บทที่ 45 [ค่าเคารพหนึ่งล้านเหรียญสหพันธ์!?]
บทที่ 45 [ค่าเคารพหนึ่งล้านเหรียญสหพันธ์!?]
บทที่ 45 [ค่าเคารพหนึ่งล้านเหรียญสหพันธ์!?]
◉◉◉◉◉
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของกู้หวยหยาง “ถ้าฉันชนะ เธอต้องยอมรับว่าด้อยกว่าฉัน แต่ถ้าเธอชนะ...”
เขาแค่นเสียงเบาๆ สีหน้าดูเหมือนเจ็บช้ำน้ำใจ “ต่อไปนี้ในเมืองฉางหนิง เธอคือลูกพี่ของฉัน”
เอี้ยนซู: “...”
เล่นอะไรกันเนี่ย?
ทำอย่างกับเป็นแก๊งมาเฟีย เธอต้องการแค่เหรียญสหพันธ์นะ!
ใบหน้าของเอี้ยนซูดำคล้ำ ดูเหมือนอยากจะลุกเดินออกไปทันที “ฉันจะเอาลูกน้องไปทำอะไร? กินแทนข้าวได้รึไง”
“ฉันไม่ได้จะมาเป็นลูกน้องนะ!” กู้หวยหยางเบิกตากว้าง ท่าทางไม่อยากจะเชื่อ “เธอรู้ไหมว่าทั้งเมืองฉางหนิงมีคนอยากรู้จักคุณชายน้อยอย่างฉันมากแค่ไหน? เธอยังจะไม่พอใจอีกเหรอ!”
เอี้ยนซู: “...”
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน “ฉันไม่ได้รู้จักนายซะหน่อย จะเป็นใครก็ช่าง”
กู้หวยหยางดูเหมือนจะตกใจมาก “เธอ เธอ เธอ——”
เอี้ยนซูดูเหมือนจะสงบลงแล้ว สีหน้าเรียบเฉย “ของเดิมพันแบบนี้ฉันไม่ยอมรับ”
กู้หวยหยาง: “ทำไม?”
เอี้ยนซู: “ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะเอาลูกน้องไปทำอะไร? ฉันเลี้ยงคนตัวโตๆ แบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ อย่าเลยดีกว่า นายจะเปลี่ยนไหม? ถ้าไม่เปลี่ยนฉันกินข้าวเสร็จก็จะไปแล้วนะ”
กู้หวยหยางพูดไม่ออก
ทำไมเขาถึงต้องอยากจะประลองกับยัยนี่ด้วยนะ?
อาจจะเป็นเพราะเขาชนะมาหลายครั้ง แต่กลับมาแพ้ให้เธอกระมัง
แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
คิดดูสิ คุณชายน้อยตระกูลกู้อย่างเขา จะมาแพ้ให้ยัยบ้านนอกได้ยังไง!
อีกอย่าง ครั้งนี้เขามั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่เคยคิดเลยว่าจะแพ้อีก!
เขาคิดว่าการยอมรับเอี้ยนซูเป็นลูกพี่จะทำให้เธอตกลง เพราะการได้รับการยอมรับจากคุณชายน้อยตระกูลกู้อย่างเขา เธอควรจะดีใจจนฝันไปยิ้มไปสิ!
ไม่คิดว่าเธอจะไม่ยอมตกลงเลยแม้แต่น้อย นี่มันทำไมกัน?
คุณชายน้อยผู้ไร้เดียงสางุนงงสงสัย
“แล้วเธอต้องการอะไร?”
เอี้ยนซูยิ้มกว้าง ดูจริงใจอย่างยิ่ง “เหมือนครั้งที่แล้ว ฉันก็จะตกลงแข่งกับนาย”
กู้หวยหยางส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “อันนั้นไม่ได้”
คราวนี้ถึงตาเอี้ยนซูถามกลับบ้าง “ทำไมล่ะ?”
กู้หวยหยางพูดตะกุกตะกักให้เหตุผล “พี่ชายฉันไม่อนุญาต”
เอี้ยนซู: “...” อะไรกัน โตป่านนี้แล้วยังเป็นลูกแหง่ติดพี่ชายอีกเหรอ?
เธอไหวไหล่ สีหน้าดูเสียดายพร้อมกับถอนหายใจ “ถ้างั้นก็ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้...”
“เดี๋ยวก่อน”
เอี้ยนซูมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ทันใดนั้น กู้หวยหยางก็เหมือนจะตาสว่างขึ้นมาทันที เขามองอีกฝ่ายอย่างเข้าใจ “เธอขาดเงินเหรอ? งั้นฉันรู้แล้ว”
“เอางี้ไหมล่ะ ฉันขัดคำสั่งพี่ชายไม่ได้ แต่ถ้าเธอชนะฉันแล้วได้เป็นลูกพี่ฉัน หลังจากนั้นในฐานะลูกน้องก็ต้องแสดงความเคารพเธออยู่แล้ว ดูเป็นไง?”
เขาโยนเหยื่อล่อที่คิดว่าน่าพอใจออกมา
“แสดงความเคารพฉัน...?” เอี้ยนซูไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพูดอ้อมค้อมขนาดนี้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้ว “นายลองบอกมาก่อนว่าจะแสดงความเคารพเท่าไหร่ แล้วฉันจะลองพิจารณาดู”
กู้หวยหยางทำสัญลักษณ์ตัวเลข แล้วก็ทำหน้าเหมือนจะบอกว่า ‘เธอเข้าใจใช่ไหม’
เอี้ยนซูเบิกตากว้าง หายใจหอบถี่ขึ้นมาเล็กน้อย “หนึ่งล้าน!?”
กู้หวยหยางตกใจจนหน้าซีด “ไม่ใช่หนึ่งล้าน! หนึ่งพันเหรียญสหพันธ์ต่างหาก!”
“อ้อ”
เอี้ยนซูแสดงสีหน้าผิดหวังอย่างสุดซึ้ง
หนึ่งพันเหรียญสหพันธ์?
ช่างเถอะ
ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็มีเนื้ออยู่ดี อีกอย่างตอนนี้เธอไปสู้แทบเป็นแทบตายในแดนมืดหนึ่งครั้งก็ได้แค่หนึ่งพันเหรียญ งั้นก็ยอมตกลงไปอย่างเสียไม่ได้แล้วกัน
“แค่ก” เอี้ยนซูไอเคลียร์คอ สีหน้ากลับมาจริงจัง “ก็ได้ งั้นฉันก็ยอมรับลูกน้องมาสักคนอย่างเสียไม่ได้ก็แล้วกัน”
◉◉◉◉◉
[จบแล้ว]