บทที่ 18: แนนซี่เลีย ผู้ดูแลโถงแดนลับคนใหม่

บทที่ 18: แนนซี่เลีย ผู้ดูแลโถงแดนลับคนใหม่

เมืองมิราเคิล

โถงแดนลับ

แนนซี่เลียกำลังกวาดพื้น

เถ้าแก่ไคไม่ใช่เครื่องจักรล่าผู้เล่นหน้าใหม่ในคราบมนุษย์ที่ไร้หัวใจ

เขาให้ความสำคัญกับประสบการณ์ของเหล่าผู้เล่นหน้าใหม่ ไม่ว่าจะเป็นภายในหรือภายนอกแดนลับ การทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่ถูก "เก็บเกี่ยว" อย่างมีความสุขนั้นเอื้อต่อการผลิตพลังจิตที่มากขึ้น ดังนั้นเขาจึงสั่งให้กวาดโถงให้สะอาดเอี่ยมอ่อง! “ลอร์ดคนนี้ช่างใช้งานคนเก่งจริงๆ!”

ไม้กวาดในมือของแนนซี่เลียแทบจะตวัดจนเกิดเป็นภาพติดตาแล้ว

“ช่างเถอะ คนน่าสงสารคนนี้ยังไม่รู้เลยว่าในอนาคตจะต้องเผชิญกับชะตากรรมที่น่าเศร้าเพียงใด”

หุบเขาเงามืดเป็นเพียงมุมอับที่ไม่สะดุดตาในแถบชายขอบของมหาพงไพรราตรีนิรันดร์

ผืนป่าราตรีนิรันดร์เต็มไปด้วยกลุ่มอิทธิพลน้อยใหญ่มากมาย

โครงสร้างอำนาจในที่แห่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่ลอร์ดดันเจี้ยนใต้ดินธรรมดาๆ จะสามารถสั่นคลอนได้!

ลอร์ดเผ่ามนุษย์ตัวเล็กๆ ที่มาปรากฏตัวที่นี่ถือว่าโชคร้ายของเขา เมื่อเขาออกจากหุบเขาเงามืดไปแล้ว เขาจะรู้ว่าดันเจี้ยนใต้ดินของตนเองนั้นเมื่อเทียบกับกลุ่มอิทธิพลต่างๆ แล้ว มันไม่คู่ควรแก่การเอ่ยถึงเลยด้วยซ้ำ! อันที่จริง อาจจะยังไม่ทันได้ออกจากหุบเขาเงามืดด้วยซ้ำ

บลัดธรอท ลอร์ดก็อบลินแห่งหุบเขาเงามืดก็มีฝีมืออยู่ไม่น้อย

เผ่าพันธุ์มืดก็อบลินในนครเงามืดมีเกือบสามพันตน ในจำนวนนั้นหน่วยรบมีอย่างน้อยหนึ่งพันห้าร้อยนาย

หากลอร์ดเผ่ามนุษย์ตัวเล็กๆ คนนี้มาจากตระกูลลอร์ดระดับสูง หรือกลุ่มอิทธิพลของลอร์ดก็แล้วไป แต่สำหรับลอร์ดตัวเล็กๆ ธรรมดาที่ไม่มีกลุ่มอิทธิพลใหญ่คอยหนุนหลังแล้วนั้น ตั้งแต่วินาทีที่มาปรากฏตัวในมหาพงไพรราตรีนิรันดร์ก็ถูกลิขิตให้ต้องเผชิญกับโศกนาฏกรรมแล้ว

แนนซี่เลียรู้สึกเห็นใจอย่างสุดซึ้งแต่ก็ไร้กำลังที่จะช่วยเหลือ

ถึงแม้เธอจะเป็นผู้แข็งแกร่งที่มีระดับขั้นสูงกว่า แต่หุบเขาเงามืดเป็นพื้นที่ขั้นหนึ่ง ผู้ที่มาจากภายนอกเมื่อเข้ามาในหุบเขาเงามืด พลังจะถูกจำกัดโดยกฎเกณฑ์ สามารถแสดงพลังออกมาได้สูงสุดเพียงระดับขั้นหนึ่งเท่านั้น

พูดอีกอย่างก็คือ

หากอยู่นอกหุบเขา

แนนซี่เลียมั่นใจ

ว่าจะใช้นิ้วเดียวจิ้มบลัดธรอทตายได้

แต่เมื่ออยู่ในหุบเขาเงามืด เธอก็ไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะลอร์ดก็อบลินมืดตนนี้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น แนนซี่เลียไม่กล้าใช้พลัง และยิ่งไม่กล้าเปิดเผยตัวตน มหาพงไพรราตรีนิรันดร์ทั้งหมดเป็นเขตอิทธิพลของราชามังกรราตรีนิรันดร์ และเจ้าคนนั้นก็กำลังตามหาตัวเธออยู่ทุกหนทุกแห่ง

ตอนที่หนีออกจากนครต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้นั้น

เป็นเพราะท่านย่าสละชีวิตเพื่อแลกมา

แนนซี่เลียต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเผ่าพันธุ์ของตนเอง

ตอนนี้ในหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดที่จะแก้แค้น ดังนั้นเธอจึงเตรียมที่จะหาลอร์ดสักคนที่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่เพียงพอ คอยช่วยเหลือให้เขาเติบโตขึ้น เพื่อท้าทายราชามังกรราตรีนิรันดร์ และแก้แค้นให้กับเหล่าญาติพี่น้องที่ตายไป!

น่าเสียดาย! ดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้! ไม่มีความสามารถนั้น!

เมืองมิราเคิลอ่อนแอเกินไป! ไม่มีเบื้องหลัง ไม่มีอนาคต ถูกลิขิตให้ต้องพบกับโศกนาฏกรรม! ราชามังกรราตรีนิรันดร์เป็นจอมมารเผ่าพันธุ์มืดที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในรอบพันปีของมหาพงไพร มีเพียงดันเจี้ยนใต้ดินที่มีศักยภาพระดับสุดยอด คุณสมบัติระดับสุดยอด และมีกลุ่มอิทธิพลที่แข็งแกร่งหนุนหลังเท่านั้นจึงจะมีโอกาสต่อกรกับมันได้!

ทว่า เมืองนี้ยังมีระยะเวลาคุ้มครองมือใหม่อีกยี่สิบกว่าวัน การซ่อนตัวอยู่ที่นี่จะปลอดภัยมาก ในตอนนี้การทำงานอย่างหนักเพื่อท่านลอร์ด ก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เขาให้ที่พักพิงก็แล้วกัน!

แนนซี่เลียคิดเช่นนั้น

ไม้กวาดที่เกือบจะตวัดจนเกิดเป็นภาพติดตาอยู่แล้วก็ยิ่งเร่งความเร็วขึ้นอีกสามส่วน

โถงแดนลับแห่งนี้ในไม่ช้าก็ถูกกวาดจนเงาจนส่องหน้าได้ สะอาดหมดจดไร้ฝุ่น

ในขณะนั้น

ประตูใหญ่ของโถงก็ถูกผลักเปิดออก

ผู้คนนับร้อยทั้งสูงต่ำอ้วนผอมกรูเข้ามา

โห่ร้องพลางแย่งกันพุ่งเข้ามา

แนนซี่เลียถูกชนจนซวนเซไปมา หมุนคว้างอยู่กับที่ 720 องศา ล้มลงกับพื้นทันที ในมือกำไม้กวาดแน่น ใบหน้าเหวอสุดๆ

“ทะ…เกิดอะไรขึ้นคะ?!”

“เป็นนักผจญภัยเหรอ? ทำไมถึงมีนักผจญภัยเยอะขนาดนี้!”

ดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้เพิ่งจะเปิดประตูได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีคนเข้ามาในโถงพอดีเป๊ะหนึ่งร้อยหกสิบคน ไม่ขาดไม่เกิน

ขีดจำกัดการรองรับรายวันของเมืองมิราเคิลในปัจจุบันคือหนึ่งร้อยหกสิบคน การที่คนเต็มภายในหนึ่งนาทีก็บ่งบอกว่าจำนวนนักผจญภัยที่สนใจนั้นมีมากกว่าหนึ่งร้อยหกสิบคนอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าความเร็วไม่พอ ไม่สามารถแย่งเข้ามาได้ทันเท่านั้นเอง!

แนนซี่เลียก็ถือว่าเคยเห็นโลกมาไม่น้อย เคยติดต่อกับดันเจี้ยนใต้ดินหลายแห่งร่วมกับผู้อาวุโสมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ! “เอ๊ะ?”

“นี่มันคนแคระที่เราจับกลับมาเมื่อวานไม่ใช่เหรอ?”

“มาทำงานเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ฮ่าๆๆๆ!”

“ไม่เลว ไม่เลว!”

เหมียวเหมิงเหมิงและกวางน้อยสีขาวเดินเข้ามาพยุงแนนซี่เลียขึ้น

“หนูน้อย”

“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”

“เจ้าพวกนี้ไม่มีมารยาทเอาซะเลย!”

“พวกเขานี่มันยิ่งกว่าซอมบี้ซะอีก!”

เด็กสาวชาวคนแคระมีกระบนใบหน้า หน้าตาธรรมดา แต่ดวงตาสดใสและมีท่าทางเรียบร้อย ทำให้นักผจญภัยสาวๆ หลายคนรู้สึกเอ็นดู

เหมียวเหมิงเหมิงจึงหยิบช็อกโกแลตชิ้นเล็กๆ ออกมาแล้วยัดใส่ปากเธอ

“อ่ะ นี่เป็นค่าปลอบใจเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้านะ!”

แนนซี่เลียตามสัญชาตญาณแล้วต่อต้านการถูกป้อนอาหาร แต่เมื่อรสชาติหวานหอมแผ่ซ่านในปากในทันใด เธอก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมมันถึงอร่อยขนาดนี้

ไม่เคยทานของแบบนี้มาก่อนเลย! กวางน้อยสีขาว: “อ๊าาา ไม่มีคริสตัลเหลือแล้ว!”

เหมียวเหมิงเหมิง: “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวก็มีแล้ว”

กวางน้อยสีขาว: “เอ๊ะ ดูนั่นสิ พี่ลูน่าแย่งที่ได้แล้ว!”

เหมียวเหมิงเหมิง: “ปกติพี่ลูน่าดูเรียบร้อยอ่อนหวาน ได้ชื่อว่าเป็นเทพธิดาอันดับหนึ่งของสถาบันเลยนะ ไม่คิดเลยว่าเพื่อที่จะตีซอมบี้ก็กลายเป็นคนไม่เหมือนกุลสตรีไปซะได้”

“พวกเราไปดูเธอลงแดนลับกันเถอะ!”

“ได้เลย!”

ปัจจุบันมีคริสตัลแดนลับเพียงยี่สิบอันเท่านั้น

นักผจญภัยคนอื่นๆ ทำได้เพียงต่อคิวและมุงดูเพื่อนร่วมทีมเล่นเท่านั้น

แนนซี่เลียในฐานะ “เจ้าหน้าที่ดูแลโถงแดนลับ” ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งใหม่ ย่อมต้องทำความเข้าใจแดนลับของดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้ด้วย เธอจึงติดตามเหล่านักผจญภัยไปดูการผจญภัยด้วยความอยากรู้ เมื่อเพียงเศษเสี้ยวเดียวของโลกคลื่นคลั่งวันสิ้นโลกปรากฏขึ้นตรงหน้า

เด็กสาวก็รู้สึกตกตะลึงทันที

แดนลับนี้… มันไม่เหมือนใครจริงๆ! เธอไม่เคยเห็นแดนลับที่มีชีวิตชีวาและสมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อน

ฉากที่แปลกใหม่ ซอมบี้ที่บ้าคลั่ง ทิวทัศน์วันสิ้นโลกที่น่าขนลุก รายละเอียดการเล่าเรื่องผ่านสภาพแวดล้อมที่มากมาย การสำรวจและการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยอันตรายรอบด้านของเหล่านักผจญภัย ทำให้เธอต้องยอมรับว่ามันน่าดึงดูดใจจริงๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

จำนวนนักผจญภัยที่เคลียร์แดนลับคลื่นคลั่งวันสิ้นโลกได้ก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

เหล่านักผจญภัยกลุ่มนี้เริ่มรวมทีมกัน เพื่อท้าทายด่านอย่างเป็นทางการร่วมกัน

ไก่น้อยหัวร้อน: “ขอตี้ด้วย!”

หมาป่าเดียวดาย: “ข้าด้วยคน!”

ราชาหมู: “ข้าขอแจมด้วย!”

เหมียวเหมิงเหมิง: “รวมข้าไปด้วยอีกคน!”

แนนซี่เลียเห็นเหล่านักผจญภัยชักชวนเพื่อนฝูงกันอย่างคึกคัก ทีมผจญภัยขนาดเล็กก็ก่อตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากนั้น

การผจญภัยที่น่าตื่นเต้นก็เริ่มต้นขึ้น!

ทั้งสี่คนเริ่มท้าทายแดนลับ

พวกเขาร่วมมือกันกำจัดซอมบี้ ค้นหาเสบียงต่างๆ และติดอาวุธให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว เพียงไม่ถึงยี่สิบนาทีก็สามารถเติมกระสุนได้เพียงพอ และยังพบปืนกลมือหนึ่งกระบอกกับปืนลูกซองอีกหนึ่งกระบอก

“รอบนี้ราบรื่นดีจริงๆ!”

เหล่านักผจญภัยเพิ่งจะผ่อนคลายลงได้ไม่นาน

ลิ้นยาวเส้นหนึ่งก็พุ่งทะลุหน้าต่างออกมาจากห้องข้างๆ

เหมียวเหมิงเหมิงไม่ทันตั้งตัวก็ถูกรัดคอ ลากทะลุหน้าต่างเข้าไปในห้องทันที และในห้องนั้นก็มีเสียงคำรามอย่างกระหายเลือดของซอมบี้ดังออกมาทันที

“แย่แล้ว!”

แนนซี่เลียยกมือปิดปากเล็กๆ ของเธอ

เธอค่อนข้างชอบนักผจญภัยสาวน้อยที่ให้ช็อกโกแลตกับเธอคนนี้

ในห้องนั้นมีซอมบี้อย่างน้อยแปดเก้าตัว เหมียวเหมิงเหมิงถูกสโมคเกอร์รัดไว้ ภายในไม่กี่วินาทีก็จะร่างแหลกไม่มีชิ้นดี ต่อให้เพื่อนร่วมทีมพังหน้าต่างเข้าไปช่วยในตอนนี้ ก็เกรงว่าจะไม่ทันแล้ว!

โศกนาฏกรรม!

กำลังจะเกิดขึ้น!

ในสถานการณ์คับขัน

ไก่น้อยหัวร้อนหยิบปืนลูกซองขึ้นมายิงใส่กำแพงทันที

ผลลัพธ์ที่ได้นั้นเหนือความคาดหมาย กระสุนเจาะทะลุกำแพงพอดีเป๊ะ และเป่าหัวของซอมบี้สโมคเกอร์กระจุย

หลังจากเหมียวเหมิงเหมิงเป็นอิสระ เธอก็เหนี่ยวไกปืนกลมือทันที กระสุนหนึ่งแม็กกาซีนกวาดออกไป ล้มซอมบี้สองสามตัวที่กำลังกรูกันเข้ามาในบริเวณใกล้เคียงได้ทั้งหมดในทันที! ราชาหมูและหมาป่าเดียวดายพังประตูเข้ามา

สังหารซอมบี้ตัวอื่นๆ ได้สำเร็จ!

“เชี่ย!”

“แบบนี้ก็ได้เหรอ?”

“ไก่น้อยสุดยอด!”

“เหมิงเหมิงก็เก่งมาก!”

ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีการเล่นและกลยุทธ์แบบนี้

การพลิกนรกกลับมาชนะในครั้งนี้มันสุดยอดมาก ทำให้เหล่านักผจญภัยที่มุงดูอยู่ต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ! แนนซี่เลียก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน ความน่าสะพรึงกลัวของซอมบี้ต่างๆ การประสานงานระหว่างเหล่านักผจญภัย ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงเชียร์ในใจ นี่มันเป็นแดนลับที่น่าสนใจจริงๆ! ขณะที่เธอยังคงรู้สึกตื่นเต้นและดีใจกับการรอดตายของเหมียวเหมิงเหมิงอยู่นั้น

ซอมบี้พิเศษอีกตัวก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายสุดของทางเดิน

นี่เป็นซอมบี้ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันน่าเกลียดมาก รูปร่างใหญ่โตมหึมา แขนขวาใหญ่โตอย่างไม่น่าเชื่อ แขนซ้ายลีบเล็กอย่างรุนแรง ดูไม่สมส่วนอย่างมาก ทว่าความเร็วในการวิ่งกลับเร็วอย่างน่าประหลาด

“ชาร์จเจอร์!”

เหล่านักผจญภัยคาดไม่ถึงเลย

ว่าจะเจอซอมบี้พิเศษถึงสองตัวในเวลาอันสั้น!

เร็ว! เร็วเกินไปแล้ว! ไม่ทันได้ตั้งตัวเลย! ชาร์จเจอร์คว้าตัวเหมียวเหมิงเหมิง กระแทกเข้ากับกำแพง หัวกะโหลกแตก ตายคาที่

“แย่แล้ว!”

คนอื่นๆ รีบเปิดฉากยิง แต่ชาร์จเจอร์หนังเหนียวเนื้อหนา กระสุนยิงใส่ร่างมันแทบจะไร้ผล มันฝ่าดงกระสุนพุ่งเข้าใส่ด้วยท่าพุ่งชนดุจภูผาเหล็ก กระแทกไก่น้อยหัวร้อนอัดเข้ากับกำแพงตายไปอีกคน

หมาป่าเดียวดายและราชาหมูไม่เคยเห็นมอนสเตอร์ที่บ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน

ทั้งสองคนยิงตอบโต้สุดชีวิต

ในที่สุดก็ล้มมันลงได้

“จบแล้ว!”

“กระสุนหมดแล้ว!”

ถึงแม้จะสังหารซอมบี้ชาร์จเจอร์ได้สำเร็จ แต่การต่อสู้ครั้งนี้ก็ทำให้เสียกระสุนไปมากเกินไป พวกเขาจึงถูกซอมบี้ล้อมและตายอย่างอนาถในการต่อสู้ครั้งต่อมาในไม่ช้า

เมื่อฝูงซอมบี้ถาโถมเข้ามา

ในสภาวะที่กระสุนหมดเสบียงสิ้น พวกเขาก็ยังคงเหวี่ยงขวานสู้ตาย ฉากนี้ช่างเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและโศกเศร้าแต่ก็องอาจ!

สุดยอด! น่าตื่นเต้น! แนนซี่เลียถูกการผจญภัยเช่นนี้ดึงดูดจนหมดใจ และในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้ถึงได้รับความนิยมจากเหล่านักผจญภัยมากขนาดนี้ แม้แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปสัมผัสด้วยตัวเอง

และจากการพูดคุยของเหล่านักผจญภัย

แนนซี่เลียก็ได้ทราบข่าวใหญ่อีกอย่างหนึ่ง

ดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้เปิดให้บริการมาจนถึงตอนนี้ เพิ่งจะแค่สามวันเท่านั้นเอง!

ไม่มีเบื้องหลัง! ไม่มีการสนับสนุน

เพียงสามวันก็พัฒนามาได้ถึงขนาดนี้ สามวันก็มีนักผจญภัยมากมายขนาดนี้ แถมยังมีแดนลับคุณภาพดีและประณีตขนาดนี้อีก นี่มันเหลือเชื่อโดยสิ้นเชิง เป็นปาฏิหาริย์ชัดๆ! แนนซี่เลียตระหนักได้

ว่าตนเองดูถูกเมืองมิราเคิลเกินไปแล้ว

ศักยภาพของดันเจี้ยนใต้ดินแห่งนี้อาจจะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้!

(จบบทที่ 18)