บทที่ 1 - เปิดเกมมาก็ที่โหล่ของโรงเรียน!

บทที่ 1 - เปิดเกมมาก็ที่โหล่ของโรงเรียน!

◉◉◉◉◉

"ที่โหล่ของโรงเรียน!"

ครูประจำชั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สายตาที่มองมานั้นราวกับอาบยาพิษ

เพื่อนร่วมโต๊ะเปิดตำราเรียนขึ้นมาบัง พลางกระซิบ "ซูซู ฉันว่าสายตาของแม่ชีมหาภัยเหมือนจะฆ่าเราให้ตายเลยนะ"

"ไม่ใช่ฆ่าเรา แต่ฆ่าฉัน"

"หา?"

เด็กสาวที่นั่งอยู่มุมห้องริมหน้าต่างพูดอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเบาและเนิบนาบ "ฉันนี่แหละ... ที่โหล่ของโรงเรียน"

"..." เพื่อนร่วมโต๊ะทำหน้าตกใจ แก้มแดงระเรื่อพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้ "ซูซู เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ!"

โรงเรียนมัธยมอสูรหมิงเต๋อเป็นโรงเรียนมัธยมปลายอันดับต้นๆ ของเมืองฉางหนิง และห้องหนึ่งก็เป็นห้องเรียนพิเศษ

นักเรียนที่สามารถเข้ามาในโรงเรียนนี้ได้ล้วนเป็นอัจฉริยะที่ทำคะแนนได้เกือบเต็มทั้งสิ้น

แล้วเอี้ยนซูทำได้ยังไงให้คะแนนเกือบจะติดศูนย์กันล่ะเนี่ย!?

บนเวทีหน้าชั้นเรียน ครูประจำชั้นกำลังบ่นน้ำลายแตกฟอง แต่เอี้ยนซูกลับไม่มีสมาธิจะฟัง ดวงตาอันงดงามของเธอเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

เธอทะลุมิติมาได้สักพักแล้ว

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แต่ผลการเรียนกลับยิ่งสอบยิ่งแย่

ปริญญาโทวิศวกรรมศาสตร์จากชาติที่แล้ว เจอกับข้อสอบของนักเรียนมัธยมปลาย ต่อให้ทำไม่ได้ทั้งหมด อย่างน้อยก็น่าจะผ่านไม่ใช่เหรอ?

แต่พอเห็นข้อสอบเท่านั้นแหละ เธอก็ถึงกับอึ้งไปเลย

[ในสงครามดาวบัลเดอร์น่า ปี 3246 แห่งยุคดวงดาวและอสูร ใครคือผู้ที่พลิกสถานการณ์? โปรดอธิบายเหตุผล]

[ร่างวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายของกระต่ายน้ำแข็งในบรรดาอสูรรับใช้สายน้ำแข็งคืออะไร?]

[สมองของมนุษย์ต้องพัฒนาไปถึงระดับใด ผู้ใช้อสูรจึงจะสามารถอัญเชิญตำราอสูรได้โดยไม่ต้องใช้คาถา?]

นี่... มันอะไรกันเนี่ย

มันล้มล้างสามัญสำนึกของเอี้ยนซูไปโดยสิ้นเชิง

ฉันคือใคร?

ฉันอยู่ที่ไหน?

ฉันจะทำอะไร?

เจ้าของร่างเดิมเป็นเด็กเรียนไม่เก่งโดยแท้ เธอทะลุมิติมานึกว่าจะได้แสดงฝีมือเสียหน่อย ไม่คิดว่าตัวเองจะ 'ไม่เก่ง' ยิ่งกว่า

โลกที่แปลกประหลาดใบนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อร้อยปีก่อน ตอนนั้นบลูสตาร์ได้เชื่อมต่อกับอวกาศได้สำเร็จ และนั่นก็ได้ก่อให้เกิดอาชีพที่ทรงพลังและลึกลับขึ้นมา... ผู้ใช้อสูร

มนุษย์เองก็ได้รับประโยชน์มหาศาลจากกระบวนการทำพันธสัญญากับสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ พลังจากพันธสัญญาได้ย้อนกลับมาทำให้ร่างกายของมนุษย์แข็งแกร่งขึ้นและมีอายุขัยที่ยืนยาวขึ้น

ในช่วงใกล้จะจบการศึกษามัธยมปลายปีที่สาม นักเรียนทุกคนจะต้องไปที่ศูนย์ทดสอบอสูรเพื่อปลุกตำราอสูร

แน่นอนว่าก็มีอัจฉริยะที่สามารถปลุกพลังได้เองก่อนกำหนดอยู่บ้าง ซึ่งคนเหล่านั้นจะเป็นที่ต้องการของสถาบันผู้ใช้อสูรต่างๆ และได้รับการเสนอชื่อให้เข้าเรียนโดยตรง

ปัจจุบัน การเป็นผู้ใช้อสูรได้กลายเป็นกระแสที่นิยมและได้รับการยกย่องมากที่สุด

"เฮ้อ ถ้าฉันปลุกตำราอสูรได้เองบ้างก็คงจะดี"

สิ้นเสียง เอี้ยนซูก็รู้สึกเหมือนมีเสียงดังสนั่นขึ้นในหัว

วินาทีต่อมา เธอกลับ 'มองเห็น' ตำราอสูรปรากฏขึ้นในห้วงสมองของเธอ!

ตำราอสูรสีใสลอยอยู่ในห้วงสมองเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง ส่องแสงระยิบระยับจนแทบจะทำให้ตา... ไทเทเนียมอัลลอยของเอี้ยนซูบอด

ความคิดนับพันผุดขึ้นในหัว พลันความคิดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา

เอี้ยนซูตกใจจนทุบโต๊ะลุกขึ้นยืน เสียงของครูประจำชั้นหยุดชะงักลงทันที ก่อนจะตวาดอย่างเกรี้ยวกราด:

"เอี้ยนซู! เธอทำอะไรของเธอ!"

เอี้ยนซูไม่ขยับ สายตาจับจ้องไปที่ครูประจำชั้นอย่างร้อนแรง "พูดสิว่าเอี้ยนซูสวยมาก"

เสียงของเธอไม่ดังไม่เบา พอให้ทุกคนในห้องได้ยิน นี่มัน...

โดนอะไรมาเนี่ย?

ครูประจำชั้นขมวดคิ้ว ความรังเกียจในแววตาฉายชัด "เอี้ยนซู เธอพูดบ้าอะไร ไม่อยากอยู่ในห้องเรียนก็ไสหัวออกไปซะ!"

เอี้ยนซูเลิกคิ้วเล็กน้อย "ให้แม่ชีมหาภัยเต้นเบรกแดนซ์"

"..." ไม่มีปฏิกิริยา

เอี้ยนซูขมวดคิ้วมุ่น "ให้นักเรียนทั้งห้องร้องเพลง 'ชาวหัวเซี่ยใจเดียวกัน'ประสานเสียง"

"..." ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา

เงียบ

เงียบกริบราวกับป่าช้า

นักเรียนทุกคนในห้องต่างมองเอี้ยนซูด้วยความตกตะลึง

คนจริงว่ะ

กล้าท้าทายในห้องเรียนของแม่ชีมหาภัยด้วย

ไอดอลของพวกเรา!

เอี้ยนซูปากเบ้ นั่งลงอย่างไม่สนใจใคร สีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

ดูเหมือนเธอจะคิดไปเอง ไม่มีพลังพิเศษ 'วาจาสิทธิ์' อะไรนั่นหรอก

ไม่มีดวงนางเอก แต่อยากได้โชคชะตาของนางเอก

ทว่า ความโกรธของครูประจำชั้นได้พุ่งถึงขีดสุดแล้ว เธอแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "เอี้ยนซู ตามฉันมาที่ห้องพักครู!"

"ค่ะ"

เอี้ยนซูลุกขึ้นยืนอย่างใจเย็น เดินจากไปอย่างสง่างามท่ามกลางสายตาชื่นชมของเพื่อนทั้งห้อง

...

"พูดมา ถ้าพูดไม่ดี วันนี้ฉันจะให้เธอเก็บของกลับบ้านไปเลย!"

ในห้องพักครู ครูประจำชั้นทุบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ

เอี้ยนซูถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆ สีหน้าไม่เปลี่ยน "แม่... คุณครูซิ่วคะ คุณครูอาจจะเข้าใจผิด"

"หึ... เข้าใจผิด?" ซิ่วหลานลี่ตวัดสายตาเย็นชา แฝงไปด้วยความดูถูก "ฉันเข้าใจผิดเรื่องที่เธอสอบได้ที่โหล่ของโรงเรียน หรือเข้าใจผิดเรื่องที่เธอท้าทายฉันในห้องเรียน?!"

"เอี้ยนซู เธอรู้ไหมว่าฉันสามารถไล่เธอออกได้เดี๋ยวนี้เลย!"

ในห้องพักครูเงียบไปชั่วครู่ ทำให้ครูคนอื่นๆ หันมามอง

"นี่เหรอคนที่ได้ที่โหล่ของโรงเรียน? นี่มันเป็นการตบหน้าครูซิ่วแรงๆ เลยนะ"

"ใช่ ใครๆ ก็รู้ว่าครูซิ่วสอนห้องเรียนพิเศษ ได้ที่หนึ่งทุกปี"

"นักเรียนคนนี้ก็ไม่ธรรมดานะ สามารถคว้า 'ที่หนึ่ง' มาได้ต่อหน้าต่อตาครูซิ่ว"

เสียงซุบซิบนินทาไม่ได้ปิดบังอะไร ซิ่วหลานลี่ได้ยินแล้วหน้าซีดสลับเขียว โกรธจนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาผู้ปกครองของเอี้ยนซู

"เดี๋ยวก่อนค่ะ"

เอี้ยนซูยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก กระแอมเบาๆ

"คือว่า..."

"หนูปลุกพลังได้เองก่อนกำหนดแล้วค่ะ"

สิ้นเสียง ครูคนอื่นๆ ในห้องก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก

ที่โหล่ของโรงเรียนปลุกพลังได้เองก่อนกำหนด?

ถ้าอย่างนั้นหมูก็คงปีนต้นไม้ได้แล้วล่ะ

ในตอนนี้ ซิ่วหลานลี่ยิ่งรังเกียจเอี้ยนซูถึงขีดสุด

การปลุกพลังได้เองไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ในบรรดานักเรียนหลายร้อยคนจะมีสักคนสองคนก็ถือว่าดีแล้ว ไม่แปลกที่ทุกคนในที่นี้จะไม่เชื่อ

แม้แต่นักเรียนที่ไปปลุกตำราอสูรที่ศูนย์ทดสอบอสูรในทุกๆ ปี ก็ยังผ่านไม่ถึงครึ่ง ไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เรียนในสถาบันผู้ใช้อสูร และไม่ใช่ทุกคนที่จะได้ก้าวออกจากบลูสตาร์ไปสู่อวกาศได้

ซิ่วหลานลี่ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจและดูถูก "ถ้าเธอปลุกพลังได้ก่อนกำหนดจริง เทอมนี้เธอไม่ต้องมาเรียนเลยก็ได้"

"แต่ถ้าเธอโกหก ฉันจะแจ้งผู้ปกครองของเธอให้มารับเธอกลับบ้านไปเลย!"

เอี้ยนซูได้ยินแค่ครึ่งแรกของประโยค ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ทำท่าจะอัญเชิญตำราอสูรในห้วงสมองออกมา "...เอ๊ะ คาถาอัญเชิญว่าอะไรนะ?"

ทุกคนในที่นั้น: "..."

ซิ่วหลานลี่มองอย่างเย็นชา ไม่ได้รู้สึกอะไร

มีครูคนหนึ่งใจดีบอกคาถาให้ เอี้ยนซูก็ท่องตามอย่างไม่รีบร้อน

ทันใดนั้น แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเด็กสาว ตำราอสูรขนาดเท่าฝ่ามือสีใสลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ ส่องแสงระยิบระยับ สวยงามราวกับภาพฝัน

ครูในห้องพักครูต่างลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว ร้องอุทานออกมา:

"ตำราอสูร...

ที่ปลุกพลังได้เอง!"

ซิ่วหลานลี่ลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง

เอี้ยนซู...

เธอปลุกตำราอสูรได้ก่อนกำหนดจริงๆ!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]