เข้ามาใกล้

“องค์หญิง นี่คือชุดที่ข้าเตรียมให้ ปกป้องได้ทั้งวารีและเปลวเพลิง คุณค่าประเมินมิได้”

องครักษ์ยื่นให้ทั้งสองมือ เซี่ยนเอ๋อยิ้มและรับไว้

องค์ชายลำดับสองหยิบปิ่นปักผมออกมาจากอกและยิ้มกว้าง

“ปิ่นปักผมนี้เป็นของราชวงศ์ ข้าเตรียมมันเป็นพิเศษเพื่อเจ้า ถ้าเจ้าสวมมันจะเพิ่มกำลังภายในและพลังบ่มเพาะให้เจ้า”

เซี่ยนเอ๋อยื่นมืองดงามราวหยกไปรับ

ซือหยูขมวดคิ้ว เขาพบคนมาทุกรูปแบบ เขาอ่านใจคนได้จากสายตา มันมีสายตาเจ้าชู้จากองค์ชายลำดับสอง! ดูเหมือนเขาจะคิดมิดีมิร้ายกับองค์หญิง! ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำเช่นนั้นแน่! ซือหยูจดจำเขาเอาไว้

องค์ชายลำดับสามยิ้ม

“เซี่ยนเอ๋อ อย่างที่เจ้ารู้ ข้าไม่มีสมบัติอะไรให้เจ้าได้ ข้าเลยเอานี่มาให้”

องค์ชายลำดับสามยื่นหนังสือนิยายและสร้อยคอลูกปัดให้ นางรับมันอย่างดีใจทันที นางเก็บมันไว้อย่างดี

ซือหยูประเมินนิสัยของเหล่าองค์ชายจากสิ่งของที่มอบให้เซี่ยนเอ๋อ องค์ชายลำดับหนึ่งนั้นชอบครอบครอง ฟุ่มเฟือย และของขวัญที่มอบให้คือของที่แพงที่สุด องค์ชายลำดับสองนั้นเจ้าเล่ห์ เขารู้ว่าเซี่ยนเอ่อรักสนุกและไม่ชอบบ่มเพาะพลัง เขาจึงให้ของขวัญที่จะขัดเกลาพลังได้เมื่อสวมใส่ ส่วนองค์ชายลำดับสามคือคนที่ซือหยูนับถือที่สุด แต่ก็ต้องระวังที่สุดเช่นกัน! เทียบกับองค์ชายคนอื่นเขา เขาคือคนที่หลักแหลมและละเอียดที่สุด

ของขวัญทั้งสามที่เซี่ยนเอ๋อได้รับ สองชิ้นแรกทำให้นางตอบสนองตามปกติ แต่ของขวัญธรรมดาชิ้นสุดท้ายกลับเป็นสิ่งที่นางชอบที่สุด เห็นได้ชัดว่าองค์ชายลำดับสามนั้นคว้าหัวใจผู้คนได้เก่งกว่าสองคนที่เหลืออยู่มาก

องค์ชายลำดับสองมองซือหยูที่สวมชุดสีม่วงดูดี เขามีผมสีดำ ใบหน้าได้รับการขัดเกลาอย่างดี รูปลักษณ์งดงามหมดจด ความสง่างามและสุขุมออกมาจากภายใน เขาสามารถรับมือองค์ชายทั้งสามอย่างง่ายดาย

“เจ้าคือบุตรเขยของดยุค คู่หมั้นของเซี่ยนเอ๋อสินะ?”

องค์ชายลำดับสองพูดอย่างราบเรียบ แต่กลับรู้สึกถึงความไม่เป็นมิตร