35 - กลยุทธ์และรูปแบบ

เดฟ ตื่นนอนตอน 6.20 น. โดยปกติทุกเช้าเขาจะกวาดมือไปด้านข้างเพื่อสัมผัสเอ็มม่าและกอดเธอเป็นอันดับแรก แต่เช้าวันนี้ เขาลืมไปว่าเอ็มม่าขอตัวไปนอนเป็นเพื่อนคาเรนที่ห้องนั่งเล่นอยู่ชั้นล่าง

<คุณบอกเธอให้นอนเป็นเพื่อนคาเรนเมื่อคืน คุณลืมหรือยัง?>Ai

"ไม่ แคทเธอรีน" เขากล่าวพร้อมกับถอนหายใจ

"ฉันไม่ลืม"เดฟพึมพำ

เดฟลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาและเดินกลับมายังเตียงนอนและสวมรองเท้าสำหรับออกไปวิ่ง เหมือนทุกเช้าที่เขาได้ทำ

หลังจากสวมรองเท้าบู๊ตอย่างถูกต้องแล้ว เขาก็จ้องมองที่ประตูสักพักและถอนหายเบาๆก่อนจะค่อยๆ เดินออกประตูห้องนอนไป

<คุณรู้หรือไม่ว่าเมื่อวานคุณไม่ได้ทำภารกิจใดเลย ดังนั้นคุณไม่ควรพลาดภารกิจในวันนี้แม้แต่ภารกิจเดียว>Ai

'ฉันรู้แคทเธอรีน' เดฟตอบขณะที่เขาค่อยๆ เดินลงบันได

ภารกิจแรกของเดฟคือดื่มน้ำเปล่า 2 ลิตร เมื่อเดฟเดินลงมาถึงตู้เย็นภายในห้องครัว เขาหยิบขวดน้ำขนาด 2 ลิตรออกมา แล้วดื่มน้ำภายในขวดจนหมดอย่างรวดเร็ว

[ ภารกิจรายวันเสร็จสิ้น ]

[ ดื่มน้ำสองลิตร ]

[ ได้รับ +5 ค่าประสบการณ์ ]

[ 75/200 ค่าประสบการณ์ ]

"ปกติคุณดื่มน้ำมากขนาดนั้นทุกเช้าหรือเปล่า?" เดฟได้ยินคาเรนกล่าวจากข้างหลังเขา

เขาถอนหายใจแล้วค่อยๆ หันไปหาคาเรนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเขา เดฟไม่อยากหันไปมองคาเรนมากนัก เนื่องจากชุดที่เธอสวมใส่

“ใช่ ผมต้องทำทุกวัน เป็นเรื่องปกติ” เดฟกล่าว

“แล้วคุณมีอะไรอีกไหม ที่เป็นเรื่องที่คุณต้องทำทุกวัน” คาเรนถามและขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“เอ็มม่าอยู่ไหน?” เดฟถาม

“เอ่อ...เธอยังหลับอยู่ คุณคิดถึงเธอแล้วหรอ” คาเรนกล่าว

ตอนนี้คาเรนได้ขยับเข้าใกล้เดฟมากขึ้น แต่เดฟก็แก้สถานการณ์ด้วยการเดินสวนคาเรนออกมาจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว

"ใช่" เดฟกล่าวแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

"แล้วคุณจะไปไหน?" คาเรนถามขณะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

“ผมจะไปวิ่งจ๊อกกิ้งข้างนอก” เดฟกล่าวและเปิดประตู

“ฉันคิดว่าคุณจะรู้สึกพิเศษมากกว่านี้ เมื่อได้คุยกับฉันแบบเป็นการส่วนตัว” คาเรนกล่าวช้าๆและยกมือขึ้น ใช้นิ้วสัมผัสริมฝีปากของเดฟ

“อืม…คาเรน” เดฟกล่าว

“ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนไม่กี่วันที่ผ่านมา” คาเรนกล่าว

“โอ้ เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้” เดฟกล่าวก่อนจะเดินผ่านประตูไปและออกไป โดยปล่อยให้คาเรนอยู่ในบ้านและทบทวนถึงสถานะของเขาและเอ็มม่า

<สิ่งที่คุณทำนั่นมันใจร้าย แต่คุณทำถูกแล้ว เธอก็สมควรได้รับมัน>Ai

"ใช่แล้ว" เดฟพึมพำขณะวิ่ง

ตั้งแต่เขาทำภารกิจวิ่ง 2 กิโลเมตร เวลาเสร็จของเขาคือสิบห้านาที แต่วันนี้เขามาถึงสวนสาธารณะประมาณสิบสองนาที

"ร่างกายของฉันดีขึ้นจริงๆ" เขาพึมพำขณะที่เขาล้มลงบนพื้นหญ้า

[ ภารกิจรายวันเสร็จสิ้น ]

[ วิ่ง 2 กิโลเมตร]

[ ได้รับ +10 ค่าประสบการณ์ ]

[ 85/200 ค่าประสบการณ์ ]

<ใช่ ร่างกายของคุณได้รับการพัฒนา>Ai

<คุณสมควรได้รับมันและคุณจะได้รับรางวัลมากขึ้นเรื่อยๆ>Ai

<ฉันรู้ว่าคุณจะทำหรือไม่ทำมันก็ได้ แต่ฉันจะแจ้งเตือนถึงภารกิจอยู่เสมอ แม้คุณจะไม่สนใจก็ตาม>Ai

"ไม่มีทางที่ผมจะหยุดพัฒนาตัวเอง" เดฟตอบขณะที่เขานั่งลงบนพื้น

[ สถานะทางกายภาพ ]

[ ความแข็งแกร่ง: 16 ]

[ ความชำนาญ: 8 ]

[ ความอดทน: 11 ]

หลังจากที่เดฟนั่งพักผ่อนจนหายเหนื่อย เขาจึงเดินกลับตามปกติ

เมื่อเดฟกลับถึงบ้านและพบกับกลิ่นหอมที่ลอยอยู่ในอากาศ

เดฟค่อยๆเดินไปที่ห้องครัวและพบว่าเอ็มม่ายืนอยู่ที่เตาแก๊สขณะกวนสตูว์ไก่ของเธอ

เอ็มม่าไม่ได้ยินเสียงของเดฟ ขณะเข้าไปในบ้านเพราะเธอยังคงยุ่งอยู่กับสิ่งที่เธอทำอยู่

เดฟค่อยๆเดินเข้ามาหาเอ็มม่าจากด้านหลัง และเมื่อเขาเข้ามาใกล้เพียงพอแล้ว เดฟก็ค่อยๆ โอบมือของเขาไว้รอบเอวของเธอ

เธอสวมเสื้อกล้ามสีม่วงซึ่งเผยให้เห็นผ้าพันแผลที่ไหล่ของเธอ และกางเกงขาสั้นสีดำตัวเล็กๆ

"เดฟ" เอ็มม่ากล่าวด้วยรอยยิ้มขณะที่เธอหยุดสิ่งที่เธอทำอยู่และเงยหน้าขึ้นมองเขา

“อรุณสวัสดิ์ ที่รัก” เดฟพึมพำกับเธอ

“อรุณสวัสดิ์ เมื่อคืนคุณไม่คิดถึงฉันเหรอ?” เอ็มม่ากล่าวแล้ววางศีรษะลงบนหน้าอกของเขา

“คุณรู้คำตอบสำหรับคำถามนั้นอยู่แล้ว” เดฟกล่าว

“คุณสนุกสนานกับเพื่อนๆของคุณและผมมั่นใจว่าคุณไม่คิดถึงผม”เดฟกล่าว

"คุณคิดเช่นนั้น?" เอ็มม่ากล่าว

"มันสมควรจะเป็นเช่นนั้น" เดฟกล่าว

<นั่นเป็นวิธีที่ใจร้ายในการบอกใครสักคนว่าเขาโง่>Ai

"มานี่สิ" เดฟกล่าวก่อนจะดึงเอ็มม่าเข้ามาจูบ

“เอ็มม่า….”คาเรนกล่าวขณะที่เดินลงบันได

คาเรนเพิ่งลงบันไดมาในขณะเธอกำลังขออะไรบางอย่างจากเอ็มม่า และตอนนี้เธอก็เข้าไปอยู่ท่ามกลางคู่รักที่กำลังจูบกันอย่างเร่าร้อนในตอนนี้

"โอ้"คาเรนกล่าวด้วยน้ำเสีรยงตกใจ

เดฟเดินผ่านคาเรนโดยไม่แม้แต่จะมองเธอ และเธอก็ยืนอยู่ที่นั่นโดยมองไปทางเอ็มม่าแม้ว่าเขาจะขึ้นไปชั้นบนแล้วก็ตาม

“คาเรน..เข้ามาช่วยฉันหน่อย” เอ็มม่าเรียก

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เดฟก็รีบออกจากบ้านมุ่งหน้าสู่สนามอย่างรวดเร็ว เพื่อไปถึงก่อนเวลาตามที่เขาเคยทำ

…………..

ผู้หลายคนรวมตัวการที่ห้องแต่งตัวและมีโค้ชโค้ชยืนอยู่หน้ากระดานแทคติกซึ่งมีแม่เหล็กติดอยู่ที่กระดานโดยมีสีน้ำเงินและสีแดง

“สำหรับนัดนี้ เราจะเปลี่ยนมาใช้ระบบ 4-4-2” โค้ชกล่าวและรีบจัดเรียงแม่เหล็กบนกระดานเป็น 4-4-2 ตามรูปแบบ

“สวย” อดอล์ฟกล่าวแทรกขึ้นมาซึ่งตรงกับแผนที่เขาคาดเดาไว้

“ตัวจริงของเราคือนอร์มัน อดอล์ฟ ไอม่าจะได้พักในเกมนี้ และปีร์โลจะได้เป็นตัวจริง จากนั้นโจนาสจะได้ออกสตาร์ทในตำแหน่งแบ็กซ้าย กองกลางจะเป็นมิโน ทางขวาจะเป็นเอ็ดเวิร์ด จะคอยซัพพอร์ตเฟอร์รานจากกองกลาง แล้วแฮร์รี่จะอยู่ทางซ้าย”โค้ชกล่าว

“ดังนั้น เฟอร์รานจึงรับหน้าที่เป็นกองกลางตัวรุก ซึ่งไม่เหมือนที่เขาทำกับระบบอื่น”โค้ชกล่าว

"ถูกต้อง" โค้ชโค้ชกล่าวก่อนจะหันไปมองเฟอร์ราน

“ผมต้องการให้คุณอยู่บริเวณกรอบเขตโทษระหว่างการโจมตี ผมอยากให้คุณเก็บตกบอลจังหวะสอง”โค้ชกล่าว

“เข้าใจแล้วโค้ช” เฟอร์รานกล่าวพร้อมพยักหน้า

“สุดท้ายแล้ว กองหน้าของเราคือเฟร็ดและคาร์ลอส คาร์ลอสจะอยู่ทางขวาและเฟร็ดจะอยู่ทางซ้าย”โค้ชกล่าว

“เดี๋ยวก่อน ทำไมวันนี้ไม่ใช่ มาเตโอ?” เฟอร์รานกล่าวด้วยสีหน้างุนงง

“เชื่อผมเถอะเฟอร์ราน มาเตโอควรได้รับการพักผ่อน โดยปกติเขาก็คือตัวจริงนั้นแหละ” โค้ชโค้ชกล่าว

“มาเตโอยังอายุน้อยและถ้าเขาออกสตาร์ททุกเกม มันจะทำให้มีโอกาสที่เขาจะได้รับบาดเจ็บและนั่นไม่ใช่เรื่องดีสำหรับทีม”โค้ชโค้ชกล่าว

“ผมไม่มีปัญหา ถึงผมจะได้ลงเล่นแค่ครึ่งเวลาหลัง” มาเตโอกล่าวและหันไปทางเฟอร์ราน

“คุณอาจจะนั่งเป็นตัวสำรองในนัดต่อไปกับ ลิตโน เอฟซี เฟอร์ราน” โค้ชโค้ชกล่าว

“แมตย์ต่อไปผมหวังว่าบรรยากาศภายในทีมจะยังดีอยู่” มาเตโอพึมพำ

โค้ชอธิบายแท็กติกสำหรับการแข่งขันต่อไป

ปัจจุบัน ทีมโรนิโน่ เอฟซี อยู่อันดับ 6 ของตาราง และสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเขาเป็นทีมที่น่าเกรงขามคือแนวรับที่ดี แต่พวกเขาเล่นเกมรุกได้ไม่ดีนัก แต่แนวรับและกองกลางที่ยอดเยี่ยมของพวกเขาเพียงพอที่จะทำลายคู่แข่งและเพียงพอที่จะเก็บแต้มอย่างต่อเนื่องได้

จุดเด่นของพวกเราคือการยิงจากระยะไกล เฟรด ไมล์ คาร์ลอส ยังยิงระยะไกลได้ดี แล้วก็ยังมีเฟอร์ราน

“เราต้องพยายามคว้า 6 แต้มเต็มจากสองเกมนี้” โค้ชโค้ชกล่าว

“พื้นที่ยุโรปที่เราหวังอยู่ไม่ห่างจากเราเท่าไหร่และการชนะโรนิโน่จะช่วยเพิ่มความมั่นใจและคะแนนของทีมได้เป็นอย่างดี” โค้ชโค้ชกล่าว

“เราจะพยายามอย่างเต็มที่” อดอล์ฟกัปตันทีมกล่าว

“ใช่ ผมรู้ว่าเราทำได้” โค้ชกล่าวก่อนจะดูนาฬิกา

“เราจะซ้อมเบาๆจนถึงบ่ายโมงและแยกย้ายกลับบ้านไปเตรียมตัวสำหรับการแข่งขัน”โค้ชกล่าว

“ได้ยินที่โค้ชบอกแล้วใช่ไหมทุกคน พยายามทำหน้าที่ของตัวเองเพื่อชัยชนะ สู้!” อดอล์ฟกล่าวอย่างรวดเร็วและลุกขึ้นจากที่นั่ง

“ผมดีใจที่เรามีกัปตันแบบเขา”มาเตโอกล่าวกับเดฟ ขณะที่ทั้งสองเดินออกจากห้องแต่งตัว

“ใช่แล้ว” เดฟกล่าวขณะมองดูอดอล์ฟวิ่งเหยาะๆ ในสนาม

………………………..