บทที่ 27: ก่อสร้างครั้งใหญ่

บทที่ 27: ก่อสร้างครั้งใหญ่

แผนการสำหรับแดนลับในช่วงเวลาต่อไปได้วางไว้เรียบร้อยแล้ว

ไคต้องการจะพัฒนาอาณาเขตต่อไป

ปัจจุบัน

ทรัพยากรที่เหลืออยู่:

พลังจิต: 597 แก่นวัตถุดิบ: 751 ผลึกวิญญาณ: 784

หลังจากไคครุ่นคิดอย่างละเอียด

เขาก็ได้สร้างสิ่งก่อสร้างพื้นฐานขึ้นมาห้าแห่ง

[หอสังเกตการณ์] 50 ผลึกวิญญาณ, ความจุนักผจญภัย +0

[โกดัง] 50 ผลึกวิญญาณ, ความจุนักผจญภัย +10

[กำแพงเมือง] 100 ผลึกวิญญาณ, ความจุนักผจญภัย +0

[บ้านพักทหารรับจ้าง] 200 ผลึกวิญญาณ, ความจุนักผจญภัย +25

[บ้านพักทหาร] 200 ผลึกวิญญาณ, ความจุนักผจญภัย +25

สิ่งก่อสร้างประเภทป้องกันและสงคราม เช่น หอสังเกตการณ์ หอคอยธนู กำแพงเมือง ไม่เพิ่มความจุนักผจญภัย หน้าที่เพียงอย่างเดียวคือปกป้องอาณาเขต

ทันทีที่ไคยืนยันการสร้างกำแพงเมือง กำแพงดินรอบๆ ก็สลายตัวไปด้วยพลังงานบางอย่าง แทนที่ด้วยวงกำแพงหินที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า ความยาวและความกว้างของเมืองมิราเคิลเพิ่มขึ้นเป็นหกถึงเจ็ดร้อยเมตร

หอสังเกตการณ์มีประโยชน์ไม่น้อย

มันสามารถตรวจจับกลิ่นอายของเผ่าทมิฬในรัศมีสองพันเมตรได้

แต่สิ่งก่อสร้างแจ้งเตือนประเภทนี้ไม่จำเป็นต้องสร้างในเมืองมิราเคิล

เพราะปัจจุบันเมืองมิราเคิลยังไม่สามารถถูกตีแตกได้ สู้เอาไปสร้างไว้ที่ค่ายหินแดงดีกว่า

ที่นั่นเปรียบเสมือนแนวหน้าในการรับมือกับนครเงามืด

ไคคาดว่าในอีกหนึ่งหรือสองวันข้างหน้า ก็อบลินเผ่าทมิฬจะต้องเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน และตราบใดที่เผ่าทมิฬปรากฏตัวในบริเวณใกล้เคียง ตนเองก็จะระวังตัวและใช้มาตรการรับมือได้ทันที

ครั้งนี้ยังได้เพิ่ม "โกดัง" หนึ่งหลัง "บ้านพักทหารรับจ้าง" หนึ่งหลัง และ "บ้านพักทหาร" หนึ่งหลัง

โกดังก็ตามชื่อ

เป็นสถานที่สำหรับจัดเก็บและเบิกจ่าย

ไม่เพียงแต่เก็บเสบียงได้ แต่ยังเก็บแก่นวิญญาณได้ด้วย

โกดังขั้นหนึ่งสามารถเก็บเสบียงได้สูงสุด 500 ลูกบาศก์เมตร และแก่นวิญญาณ 1000 ชิ้น สามารถยืดอายุการเก็บรักษาของทุกสิ่งได้ 50%

มันเป็นหน่วยโครงสร้างพื้นฐานด้านโลจิสติกส์ โกดังทุกแห่งในอาณาเขตสามารถเชื่อมต่อถึงกันได้ โกดังแห่งใดก็ได้สามารถจัดเก็บและเบิกจ่ายเสบียงได้ ในอนาคตเมื่อมีจำนวนมากขึ้นก็จะสามารถสร้างเครือข่ายโลจิสติกส์ของอาณาเขตได้ ดังนั้นจึงเป็นสิ่งก่อสร้างพื้นฐานที่มีประโยชน์มาก

ส่วนเหตุผลที่เมืองมิราเคิลมีบ้านพักทหารรับจ้างอยู่แล้ว

ทำไมต้องสร้างบ้านพักทหารรับจ้างเพิ่มอีกหลัง? บ้านพักทหารรับจ้างขั้นหนึ่งเพิ่มโควตาทหารชั่วคราวได้เพียง 30 นาย

ครั้งนี้แค่การโจมตีค่ายหินแดงก็ระดมพลทหารรับจ้างไปแล้ว 27 นาย! หากต้องการปฏิบัติการที่ใหญ่กว่านี้ จำนวนเท่านี้เห็นได้ชัดว่าไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงต้องเตรียมการล่วงหน้า

สิ่งก่อสร้างพื้นฐานที่มาพร้อมกับแกนกลางดันเจี้ยนนี้ ทั้งหมดสามารถสร้างได้โดยไม่ต้องใช้แบบแปลน และนอกเหนือจากคริสตัลแดนลับที่ค่อนข้างพิเศษแล้ว สิ่งก่อสร้างอื่นๆ ไม่มีขีดจำกัดการสร้างที่ตายตัว แต่กลับมีเงื่อนไขแฝงที่เข้มงวดมาก

ในบรรดาสิ่งก่อสร้างประเภทใช้งาน ถึงแม้จะไม่จำกัดจำนวน แต่จะเพิ่มต้นทุน

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกๆ หลังที่สร้างเพิ่ม ต้นทุนจะเพิ่มขึ้น 100%

บ้านพักทหารรับจ้างหลังแรกของเมืองมิราเคิลใช้ผลึกวิญญาณเพียง 100 ชิ้น แต่หลังที่สองกลับใช้ถึง 200 ชิ้น ในอนาคตการอัปเกรดขั้นของหลังที่สองก็จะใช้ทรัพยากรเพิ่มเป็นสองเท่าเช่นกัน ดังนั้นต้นทุนจะสูงมาก

ดังนั้นในทางทฤษฎี

ไม่มีการจำกัดจำนวน

แต่ในทางปฏิบัติกลับต้องคำนึงถึงความคุ้มค่า

อาณาเขตที่พัฒนาแล้วบางแห่งอาจสร้างบ้านพักทหารรับจ้างไว้สิบกว่าหลัง แต่โดยปกติแล้วจะมีการแบ่งแยกว่าอันไหนเป็นหลักอันไหนเป็นรอง มีเพียงสิ่งก่อสร้างหลักเท่านั้นที่จะได้รับการอัปเกรดอย่างจริงจัง

สุดท้ายคือ "บ้านพักทหาร"! นี่ไม่ใช่สำหรับนักผจญภัยทั่วไป

แต่เป็นโรงทหารที่สร้างขึ้นสำหรับนักผจญภัยพันธสัญญาและนักผจญภัยเฉพาะตัว

นักผจญภัยเหล่านี้ที่ผูกพันกับดันเจี้ยนอย่างลึกซึ้งคือส่วนหนึ่งของกำลังรบประจำการของอาณาเขต

พวกเขาแตกต่างจากทหารชั่วคราว สามารถใช้พลังของอาณาเขตได้ดีกว่า และสามารถเปลี่ยนเป็นหน่วยรบผ่านบ้านพักทหารได้

ไม่จำกัดจำนวน

ไม่ต้องใช้แก่นวิญญาณ

และยังฟรีโดยสมบูรณ์

มีนักผจญภัยพันธสัญญากี่คน ก็สามารถสร้างกำลังรบได้เท่านั้นในแต่ละวัน

บ้านพักทหารยังสามารถให้จำนวนครั้งในการฟื้นคืนชีพได้ บ้านพักทหารขั้นหนึ่งมีจำนวนครั้งฟื้นคืนชีพสูงสุดต่อวันคือ 10 ครั้ง แม้ว่ากำลังรบที่เปลี่ยนมาจากนักผจญภัยจะตาย ก็สามารถใช้ทรัพยากรจำนวนหนึ่งเพื่อฟื้นคืนชีพจากบ้านพักทหารได้อีกครั้ง

เมื่อมีสิ่งก่อสร้างเหล่านี้

เมืองมิราเคิลไม่เพียงแต่จะมีฟังก์ชันการทำงานที่สมบูรณ์ขึ้น

แต่ยังเพิ่มความจุนักผจญภัยได้มากขึ้นอีกด้วย

โรงเตี๊ยมนักผจญภัย + สิ่งก่อสร้างพื้นฐานหลายแห่ง ทำให้ความจุประชากรเพิ่มขึ้น 100+60

ก่อนหน้านี้ความสามารถในการรองรับทั้งหมดของเมืองมิราเคิลมีเพียง 160 คน การก่อสร้างครั้งนี้เท่ากับเพิ่มความสามารถในการรองรับเป็นสองเท่าถึง 320 คน!

ใช้อีก 100 ผลึกวิญญาณ

จำนวนคริสตัลแดนลับเพิ่มจาก 20 เป็น 40 ชิ้น

การก่อสร้างครั้งนี้ใช้ทรัพยากรไปไม่น้อย ปัจจุบันผลึกวิญญาณเหลือเพียง 84 ชิ้น สถานะทางการเงินตึงเครียดอย่างหนักแล้ว

"ดีมาก! ดีมาก!"

ไคกวาดสายตามองอาณาเขต สร้างเมืองมาไม่ถึงแปดวัน เปิดดำเนินการมาเพียงห้าวัน กลับสามารถสร้างฐานะขึ้นมาได้ไม่น้อยเลย

ในบรรดาลอร์ดหน้าใหม่ เว้นแต่พวกที่เกิดในตระกูลชั้นนำหรือทายาทรุ่น N ของกองกำลังลอร์ดที่มีทรัพยากรมากมายติดตัวมาแต่แรก มิฉะนั้นไม่มีทางเทียบกับเมืองมิราเคิลได้เลย! แน่นอน

แม้จะมีเบื้องหลัง

สิ่งที่พวกเขานำมาได้ก็มีเพียงผลึกวิญญาณจำนวนมาก

ทรัพยากรอย่างพลังจิตไม่สามารถซื้อขายแลกเปลี่ยนได้

ความสำเร็จของดันเจี้ยนจะขึ้นอยู่กับความสามารถและพรสวรรค์ด้านแรงบันดาลใจของตนเองเป็นสำคัญ

ไคเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในเมืองมิราเคิล การเป็นลอร์ดดันเจี้ยนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือความฝันของเขามาโดยตลอด และเขาจะก้าวต่อไปสู่เป้าหมายนี้อย่างไม่หยุดยั้ง!

…

สิ่งก่อสร้างผุดขึ้นทีละหลัง

ทำให้ผู้อยู่อาศัยสองคนที่อยู่ในเมืองตกตะลึงอย่างมาก

อาร์โน เด็กหนุ่มคนแคระกล่าวด้วยความชื่นชม: "นี่คือพลังอันยิ่งใหญ่ของลอร์ดดันเจี้ยนงั้นหรือ? ถึงแม้จะเคยได้ยินคุณปู่เล่าให้ฟังครั้งหนึ่ง แต่พอได้เห็นกับตาก็ยังน่าทึ่งอยู่ดี!"

แนนซี่เลียพึมพำ: "ลอร์ดของเราท่านนี้ไม่ใช่ลอร์ดธรรมดาแน่!"

นี่คือลอร์ดที่ไม่มีเบื้องหลังและไม่มีกองกำลังสนับสนุน เริ่มต้นมามีเพียงกางเกงตัวเดียว… เขาอาศัยพรสวรรค์และความพยายามของตนเอง สร้างดันเจี้ยนขึ้นมาได้ถึงขนาดนี้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน!

เหลือเชื่อ!

บางทีอาณาเขตแห่งนี้

อาจจะเป็นความหวังที่ตนเองตามหามาตลอด! ประกายในดวงตาของเธอสว่างวาบขึ้นเรื่อยๆ

แนนซี่เลียตัดสินใจตั้งหลักปักฐาน สังเกตการณ์เมืองมิราเคิลต่อไปอย่างใกล้ชิด

เธอหวังเป็นอย่างยิ่งยิ่งกว่าใครๆ ที่จะได้เห็นลอร์ดผู้มาจากความยากจนผู้นี้ประสบความสำเร็จในการพลิกสถานการณ์ หวังว่าเมืองมิราเคิลเล็กๆ แห่งนี้จะรุ่งเรืองขึ้นได้ เพราะนี่อาจเป็นความหวังเดียวที่จะเอาชนะราชามังกรราตรีนิรันดร์ได้!

… วันรุ่งขึ้น

เช้าตรู่

เมื่อเข้ามาในเมืองมิราเคิล

ค้อนแห่งแบล็คร็อคถึงกับตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

"เกิดอะไรขึ้น?"

"ทำไมคนเยอะขนาดนี้!"

"นี่มันอย่างน้อยก็มากกว่าเมื่อวานเท่าตัวเลยนะ!"

หน้าประตูเมืองมิราเคิลเต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่น คาดคะเนด้วยสายตาว่ามีเกือบสามร้อยคน ใกล้เคียงกับจำนวนสองเท่าของเมื่อวาน

"ลอร์ดไคสุดยอดไปเลย!"

"เมื่อวานเพิ่งจะบ่นว่าอาณาเขตของท่านเล็กไป วันนี้ขนาดก็เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวแล้ว!"

"ข้าบอกแล้วว่าลอร์ดไคมีศักยภาพเต็มเปี่ยม จะต้องพัฒนาไปได้ด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการแน่!"

"ดี!"

"สมกับเป็นดันเจี้ยนที่ข้าเลือก!"

"ด้วยความเร็วในการพัฒนาแบบนี้ ข้ายิ่งวางใจในเมืองมิราเคิลมากขึ้น!"

“……”

เมืองมิราเคิลเปิดอย่างเป็นทางการ

เหล่านักผจญภัยวิ่งกรูกันเข้าสู่โถงด้วยความเร็วระดับนักวิ่งร้อยเมตร ดำดิ่งสู่โลกแห่งแดนลับอีกครั้ง นักผจญภัยที่แย่งเข้ารอบแรกไม่ทันส่วนใหญ่ยืนดูอยู่รอบๆ ก็มีส่วนน้อยที่เดินเล่นอยู่ในเมือง เพื่อดูความเปลี่ยนแปลงใหม่ๆ ของดันเจี้ยน

ราชาหมู: "เชี่ย! โรงเตี๊ยม!"

เหมียวเหมิงเหมิง: "ลอร์ดไคนี่มีฝีมือจริงๆ นะเนี่ย!"

โรงเตี๊ยมนักผจญภัยดูเรียบง่ายมาก เป็นอาคารหินสองชั้นคล้ายบ้านวงล้อม ตรงกลางเป็นลาน มีห้องพักทั้งหมดห้าสิบห้อง

โรงเตี๊ยมให้บริการที่พัก

สามารถฟื้นฟูพลังงานและพลังวิญญาณได้โดยไม่ต้องกลับขึ้นไปบนพื้นผิวโลก

นี่ไม่เพียงแต่สะดวกต่อการเข้าร่วมกิจกรรมในดันเจี้ยน วันรุ่งขึ้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการต่อคิวเข้าเมืองอีกต่อไป

"ท่านนักผจญภัยผู้ทรงเกียรติ ยินดีต้อนรับสู่โรงเตี๊ยม ต้องการเช็คอินหรือไม่?"

อาร์โนถูกลอร์ดไคจัดให้มาประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงเตี๊ยม

นักรบขนปุย: "พักคืนหนึ่งคิดเท่าไหร่?"

เด็กหนุ่มคนแคระกล่าว: "ราคาของร้านเราจะเปลี่ยนแปลงทุกวัน ปัจจุบันมีวิธีการชำระเงินสามแบบ สามารถใช้ผลึกวิญญาณ แก่นวิญญาณ หรือแต้มผลงานจ่ายได้"

พูดจบ

ก็แสดงรายการราคา

พักคืนละ 5 แต้มผลงาน

หรือแก่นวัตถุดิบใดก็ได้ 1 ชิ้น หรือจ่าย 10 ผลึกวิญญาณเป็นค่าใช้จ่าย

ผลึกวิญญาณและแก่นวัตถุดิบเป็นของมีค่าบนพื้นผิวโลก ข้อนี้เตรียมไว้สำหรับพวกเศรษฐี คนทั่วไปไม่คิดจะเลือกเลย

ราชาหมู: "5 แต้มผลงานต่อวัน? ถึงจะแพงไปหน่อย แต่เพื่อรับประกันว่าจะได้เข้าเมืองทุกวัน การประมูลคิวบางทีก็ต้องจ่ายราคานี้เหมือนกัน ก็พอรับได้!"

นักรบขนปุยพยักหน้า: "ตอนนี้เมืองมิราเคิลกำลังฮิตขึ้นเรื่อยๆ ในอนาคตราคาต่อคิวต้องแพงขึ้นอีกแน่!"

"ใช่แล้ว!"

"เข้าพักในอาณาเขต"

"ได้รับสิทธิ์เลือกภารกิจก่อน"

"ทำให้มั่นใจได้ว่าเราจะได้รับภารกิจ"

แต้มผลงานของเมืองมิราเคิลสามารถใช้ได้เฉพาะในเมืองมิราเคิลเท่านั้น ยิ่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกและบริการรองรับมากเท่าไหร่ มูลค่าของแต้มผลงานก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ซึ่งจะกระตุ้นให้นักผจญภัยส่งมอบทรัพยากรและเข้าร่วมภารกิจของอาณาเขตมากขึ้น

"ขอห้องหนึ่ง!"

"ข้าก็เอาห้องหนึ่ง!"

"คืนนี้จะพักที่นี่แหละ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เมืองมิราเคิลดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือเงียบเหงาไปหน่อย!"

"พวกเราหาเหล้าหาเนื้อมาหน่อย จัดงานเลี้ยงรอบกองไฟที่ลานโรงแรม เพิ่มสีสันให้เมืองนี้กันเถอะ!"

"ความคิดดี!"

“……”

[นักผจญภัย "เหมียวเหมิงเหมิง" เช็คอินเข้าโรงเตี๊ยม ท่านได้รับคืน 5 แต้มผลงาน!]

[นักผจญภัย "ราชาหมู" เช็คอินเข้าโรงเตี๊ยม ท่านได้รับคืน 5 แต้มผลงาน!]

[นักผจญภัย "กวางน้อยสีขาว" เช็คอินเข้าโรงเตี๊ยม ท่านได้รับคืน 5 แต้มผลงาน!]

[...]

ไคกำลังพักผ่อนอยู่ในคฤหาสน์ลอร์ดในตอนนี้ เมื่อเห็นการแจ้งเตือนก็ประหลาดใจไม่น้อย มีนักผจญภัยเข้าพักเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ไม่เลว!

เขายังคงเลื่อนดูแผงแจ้งเตือนข้อมูลต่อไป

พลังจิต +1! พลังจิต +1! พลังจิต +2! …

ผลึกวิญญาณ +1! ผลึกวิญญาณ +1! …

แก่นวิญญาณซอมบี้ +1! แก่นวิญญาณซอมบี้ +1! แก่นวิญญาณจ็อกกี้ +1! แก่นวิญญาณบูมเมอร์ +1! …

มองดูผลกำไรที่รีเฟรชขึ้นมาเรื่อยๆ รู้สึกดีมาก

วันนี้จำนวนคริสตัลแดนลับและผู้ท้าทายเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว รายได้ที่เกิดขึ้นย่อมสูงขึ้นตามไปด้วย

นอกจากนี้ ประสบการณ์และข้อมูลของนักผจญภัยก็เพิ่มมากขึ้น ความสามารถในการเอาชีวิตรอดก็แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อวานแค่หกชั่วโมงกว่าๆ ก็ตายกันหมดแล้ว

วันนี้กลับต่อสู้ต่อเนื่องกันถึงสิบชั่วโมง

ตอนนั้นเอง

ข้อความหนึ่ง

ดึงดูดความสนใจของเขา

[นักผจญภัย "ไก่น้อยหัวร้อน" ได้รับ "แก่นวิญญาณซอมบี้วิทช์" จากแดนลับคลื่นคลั่ง พลังจิตของท่าน -30!]

(จบบทที่ 27)