บทที่ 13 ความน่าสะพรึงกลัวขององค์ชายใหญ่ รางวัลทะลักอย่างบ้าคลั่ง

เผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่แห่งเป่ยหมางโดยตรงงั้นหรือ? ไม่ ไม่ เขาไม่มีความกล้าขนาดนั้น และยิ่งไม่มีพลังพอที่จะทำเช่นนั้น

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาส่งทหารแก่ อ่อนแอ และบาดเจ็บจำนวนห้าพันนายให้กับหนิงฟาน เพื่อให้ถ่วงกองกำลังหลักของเป่ยหมางเอาไว้ ในขณะที่ตัวเขานำทหารที่แข็งแกร่งสองหมื่นนาย ลอบโจมตีจากด้านหลัง

เป้าหมายของเขาง่ายมาก—ทำลายฐานชั่วคราวของเป่ยหมาง

เมื่อกองกำลังหลักของเมืองเหลียงกำลังสู้รบ ฐานแห่งนี้ย่อมต้องไร้การป้องกันแน่!

หากสามารถโค่นธงแม่ทัพของพวกมัน เผาทำลายเสบียง นั่นก็นับเป็นความดีความชอบ! หลังจากนั้น หากเขาสามารถใช้พลังโจมตีกำจัดกองกำลังย่อยของเป่ยหมางเป็นรายกลุ่ม ย่อมสามารถกลับไปพร้อมกับชัยชนะ

และเมื่อถึงเวลานั้น เขาจะสามารถถวายรายงานต่อองค์จักรพรรดิ และขัดเกลาผลลัพธ์ของตนเพียงเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ครั้งก่อน

สุดยอด! แค่คิดก็สะใจแล้ว!

เมื่อคิดเช่นนั้น หลิวฝูทงยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น

“หลิวฝูทง! เปิ่นเตี้ยนรอเจ้ามานานแล้ว!”

ตูม!

เสียงเย็นเยียบราวกับฟ้าผ่าดังก้อง จนหลิวฝูทงแทบจะร่วงตกจากหลังม้า

ในวินาทีถัดมา กองทัพเป่ยหมางอันไพศาลปรากฏตัวจากด้านหลังค่ายทหาร พุ่งออกมาราวกับกระแสนรก

“แย่แล้ว! พวกเราถูกซุ่มโจมตี!”

ดวงตาของหลิวฝูทงเบิกโพลงจนเกือบแตกเป็นเสี่ยง เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

กองกำลังสองหมื่นของเขาต่างตกตะลึง ดวงตาสั่นไหวด้วยความหวาดผวา เมื่อเห็นกองทัพเป่ยหมางถาโถมลงมาราวกับเทพอสูรที่ลงมาจากสวรรค์

“จบแล้ว...พวกเราถูกเล่นงานแล้ว!”

ในพริบตา กองทัพเป่ยหมางโอบล้อมพวกเขาไว้แน่นหนา ไม่มีช่องให้หลบหนีแม้แต่น้อย

องค์ชายใหญ่ของเป่ยหมาง นั่งอยู่บนบ่าของยักษ์สูงเกือบสามเมตรอย่างสง่างาม ก่อนจะเดินมาหยุดที่แนวหน้าของสนามรบ

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...ทำไมกัน!”

หลิวฝูทงคำรามด้วยความบ้าคลั่ง

เขารู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกพุ่งทะลุขึ้นมาจากสันหลัง ความหวาดกลัวเพียงจุดเดียว แพร่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างไม่อาจควบคุมได้

รอบตัวเต็มไปด้วยกองทัพเป่ยหมาง พวกมันทุกคนถือดาบโค้งในมือ ดวงตาทอประกายกระหายเลือดราวกับสัตว์ร้าย

ทำไม?! ทำไมองค์ชายใหญ่แห่งเป่ยหมางถึงมาดักซุ่มโจมตีเขาที่นี่?!

มีอะไรผิดพลาดกันแน่?!

องค์ชายใหญ่ที่นั่งอยู่บนไหล่ยักษ์ ยิ้มอย่างบ้าคลั่งและกล่าวว่า

“มีคนต้องการให้เจ้าตาย เปิ่นเตี้ยนจึงมารอเจ้าอยู่ที่นี่”

มีคนต้องการให้เขาตาย?

หลิวฝูทงเบิกตากว้างขึ้นทันที ภาพเงาของบุคคลหนึ่งลอยขึ้นมาในหัว

"อ๋องเจิ้นเป่ย หยางเซียว!"

หลิวฝูทงอาจเป็นแม่ทัพระดับสาม และบัญชากองทัพเจิ้งหนานสิบหมื่นนายได้ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาเป็นคนโง่

เพียงแค่คิดเล็กน้อย เขาก็เข้าใจสถานการณ์ได้เกือบทั้งหมด

“หึหึ หัวไวใช้ได้”

องค์ชายใหญ่ของเป่ยหมางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย

"จริง ๆ แล้ว เปิ่นเตี้ยนก็กำลังลังเลอยู่ ว่าควรจะฆ่าเจ้าดีหรือไม่"

"หากฆ่าเจ้า ก็เท่ากับช่วยให้หยางเซียวสมปรารถนา"

องค์ชายใหญ่ดูเหมือนไร้พิษภัย ทว่าประกายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดุร้าย ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อ

"แต่เมื่อเนื้อส่งเข้าปาก เปิ่นเตี้ยนจะปล่อยให้เจ้ารอดไปได้อย่างไร?"

"จะช่วยให้หยางเซียวสมปรารถนาหรือไม่ เปิ่นเตี้ยนไม่สน!"

"แต่ความดีความชอบอันยิ่งใหญ่นี้ เปิ่นเตี้ยนจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาด!"

กองทัพเป่ยหมางเองก็มีองค์ชายที่แข่งขันชิงบัลลังก์

และองค์ชายใหญ่เช่นเขา ไม่มีทางปล่อยโอกาสเช่นนี้ให้หลุดมือ!

"ดี ดีมาก หยางเซียว!"

"หากข้ารอดกลับไปได้ ข้าจะต้องถวายฎีกากล่าวโทษเขาแน่นอน!"

"ฆ่า! ฆ่ามันให้หมด!"

หลิวฝูทงไม่เสียเวลาอีก เขากวัดแกว่งมือออกคำสั่ง ทหารสองหมื่นนายที่อยู่ด้านหลังพุ่งออกไปพร้อมกัน

การต่อสู้ด้วยเลือดระอุเริ่มต้นขึ้น!

“ผู้เล่นสังหารศัตรูระดับธรรมดา ได้รับค่าประสบการณ์ +1”

“ผู้เล่นสังหารศัตรูระดับธรรมดา ได้รับค่าประสบการณ์ +1”

“ผู้เล่นสังหารศัตรูระดับธรรมดา ได้รับค่าประสบการณ์ +1”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จ สังหารศัตรู 600 นาย ได้รับรางวัล: เก้าเปลี่ยนกายาทอง”

“ผู้เล่นสังหารศัตรูระดับธรรมดา ได้รับค่าประสบการณ์ +1”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จ สังหารศัตรู 700 นาย ได้รับรางวัล: เลื่อนระดับพลัง”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จ สังหารศัตรู 800 นาย ได้รับรางวัล: คัมภีร์พลังวัวอสูร”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จ สังหารศัตรู 900 นาย ได้รับรางวัล: เลื่อนระดับพลัง”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จ สังหารศัตรู 1000 นาย ได้รับรางวัล: อัศวินมังกรหิมะ 800 นาย”

“ผู้เล่นปลดล็อกความสำเร็จระดับพิเศษ สังหารศัตรูเกิน 1000 นายเป็นครั้งแรก ได้รับรางวัล: เซียนสุขาวดีไร้ขอบเขต”

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัวของหนิงฟานอย่างต่อเนื่อง

และนั่นหมายความว่าหนิงฟานฆ่าอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว!