30 - ความสัมพันธ์

ริชาร์ด ออกจากประเทศมาประมาณสองเดือนแล้ว และเดฟไม่คิดว่าเขาจะกลับมาตอนนี้ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้เขาประหลาดใจมากที่ได้พบพ่อ

“เข้าไปได้ไหม?” ทอมถาม

"ครับ นั่งตรงโซฟานั้นก็ได้"เดฟกล่าวแล้วเปิดทางให้ทอมเข้าไปในบ้านและชี้นิ้วไปที่โซฟา

เดฟกวาดสายตาเข้าไปภายในห้องครัวไม่พบเอ็มม่า เขาจึงรีบพึ่งเข้าไปในห้องครัว จึงเห็นเธอนั่งอยู่ที่พื้นกำลังเช็ดคราบเลือด

“เฮ้ คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น” เดฟกล่าวพร้อมกับรีบวิ่งไปหาเอ็มม่าแล้วดึงเธอขึ้นจากพื้น

“ฉันเกือบเสร็จแล้ว” เอ็มม่ากล่าวพร้อมกับมองพื้น

"ให้ผมทำ ผมจะจัดการเอง ตอนนี้เรามีแขกแล้ว"เดฟกล่าวและดึงเอาฟองน้ำจากมือเอ็มม่า

"ใคร" เอ็มม่าถาม

“พ่อของผม” เดฟกล่าวพร้อมสีหน้าเจื่อน

“พ่อของคุณเหรอ?”เอ็มม่ากล่าวด้วยความประหลาดใจ

“ใช่” เดฟกล่าว

“คุณบอกว่าเขาจะไม่กลับ จนกว่าจะถึงเดือนหน้า” เอ็มมากล่าว

“ใช่ มันควรเป็นเดือนหน้า แต่ไม่เป็นไรเขาคงอยู่ไม่นาน” เดฟกล่าว

“คุณควรแนะนำฉันให้พ่อรู้จัก” เอ็มม่ากล่าว

ทอมมองไปรอบๆห้อง ขณะที่เขานั่งอยู่บนโซฟา เขาเคยมาที่บ้านเดฟเพียงครั้งเดียว ก่อนหน้าความสัมพันธ์ของพ่อและลูกใกล้จะหมดลงไปเต็มที

เขารีบหันไปมองบริเวณห้องครัวขณะที่เขาได้ยินเสียงฝีเท้า และนั่นคือตอนที่เขาเห็นเดฟเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ็มม่า

“สวัสดีคุณริชาร์ดส์” เอ็มม่ากล่าวทันทีที่พวกเขาเข้ามาใกล้เขา

“พ่อครับ นี่แฟนของผม เอ็มมา สมิธ” เดฟกล่าวพร้อมกับแนะนำให้เธอรู้จักกับพ่อของเขา

“คนที่อยู่ที่นี่ตอนที่บ้านถูกปล้นเมื่อคืนนี้ใช่ไหม?” ทอมกล่าว

“ผู้บรรยายพูดระหว่างการแข่งขัน และพ่อก็ดูการแข่งขันอยู่ตอนนั้น” ทอมกล่าว

“นั่นคือเหตุผลที่พ่อกลับมาเหรอ?” เดฟถาม

“ตอนที่ได้ยินข่าว พ่อกำลังเดินทางกลับพอดี และคิดว่าคงเป็นเวลาที่เหมาะสม” ทอมกล่าวพร้อมปรับปกเสื้อของตัวเอง

"ตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง เอ็มม่า?" ทอมถามโดยหันไปมองเอ็มม่า

“ตอนนี้โอเคแล้ว” เอ็มม่ากล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนขณะที่เธอวางมือบนไหล่ที่บาดเจ็บ

“พ่ออยากดื่มอะไรไหม?”เอ็มม่าถาม

“น้ำสักแก้วก็พอ” ทอมกล่าว

“โอเค” เอ็มม่ากล่าว

“ไม่เป็นไร คุณนั่งลง เดี๋ยวผมไปเอาเอง” เดฟกล่าวแล้วเดินไปที่ห้องครัว

อีกหนึ่งเหตุผลที่เดฟต้องการเข้าไปที่ห้องครัวคือทำภารกิจดื่มน้ำ

เขาเดินไปที่ตู้แล้วหยิบแก้วมาสองแก้วก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่น

<พ่อของคุณเป็นประธานของทีมยูนีค เอฟซี?>Ai

"ถูกต้อง"เดฟ

[ ภารกิจรายวันเสร็จสิ้น ]

[ ดื่มน้ำสองลิตรทุกวัน ]

[ ได้รับค่าประสบการณ์ +5 ]

<ฉันรู้ว่าคุณรู้สึกพิเศษแค่ไหนที่มีพ่อเป็นประธานสโมสรที่คุณเล่นให้>Ai

เดฟปิดตู้เย็นแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ขณะเอ็มม่าคุยกับพ่อของเขา

“นี่น้ำของพ่อครับ” เดฟกล่าวขณะวางแก้วลงบนโต๊ะก่อนจะเทน้ำลงไป

“เฮ้ พ่อของคุณกำลังเล่าเรื่องเกี่ยวกับถ้วยรางวัลแรกที่คุณได้รับตอนที่ยังเรียนมัธยมปลาย” เอ็มม่ากล่าว

“โอ้ จริงเหรอ? ไม่แปลกเลยเพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่พ่อภูมิใจในตัวผม” เดฟกล่าวขณะที่น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เอ็มมาสังเกตเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเดฟค่อยๆลดน้อยลง ในขณะที่ทอมกำลังยกแก้วน้ำเพื่อดื่มก็ได้หยุดชะงักชั่วครู่

"ขอตัวนะครับ" เขากล่าวพร้อมกับหันหลังแล้วรีบเดินขึ้นไปชั้นบน

<แสดงว่าคุณมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างไม่ดีนักกับพ่อของคุณ>Ai

"ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แคทเธอรีน" เดฟตอบขณะที่เขาเข้าไปในห้องของเขา

<คุณไม่จำเป็นต้องบอก ฉันพอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อเวลาผ่านไป ฉันจะรู้เรื่องทั้งหมด>Ai

เดฟไม่ได้ตอบอะไรขณะที่เขาจ้องมองไปที่ตู้เล็กๆ คือตู้ที่เขาเก็บนาฬิกาข้อมือ

เดฟมีนาฬิกาข้อมือแปดเรือนอยู่ในนั้น แต่ตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว เขาจึงเดินไปอีกตู้และเปิดชั้นแรก เป็นชั้นที่เอ็มมาเก็บเครื่องประดับของเธอ มันหายไปแล้วเช่นกัน จากนั้นเขาก็เปิดชั้นที่สองซึ่งเขาทิ้งเงินสองสามยูโรไว้ ของมีค่าทุกอย่างในตู้ไม่อยู่แล้ว

<คุณถูกปล้น คุณลืมหรือยัง?>Ai

"เฮ้ ที่รัก"เอ็มม่ากล่าวขณะที่เธอกำลังเดินตามเดฟขึ้นมาที่ห้อง

เดฟรีบหันไป เห็นเอ็มม่ายืนอยู่ที่ทางเข้าห้อง

“พ่อของคุณ เขากำลังจะกลับ” เธอพูดพร้อมชี้นิ้วไปข้างหลัง

“โอเค” เดฟกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วหันกลับไปมองตู้

“เขาอยากคุยกับคุณก่อนจะกลับ”เอ็มม่ากล่าว

"โอ้ ใช่หรือเปล่า"เดฟกล่าวอย่างไม่แยแส

“ใช่ เดฟ เขาอยากคุยกับคุณจริงๆ”เอ็มม่ากล่าวพร้อมสีหน้าอ้อนวอน

เดฟยังคงอยู่ที่หน้าตู้เก็บของสักพักโดยไม่ได้กล่าวอะไร เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาเอ็มม่า

"คุณรออยู่ที่นี่"เดฟกล่าว

“โอเค” เอ็มม่ากล่าวพร้อมกับพยักหน้า

เดฟถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะลงบันไดไปพบพ่อของเขาซึ่งตอนนี้อยู่ข้างนอก

“ในสโมสรเริ่มพูดถึงการเซ็นสัญญานักเตะใหม่สำหรับฤดูกาลหน้าแล้ว” เดฟกล่าวขณะที่ทอมพ่อของเขาเดินถึงถนน

“ใช่ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมพ่อถึงกลับเร็วกว่ากำหนด” ทอมกล่าว

“แล้วพวกเขาพูดถึงตำแหน่งไหนบ้าง มีแผนที่จะซื้อผู้รักษาประตูคนใหม่หรือเปล่า?” เดฟถาม

“ไม่ เรามีผู้รักษาประตูสองคนอยู่แล้ว และหนึ่งคนจะกลับมาในฤดูกาลหน้า ลูกทำได้ดีมากในการแข่งขันเมื่อวานนี้”ทอมกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ใช่ และถ้าผมล้มเหลวในนัดหน้า ผมคงต้องมองหาทีมใหม่” เดฟกล่าว

“ทุกการตัดสินใจอยู่ที่พ่อ และพ่อก็ตัดสินใจให้โอกาสลูกไปแล้ว” ทอมกล่าวขณะที่หยุดก่อนที่จะเข้าสู่ทางแยกบนถนน

"จริงหรือป่าว?"เดฟถาม

“ใช่ นั่นคือเหตุผลที่พ่อปล่อยแอนเดอร์สันออกไป เพื่อกดดันลูก อาจจะดีขึ้น ตอนนี้พ่อคิดว่ามันเริ่มได้ผล” ทอมกล่าว

“พ่อคิดว่าผมเป็นคนโง่เหรอ คิดว่าผมไม่รู้ความจริงหรอ?” เดฟกล่าวขณะที่สีหน้าเริ่มแสดงถึงความหงุดหงิด

"ฮะ?"ทอมกล่าวด้วยสีหน้างุนงง

“ผมรู้ว่าพ่อปล่อยแอนเดอร์สันออกไปเพียงเพราะสโมสรมีปัญหาทางการเงิน เหมือนกับการปล่อยนักเตะคนอื่นๆออกไป ตอนนั้นพ่อก็จะปล่อยผมเช่นกัน แต่พ่อทำไม่ได้เพราะไม่มีใครต้องการผม”เดฟกล่าวด้วยความสะทกสะท้อนใจ

“โชคดีครับ ลาก่อนพ่อ พ่

อคงจะหาทางกลับบ้านได้เอง” เดฟกล่าวขณะที่เขาหันหลังและเดินจากไป ขณะที่ทอมยืนอยู่ที่เดิมและมองดูเดฟผู้เป็นลูกเดินจากไปด้วยสีหน้าสิ้นหวัง

……………..