33 - หัวใจเต้นแรง

หลังจากแสดงความยินดีกับผู้เล่นในผลงานเมื่อคืนนี้ ประธานทอม ริชาร์ดได้ไปบอกผู้เล่นและสตาฟฟ์โค้ชเกี่ยวกับบางสิ่งที่เขาวางแผนไว้ สำหรับตลาดซื้อขายนักเตะที่จะเปิดเมื่อสิ้นสุดฤดูกาล จากนั้นเขาก็ปิดท้ายด้วยการให้กำลังใจผู้เล่นที่ทำผลงานได้ดีในการแข่งขันเมื่อคืน ซึ่งเขาได้เข้าไปชมเกมการแข่งขันภายในสนามอีกด้วย

การฝึกซ้อมเริ่มต้นหลังจากการกล่าวให้กำลังและลาจากไปของประธานทอม ริชาร์ด

การฝึกซ้อมเริ่มจากการยืดเส้นยืดสายต่อมาคือการวิ่งเป็นหลัก และการซ้อมของวันนี้จะฝึกซ้อมที่เน้นรูปแบบการขึ้นเกมและวิธีการเข้าทำเป็นหลัก

สำหรับการฝึกซ้อม พวกเขามีลูกบอลหกลูก สีขาวสามลูก และสีเหลืองสามลูก ผู้เล่นจะต้องวิ่งไปยังจุดที่บอลวางอยู่ เมื่อผู้เล่นวิ่งมาถึงจุดที่บอลวางอยู่จากนั้นให้เลี้ยงลูกบอลไปยังพื้นที่อันตรายและรอจนกว่าทีมจะเติมขึ้นมายังจุดนัดพบ

ภายในทีมมีผู้รักษาประตูคนที่สองคือ อเล็กซานเดอร์ คอลลินส์ วัย 16 ปี ที่ได้ฝึกซ้อมกับทีมชุดใหญ่ตั้งแต่เริ่มฤดูกาล

การซ้อมดำเนินมาถึงช่วงท้าย ขั้นตอนสุดท้ายในการฝึกซ้อมคือการลงทีมหรือจำลองการแข่งขัน

ในขั้นตอนสุดท้ายของการฝึกซ้อมใช้เวลาไม่มากนักและเมื่อถึงเวลาโค้ชได้ส่งสัญญาณเสียงนกหวีดไม่เรียกประชุมทีมอีกครั้ง

การลงทีมในขั้นตอนสุดท้ายจบลงด้วยการเสมอกัน 3 ประตูต่อ 3 โดยเฟอร์รานทำประตูให้ทีมได้ 2 ประตูและแอสซิสต์ลูกที่ 3 ส่วนมาเตโอทำได้ 3 ประตู

การฝึกซ้อมในขั้นตอนสุดท้าย คือการลงทีมหรือจำลองการแข่ง มีภารกิจมากมายที่เดฟได้รับ มีบางภารกิจที่เขาทำสำเร็จและภารกิจที่เขาทำไม่สำเร็จก็มีอยู่เช่นกัน

พระอาทิตย์เกือบจะตกดินแล้วในขณะที่ผู้เล่นเตรียมตัวแยกย้ายกลับ

โดยปกติโค้ชจะชี้แจงแทคติกในการเล่นแต่วันนี้เขากลับไม่ได้ชี้แจงในเรื่องของสถิติแต่อย่างใดเนื่องจากการแข่งขันในนัดนี้พวกเขาเป็นเจ้าบ้านและแข่งขันในช่วงหัวค่ำ ทำให้พวกเขามีเวลามากกว่าในการชี้แจงเทคนิคในภายหลัง หลังจากการฝึกซ้อมในวันนี้โค้ชแจ้งเพียงแค่ 11 ตัวแรกที่จะลองทำการแข่งขันในวันพรุ่งนี้

“วันนี้ซ้อมได้ดีเลยนะ ในวันนี้ผมจะบอกแค่ผู้เล่น 11 ตัวแรก ได้เรื่องเซ็กส์เราจะคุยกันภายในพรุ่งนี้ก่อนเกมการแข่งขัน”โค้ชนอร์แมนกล่าว

เดฟกำลังถอดรองเท้า เมื่อเขาได้ยินเสียงของโค้ชหัวใจของเขาเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อย แต่เขารู้อยู่แล้วว่าตำแหน่งผู้รักษาประตูคือตัวเขาอย่างแน่น

"ใช่ ผู้รักษาประตูของเราเป็นใครไม่ได้"โค้ชนอร์แมนกล่าวพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยและบอกรายชื่อคนที่เหลือจนครบ 11 คน ..

“ขอบคุณครับ ผมจะทำให้ดีที่สุดและหวังว่าเราจะสามารถเอาชนะโรนิโน เอฟซีได้”เดฟผู้รักษาประตูกล่าวพลางดึงรองเท้าอีกข้างหนึ่งออก

“ขณะนี้ทีมอยู่ในฟอร์มที่ดีหลังจากชัยชนะเมื่อคืนนี้ ขนาดโจนาสที่เล่นงานคุณอยู่ตลอดยังไม่มีสิทธิ์พูดถึงฟอร์มของคุณ” มาเตโอกล่าว

“สิ่งที่ดีที่สุดในการฝึกซ้อมวันนี้คือผมไม่ได้ยินคำดูถูกจากหมอนั่น” เดฟกล่าวก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น

<ฉันคิดว่าโจนาสคงผิดหวังที่คุณทำผลงานได้ดีจนทำให้เขาไม่สามารถโจมตีคุณได้>Ai

เดฟไม่ได้กล่าวอะไร เขาเก็บรองเท้าและส่งให้พนักงานดูแลรองเท้าประจำสโมสร และกล่าวลาเพื่อนร่วมทีม

“เฮ้ มาเตโอ เจอกันพรุ่งนี้”เฟอร์รานกล่าวพร้อมโบกมือเล็กน้อย

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้ครับอาจารย์” มาเตโอกล่าว

เฟอร์รานหันมาหาเขาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินออกจากสนามต่อไป

“ทำไมคุณถึงเรียกเขาว่าอาจารย์” เดฟถาม

“เขาสอนผมหลายๆอย่าง เขาจึงเปรียบเสมือนเป็นครูของผม” มาเตโอกล่าว

เดฟและมาเตโอคุยกันเกี่ยวกับสัญญาของพวกเขา และข่าวเกี่ยวกับตลาดนักเตะที่กำลังจะมาถึงของ 5 ลีกชั้นนำของยุโรป ทีมใหญ่ ผู้เล่นในระดับแนวหน้าและเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ รวมถึงการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเกมระหว่างที่พวกเขาออกจากสนาม

“เอาล่ะ เจอกันพรุ่งนี้เดฟ ฝากทักทายเอ็มม่าด้วย” มาเตโอกล่าวก่อนจะเดินไปที่รถของเขา

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้” เดฟกล่าว

เดฟจึงเดินไปที่รถของเขาและมุ่งหน้ากลับบ้านทันที เขาใช้เวลาไม่นานก็ถึงบ้าน ขณะที่เขาจอดรถไว้ที่หน้าบ้านนอกโรงรถ

เขาเดินไปที่ประตู เปิดประตู และเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ

<ไม่ เดฟ คุณแค่สร้างสถานการณ์ขึ้นมาในหัว เดินขึ้นไปชั้นบน แล้วดูว่าไม่มีอะไรผิดปกติจริงๆ>Ai

"คุณพูดเหมือนรู้ อย่ามาล้อเล่นกับผม" เดฟพึมพำ

เดฟค่อยๆ เดินขึ้นไปชั้นบนโดยคาดว่าจะได้ยินเสียงมาจากห้องใดห้องหนึ่ง แต่ทุกอย่างยังคงนิ่งเงียบ

"ที่รัก เอ็มม่า"เดฟเดินไปยังห้องนอนและเรียกเอ็มม่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เธอไปเที่ยวกับเพื่อนที่มาหาเธอหรือป่าว?” เดฟพึมพำด้วยสีหน้ากังวล

<ทำไมคุณไม่ลองโทรหาเธอล่ะ?>Ai

'ใช่' เดฟตอบขณะที่เขารีบนำโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าแล้วเดินออกไปที่โถงทางเดิน

ตอนนั้นเองที่คาเรนซึ่งอยู่ในบ้านตอนที่กลับถึงบ้านกำลังออกมาจากห้องน้ำ แทบจะกระโดดตกใจเมื่อเห็นเขาอยู่ที่นั่น

“เอ่อ ก็แค่คุณ”คาเรนกล่าวพลางถอนหายใจ เดฟเองก็รู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นเธอเดินออกจากห้องน้ำ

คาเรนเพิ่งอาบน้ำเสร็จในขณะที่เอ็มม่าออกไปและเดินออกจากห้องน้ำตอนนี้พร้อมผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนสั้นซึ่งใช้คลุมหน้าอกเป็นส่วนใหญ่โดยเหลือต้นขาส่วนที่ใหญ่กว่าไว้ แต่เมื่อเห็นเดฟเธอก็ดึงมันลงเพียงเล็กน้อย

“เอ็มม่าอยู่ไหน?” เดฟถามในขณะที่เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

"โอ้ เอ็มม่า เธอไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ เพื่อซื้อของชำ"คาเรนกล่าวพร้อมขยับเข้ามาใกล้เดฟมากขึ้น

ตอนนี้เดฟสามารถมองเห็นร่องอกของคาเรนได้ชัดเจนยิ่งขึ้น แต่เขาไม่อยากให้ตาของเขาค้างอยู่ตรงนั้น การมองลงไปก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน ดังนั้นการมองไปด้านข้างจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

"โอเค เอ็มม่าออกไปนานหรือยัง"เดฟกล่าว

“ใช่ ประมาณสิบห้านาทีแล้ว” คาเรนกล่าวพร้อมกับพยักหน้า

“โอเค คุณควรไปแต่งตัวให้เรียบร้อย”เดฟกล่าว โดยคาดหวังว่าคาเรนจะเดินไปที่ห้องรับแขกที่สัมภาระของเธอวางอยู่แต่เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิมตรงหน้าเดฟและจ้องมองดูเขา

“ใช่ ฉันลืมของบางอย่างไว้ที่ห้องคุณ และฉันกำลังจะไปเอา” คาเรนกล่าวพร้อมกับยิ้มมุมปาก

“โอ้ โอเค นั่นไม่ใช่ ปัญหา” เดฟกล่าว

"ขอบคุณ" คาเรนกล่าวก่อนจะเดินผ่านเขาไป

เธอสะบัดผมเล็กน้อยเนื่องจากมีหยดน้ำหยดลงบนผิวหนังของเดฟ

<คุณรู้ไหมว่าหัวใจคุณเต้นเร็วกว่าปกติ>Ai

"ฉันรู้แคทเธอรีน"เดฟพึมพำ

เดฟยืนอยู่หน้าโซฟาขณะที่กดหมายเลขของเอ็มม่าและหลังจากกดโทรออก เอ็มม่าก็รับสายทันที

“เฮ้ คุณก็รู้ว่าคุณไม่ควรไปคนเดียว”เดฟบ่นผ่านโทรศัพท์ทันทีที่เอ็มม่ารับสาย

“ฉันรู้ ฉันแค่ออกมาซื้อของนิดหน่อยและตอนฉันออกมา คาเรนกำลังอาบน้ำ” เอ็มม่าตอบผ่านลำโพงโท

รศัพท์

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?" เดฟถาม

“ฉันใกล้ถึงบ้านแล้ว” เอ็มม่าตอบ

“โอเค” เดฟกล่าวก่อนจะวางสาย

………………..