บทที่ 30: ซุ่มโจมตี

บทที่ 30: ซุ่มโจมตี

ทุกคนกำลังสนุกสนานรอบกองไฟ แต่บรรยากาศเช่นนี้ดำเนินไปได้เพียงครึ่งคืน เพราะเพียงไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ไคก็ได้รับคำเตือนจากแกนกลางอาณาเขตอย่างกะทันหัน

[คำเตือน!]

[หอสังเกตการณ์ตรวจพบกลิ่นอายทมิฬ!]

ไคคาดเดาไว้แล้วว่าก็อบลินเผ่าทมิฬจะโต้กลับ

ดังนั้นจึงสร้างหอสังเกตการณ์ของอาณาเขตไว้ที่ค่ายหินแดง

ลอร์ดทมิฬไม่มีความคล่องตัวสูงเท่าลอร์ดมนุษย์

เพราะลอร์ดทมิฬไม่มีความสามารถในการหลอมศิลาเทพอาณาเขต บางทีลอร์ดทมิฬระดับสูงบางตนอาจสร้างวงเวทย์เทเลพอร์ตได้ แต่ในหุบเขาเงามืดย่อมไม่มีเทคโนโลยีแบบนั้นแน่นอน

คาดเดาได้ไม่ยาก

กองกำลังเผ่าทมิฬหน่วยนี้น่าจะไม่ได้มาจากนครเงามืดโดยตรง แต่น่าจะได้รับข่าวสารแล้วออกเดินทางมาจากฐานที่มั่นที่ใกล้ที่สุด ดังนั้นจึงสามารถตอบสนองได้รวดเร็วขนาดนี้ ขนาดของกองกำลังไม่น่าจะใหญ่มากนัก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้

ก็ต้องจัดการพวกมันสิ!

ดังนั้นจึงประกาศภารกิจให้กับเหล่านักผจญภัย

เหล่านักผจญภัยเมื่อได้รับข่าวก็ต่างประหลาดใจ

"อะไรนะ? มีเรื่องให้สู้อีกแล้ว!"

"ดี ดี ดี ไม่ได้พักฟรีแล้ว แต้มผลงานที่ใช้ไปวันนี้ ไม่เพียงแต่จะมีที่ให้เบิกคืน เผลอๆ อาจจะได้กำไรนิดหน่อยด้วย!"

ค่าที่พักแค่ 5 แต้มผลงาน

ภารกิจครั้งนี้ให้ถึง 10 แต้มผลงาน

หากขับไล่ศัตรูได้สำเร็จ รางวัลจะเพิ่มเป็นสองเท่า! เหล่านักผจญภัยเข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น

เมืองมิราเคิลจัดตั้งกำลังรบสามสิบหกนายได้อย่างรวดเร็ว

ลูน่า สโนว์ วินด์สลีป หมาป่าเดียวดาย ค้อนแห่งแบล็คร็อค ราชาหมู เปลี่ยนร่างเป็นกำลังรบผ่านบ้านพักทหารได้ฟรี ต่างแปลงร่างเป็นหน่วยรบแก่นวิญญาณประจำตัวของตนเอง

[ท่านกำลังเปลี่ยนทหารรับจ้าง การเปลี่ยนครั้งนี้ใช้ "แก่นวิญญาณซอมบี้" x31 "พลังจิต" x155 "ผลึกวิญญาณ" x155!]

นักผจญภัยสามสิบเอ็ดคนเปลี่ยนร่างเป็นซอมบี้ผ่านบ้านพักทหารรับจ้าง

ขณะเดียวกัน

ค่ายมอนสเตอร์

ซอมบี้แทงค์พร้อมรบ

ไคใช้พลังจิต 2 แต้มรักษาบาดแผลจากการต่อสู้ครั้งก่อนจนหายสนิท

วิทช์หนึ่งตน

แทงค์หนึ่งตัว

กำลังรบระดับห้าดาวสองหน่วย

น่าจะเกินพอแล้ว! ไคครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วใช้พลังจิตอีก 200 แต้ม ใช้ผลึกลับทักษะที่อยู่ในมือ

[ท่านเชี่ยวชาญ "วิชาสิงสู่ของลอร์ด" แล้ว!]

ทรัพยากรที่เหลืออยู่ในอาณาเขตปัจจุบัน: พลังจิต 1709, ผลึกวิญญาณ 184, แก่นวัตถุดิบ 251!

ถึงแม้รายรับจะสูง

แต่รายจ่ายก็มากเช่นกัน!

ดังนั้นจึงต้องการแหล่งรายได้เพิ่ม

ไม่มีกิจกรรมใดที่จะหาทรัพยากรได้เร็วกว่าการได้รับชัยชนะครั้งใหญ่!

…

เผ่าทมิฬ

ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่เฉพาะเจาะจง

แต่เป็นกลุ่มพิเศษกลุ่มหนึ่งในโลกโกลาหล

ทุกเผ่าพันธุ์มีความเป็นไปได้ที่จะถูกกลิ่นอายโกลาหลปนเปื้อน แล้วเสื่อมทรามกลายเป็นเผ่าทมิฬ

เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตปกติ ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดของเผ่าทมิฬคือการสูญเสียคุณธรรมทั้งหมด หรือแม้กระทั่งอารมณ์เชิงบวกส่วนใหญ่

มิตรภาพ ความรัก? ไม่มีความหมายสำหรับพวกเขา! ความเมตตา ความภักดี ยิ่งไม่มีอยู่เลย

ไม่ว่าจะเป็นเผ่าทมิฬที่เสื่อมทรามมาจากเผ่าพันธุ์ใด

ล้วนมีนิสัยโหดร้ายและชั่วร้ายอย่างสุดขีด ถือเอาผลประโยชน์และการพิชิตเป็นเป้าหมายสูงสุด

ภายในเผ่าทมิฬมีลำดับชั้นที่เข้มงวด ผู้อ่อนแอย่อมต้องเชื่อฟังผู้แข็งแกร่ง เผ่าพันธุ์ชั้นต่ำย่อมต้องเชื่อฟังเผ่าพันธุ์ชั้นสูง และว่ากันว่าพวกเขาทั้งหมดสามารถได้ยินสุรเสียงของมารดาแห่งโกลาหลและความมืดมิดได้ ดังนั้นเผ่าทมิฬทั้งหมดจึงนับถือนิกายโกลาหล

พวกเขาเชื่อว่าเผ่าทมิฬทั้งหมดคือผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนเจตจำนงสูงสุดแห่งโกลาหล

ภารกิจและความหมายเดียวคือการพิชิต จนกว่าอาณาเขตแห่งความมืดจะแผ่ขยายไปทั่วทุกมุมโลก สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกปนเปื้อนและกลืนกิน

แบล็คโบน!

เขามาจากนครเงามืด

เป็นก็อบลินเผ่าทมิฬตนหนึ่ง

หนึ่งในแม่ทัพใต้บัญชาของลอร์ดแห่งหุบเขาเงามืด

ช่วงนี้ประจำการอยู่ที่ค่ายซึ่งห่างจากเหมืองทองแดงหินแดงไม่ถึงห้าลี้

ไม่นานมานี้ แบล็คโบนได้รับข่าวว่าเหมืองหินแดงถูกโจมตี คาดว่าน่าจะเป็นฝีมือของลอร์ดมนุษย์ที่ปรากฏตัวขึ้น

หลังจากแบล็คโบนได้รับข่าวนี้ เขาก็รวบรวมทหารก็อบลินใต้บังคับบัญชาห้าสิบนายทันที รอจนกระแสโกลาหลลดระดับลง ก็มุ่งหน้าไปยังเหมืองหินแดงเป็นอันดับแรก

ลอร์ดมนุษย์?

ไม่ได้ปรากฏตัวในหุบเขาเงามืดมาหลายปีแล้ว

กลุ่มสิ่งมีชีวิตที่มาจากนอกโลกโกลาหลเหล่านี้คือภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดอย่างหนึ่งของเผ่าทมิฬทั้งปวง

แต่ก็เพราะเหตุนี้ หากสามารถเอาชนะลอร์ดมนุษย์ได้ รางวัลที่ได้รับก็จะมากมายมหาศาลเช่นกัน หรืออาจจะได้รับพรจากมารดาแห่งโกลาหลและความมืดมิดก็เป็นได้

เหมืองหินแดงคือแหล่งทรัพยากรที่สำคัญที่สุดของหุบเขาเงามืด

ทรัพยากรส่วนใหญ่ที่ผลิตได้จากที่นี่ต้องนำไปถวายเป็นเครื่องบรรณาการให้กับลอร์ดระดับสูง

เหมืองห้ามสูญเสียเด็ดขาด! ศึกครั้งนี้ต้องชนะเท่านั้น ห้ามแพ้!

หุบเขาเงามืดไม่ใช่ครั้งแรกที่ลอร์ดมนุษย์ปรากฏตัว ดังนั้นแบล็คโบนจึงเคยรับมือกับลอร์ดมนุษย์มาก่อน ด้วยเหตุนี้เขาจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตนเอง

เหตุผลง่ายๆ อาณาเขตมนุษย์แห่งนี้

เวลาที่ปรากฏตัวขึ้นมานั้นไม่นานแน่นอน

อย่างน้อยก็น่าจะไม่เกินหนึ่งเดือน

มิฉะนั้นนครเงามืดคงไม่ระแคะระคายอะไรก่อนหน้านี้เลย

อาณาเขตที่ถือกำเนิดมาไม่ถึงเดือน ไม่เพียงแต่จะมีขนาดจำกัดมาก แต่ยังไม่มีเวลาฝึกฝนกำลังรบมากนัก

บางทีอาจอาศัยการลอบโจมตีหรือกลอุบายยึดค่ายหินแดงได้

แต่พวกเขาไม่น่าจะมีกำลังรบเหลือพอที่จะรักษาเหมืองไว้ได้

แบล็คโบนมั่นใจในความแข็งแกร่งของตนเอง ใต้บังคับบัญชายังมีทหารก็อบลินอีกห้าสิบนาย ด้วยกำลังเท่านี้ การยึดเหมืองคืนมาไม่มีปัญหาแน่นอน

สี่ชั่วโมงต่อมา

ใกล้กับเหมือง

กองกำลังจากนครเงามืดมาถึงพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง

พวกเขาหยุดพักชั่วคราว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีต่อไป

แบล็คโบน: "ระวังตัวไว้ พวกมนุษย์เจ้าเล่ห์มาก อาจจะวางกับดักไว้แถวนี้!"

สิ้นเสียง

เสียงคำรามต่ำๆ ถี่ๆ ดังขึ้น

ไม่นานก็มีเสียงดังสนั่นของต้นไม้ที่ถูกแรงมหาศาลชนจนหักโค่นดังมาจากป่าข้างหน้า

มอนสเตอร์ร่างกำยำตัวหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเหล่าก็อบลิน มอนสเตอร์ตัวนี้สูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ แขนขวาใหญ่โตแข็งแรงผิดปกติ แต่แขนซ้ายกลับลีบเล็กอย่างรุนแรง ทำให้ดูไม่สมส่วนอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม

ความเร็วในการวิ่งนั้นน่าทึ่งอย่างยิ่ง

มันพุ่งเข้าใส่ฝูงก็อบลินด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด

"ฮ่าฮ่าฮ่า สมกับเป็นชาร์จเจอร์ พลังนี้มันสะใจจริงๆ!"

นักผจญภัยราชาหมูที่แปลงร่างเป็นชาร์จเจอร์บุกตะลุยเข้าใส่ฝูงก็อบลิน ไม่เพียงแต่ทำลายรูปขบวนของก็อบลินจนหมดสิ้น แต่ยังใช้แขนยักษ์คว้าทหารก็อบลินตัวหนึ่งมาใช้เป็นอาวุธฟาดซ้ายฟาดขวาอย่างบ้าคลั่ง

"ลองรับความร้ายกาจของท่านหมูอีกหน่อยสิ!"

ซอมบี้ชาร์จเจอร์หนังเหนียวเนื้อหนา ความเร็วในการพุ่งชนสูงมาก

ก็อบลินเคยเจอมอนสเตอร์แบบนี้ที่ไหนกัน? สถานการณ์กลายเป็นตายหนึ่งบาดเจ็บหลายทันที! ที่ร้ายแรงกว่านั้นคือ

การพุ่งชนครั้งเดียว

รูปขบวนพังหมด!

เหล่าก็อบลินเมื่อได้สติก็ต่างโต้กลับ แต่ไม่ว่าจะเป็นดาบ ขวาน หรือลูกธนูอาบยาพิษ ก็ไม่สามารถหยุดการพุ่งชนอันป่าเถื่อนของมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ เหล่าก็อบลินตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลอย่างยิ่ง!

หัวหน้าก็อบลินแบล็คโบนโกรธจัด

"ตาย!"

เขาดึงหอกกระดูกเล่มหนึ่งออกมาจากด้านหลัง ขว้างใส่ชาร์จเจอร์อย่างแรง

หอกกระดูกแหวกอากาศ!

เสียงหวีดแหลมเสียดแก้วหู! ความเร็วเกือบเท่ากระสุนปืน! ความแม่นยำและพลังทำลายล้างเกือบเทียบเท่าปืนไรเฟิลซุ่มยิง! ชาร์จเจอร์ที่ราชาหมูแปลงร่างมา ถูกยิงเข้าที่หัวตายคาที่

"เชี่ย!"

"ตาหมูตายแล้วเหรอ?"

"ชาร์จเจอร์ของเขามันซอมบี้ระดับสามดาวเลยนะ!"

"ฆ่า ฆ่า ฆ่า!"

"ล้างแค้นให้ตาหมู!"

"อย่าเพิ่งวู่วาม บอสตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป เผลอๆ อาจจะระดับห้าดาว ไอ้หมาสองรีบควบคุมมันเร็ว!"

“……”

การเสียสละของนักผจญภัยราชาหมูไม่ได้สูญเปล่า เขาไม่เพียงแต่ทำลายรูปขบวนของก็อบลิน แต่ยังทำให้เหล่านักผจญภัยแยกแยะกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของศัตรูและรูปแบบการโจมตีของมันได้

แบล็คโบนกำลังจะขว้างหอกกระดูกเล่มที่สอง ทันใดนั้นลิ้นยาวสุดๆ เส้นหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านหลัง ล็อกคอหอยของเขาไว้

"อะไรกัน?!"

ขณะที่แบล็คโบนตกตะลึง

เขาก็ถูกดึงออกจากกลุ่ม

นักผจญภัยหมาป่าเดียวดายที่แปลงร่างเป็นสโมคเกอร์พยายามใช้ลิ้นลากเขาเข้าไปในป่า

แบล็คโบนผู้นี้ตอบสนองได้รวดเร็วมากเช่นกัน มือซ้ายชักมีดสั้นออกมาอย่างรวดเร็ว ตัดลิ้นยาวของสโมคเกอร์ขาดทันที

"หาที่ตาย!"

แบล็คโบนหยิบหอกกระดูกออกมาอีกเล่ม

กำลังจะยิงสังหารนักผจญภัยที่ลอบโจมตีตนเอง

ทันใดนั้นร่างกำยำสูงใหญ่ ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามราวกับภูเขาก็มายืนขวางอยู่ตรงหน้า

แบล็คโบนไม่เคยเห็นมอนสเตอร์แบบนี้มาก่อน แต่จากขนาดตัวที่ใหญ่โตเกินจริง และกลิ่นอายบ้าคลั่งที่แผ่ออกมา ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งและความน่าสะพรึงกลัวของมันได้อย่างชัดเจน

เกิดอะไรขึ้น?

แม่ทัพก็อบลินผู้นี้เริ่มคิดได้แล้ว

ตนเองกำลังเผชิญหน้ากับดันเจี้ยนที่เพิ่งเกิดใหม่ไม่ใช่หรือ?

ตั้งแต่มอนสเตอร์ที่พุ่งออกมาเมื่อครู่ ไปจนถึงมอนสเตอร์ที่ยืดลิ้นได้ แล้วก็มาถึงเจ้ามอนสเตอร์กล้ามโตเกินจริงตัวนี้… นี่คือพลังที่ดันเจี้ยนเกิดใหม่สามารถมีได้จริงๆ หรือ?

แบล็คโบนไม่รู้เลยว่า

สิ่งที่เขาเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่ทหารมอนสเตอร์ธรรมดา

แต่เป็นซอมบี้แทงค์ที่ลอร์ดใช้วิชาสิงสู่ควบคุมด้วยตนเอง! วันนี้ลอร์ดไคจะเข้าร่วมการซุ่มโจมตีและล่าสังหารครั้งนี้ด้วยตนเองในรูปแบบนี้!

(จบบทที่ 30)